ਵਾਮਨੇਤ੍ਰਪ੍ਰਕਂਪਂ ਚ ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼ੋषਂ ਮਨੋਮਯਮ੍। ਸ੍ਵਕਾਨਾਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਪਦ੍ਮਾਨਾਂ ਮ੍ਲਾਨਤਾਂ ਚ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕਦੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਦੁष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਰੌਦ੍ਰਾਨ੍ਸੋਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੁष੍ਟਵਾਦਿਨਃ। ਤਦਚਿਂਤ੍ਯੈਵ ਦਿਤਿਜੋ ਨ੍ਯਸ੍ਤਚਿਤ੍ਤੋਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਾੜੇ ਜੀਵ, ਕੜਵੇ ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੇਖੇ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਯਾਵਦ੍ਗਜਘਟਾਘਂਟਾ ਘਨਤ੍ਕਾਰਰਵੋਤ੍ਕਟਾਮ੍। ਤਦ੍ਵਤ੍ਤੁਰਂਗਸਂਘਾਤਹੇषੋਤ੍ਸਾਹਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਦਰ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਡੰਘੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀ ਹਿਨ੍ਹਿਨਾਹਟ, ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸੈਨ੍ਯੈਸ੍ਸੇਨਾਨ੍ਤਰੋਦਗ੍ਰ ਧ੍ਵਜਰਾਜੈਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍। ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰੈਸ਼੍ਚਲਿਤਾਮਲਚਾਮਰੈਃ
ਉਹ ਫੌਜ ਉੱਚੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਜੀਬ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ ਤੇ ਸੁਤੰਤਰ ਚਮਰ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਭੂषਣਪਿਨਦ੍ਧਾਂ ਚ ਕਿਨ੍ਨਰੋਦ੍ਗੀਤਨਾਦਿਤਾਮ੍। ਨਾਨਾ ਨਾਕਤਰੂਤ੍ਫੁਲ੍ਲ ਕੁਸੁਮਾਪੀਡਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਰਗ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ੋਕਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਸ੍ਫਾਰ ਚਰ੍ਮਨਿਰ੍ਮਲਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀਂ। ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪੁष੍ਟਦ੍ਯੁਤਿਧਰਾਂ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਵਿਨਾਦਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਢਾਲਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ।
ਸੇਨਾਂ ਨਾਕਸਦਾਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਥੋ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍। ਸਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਭ੍ਰਾਂਤਮਾਨਸਃ
ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਤੋਂ, ਦੈਤ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੇਖੀ; ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕੁਝ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਪੂਰ੍ਵਃ ਕੋ ਭਵੇਦ੍ਯੋਦ੍ਧਾ ਯੋ ਮਯਾ ਨ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ। ਤਤਸ਼੍ਚਿਂਤਾਕੁਲੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕਟੁਕਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍। ਸਿਦ੍ਧਵਂਦਿਭਿਰੁਦ੍ਘੁष੍ਟਮਿਦਂ ਹृਦਯਦਾਰੁਣਮ੍
'ਇਹ ਨਵਾਂ ਯੋਧਾ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ?' ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੈਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਿੱਧ ਵੰਦੀਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਜਯਾਤੁਲਸ਼ਕ੍ਤਿਦੀਧਿਤਿਪਂਜਰਭੁਜਦਂਡਪ੍ਰਚਂਡਤਰ। ਰਭਸਸੁਰਵਦਨਕੁਮੁਦਵਿਕਾਸਨਵਿਲਾਸਨੇਤ੍ਰ ਕੁਮਾਰਵਰ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਉਸ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤਗੜੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ-ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਖਿੜਨ ਨਾਲ ਖਿੜਦੀਆਂ ਹਨ—ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਮਹਾਨ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ!
ਜਯ ਦਿਤਿਜਕੁਲਮਹੋਦਧਿ ਬਡਵਾਨਲ ਮਧੁਰਮਯੂਰਰਥ ਸੁਰਮਕੁਟ ਕੋਟਿ ਕੁਂਚਿਤ ਚਰਣ ਨਖਾਂਕੁਰ ਮਹਾਸੇਨ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਸੇਨਾ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਮੋਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਉੱਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ!
ਜਯ ਚਲਿਤਲਲਿਤ ਚੂਡਾਕਲਾਪਨਵਵਿਮਲਕਮਲ। ਦਂਡਕਾਂਤ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ਵਂਸ਼ ਦੁਃਸਹ ਦਾਵਾਨਲ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੂੜ ਦੀ ਮੋਤੀ ਨਵੀਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, ਦੰਡਕ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਸਹਿ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ!
ਜਯ ਵਿਸ਼ਾਖਵਿਭੋਜਯ ਬਾਲਸਪ੍ਤਵਾਸਰ ਭੁਵਨਾਲਿਸ਼ੋਕਸ਼ਮਨ ਜਯ ਸਕਲਲੋਕ ਦਿਤਿਸੁਤਧੁਰਂਧਰਨਾਸ਼ਕ ਸ੍ਕਂਦ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਸਕੰਦਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਬਣੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ!
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਤ੍ਤਾਰਕਃ ਸਰ੍ਵਮੁਦ੍ਘੁष੍ਟਂ ਦੇਵਵਂਦਿਭਿਃ। ਸਸ੍ਮਾਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਧਂ ਬਾਲਾਦੁਪਸ੍ਥਿਤਂ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਆਪਣੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮੌਘਵਿਧ੍ਵਂਸੀ ਸਦਾ ਵੀਰਪਦਾਨੁਗਃ। ਮਂਦਿਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸ਼ੋਕਗ੍ਰਸ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਉਸਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਸੀ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਕਾਲਨੇਮਿਮੁਖਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭ੍ਰਾਂਤਚੇਤਸਃ। ਸ੍ਵੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਚ ਤਦਾ ਤ੍ਵਰਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚੇਤਸਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਆਦਿਕ ਦੈਤ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸੈਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਧੁਰਂਧਰਃ। ਤ੍ਰਪਾਕਰਂ ਭਵੇਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਬਾਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਲਾਯਨਮ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ: 'ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਜੇ ਭੱਜ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੜੀ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਯਦ੍ਯਹਂ ਹਂਤਵੇ ਯਾਮਿ ਸੋਪਿ ਵੈ ਕਮਲਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਹਤ੍ਵਾਹਂ ਬਾਲਕਂ ਚੈਨਂ ਦੁਃਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਮਕਾਰਣਂ
'ਜੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮਾਰਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੇ ਲੋਕ ਮੇਰਾ ਛੂਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।'
ਯਾਤ ਧਾਵਤ ਗृਹ੍ਣੀਤ ਯੋਜਯਧ੍ਵਂ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍। ਕੁਮਾਰਂ ਤਾਰਕੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਭਾषੇ ਭੀषਣਾਕृਤਿਃ
'ਚਲੋ, ਦੌੜੋ, ਫੜੋ! ਫੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰੋ!' ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤਾਰਕਾ ਬੋਲ ਪਿਆ।
ਕਿਂ ਬਾਲ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮੋਸਿ ਕ੍ਰੀਡਕਂਦੁਕਲੀਲਯਾ। ਯੇਨਾਤਪੋ ਨਿਸृष੍ਟਸ੍ਤੇ ਸਤ੍ਸਂਗਰਵਿਭਾषਕ
'ਮੁੰਡਿਆ, ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਕਰਣ ਲਈ ਕਿਉਂ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕੋਈ ਖੇਡ ਹੋਵੇ? ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਲਿਆਇਆ, ਹੰਕਾਰ ਵਾਲਿਆ?'
ਬਾਲਤ੍ਵਾਦਥ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੇਵਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ। ਕੁਮਾਰੋਪਿ ਤਮਗ੍ਰਸ੍ਥਂ ਬਭਾषੇ ਹਰ੍षਵਤ੍ਤਮਂ
'ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਛੋਟੀ ਗੱਲਾਂ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਛੋਟਾ ਹੈਂ।' ਪਰ ਮੁੰਡਾ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ृਣੁ ਤਾਰਕ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥ ਇਹ ਨੈਵ ਨਿਰੂਪ੍ਯਤੇ। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਰ੍ਥਾ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਸਮਰੇ ਨਿਰ੍ਭਰਂ ਭਯੇ
'ਸੁਣ ਤਾਰਕਾ, ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਡਰ ਵੱਧ ਜਾਵੇ।'
ਸ਼ਿਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਮਾਵਮਂਸ੍ਥਾ ਮੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਕष੍ਟੋ ਭੁਜਂਗਮਃ। ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੋ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਬਾਲਸ੍ਤਥਾਹਂ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ
'ਮੇਰੀ ਛੋਟੇਪਣ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਸਮਝੀਂ; ਨੱਗ ਜੇ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਖਤਰਨਾਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਵਾਂ ਸੂਰਜ ਵੇਖਣ ਵਿਚ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਛੋਟਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਜੇਤੂ ਹਾਂ।'
ਅਲ੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਨ ਮਂਤ੍ਰਃ ਕਿਂ ਸਸ੍ਫੁਰੋ ਦੈਤ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਕੁਮਾਰੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਤ੍ਯੇਵਂ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੁਦ੍ਗਰਂ
'ਮੰਤ੍ਰ ਜੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ, ਦੈਤਿਆ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।' ਜਦ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਦੈਤ ਨੇ ਵੱਡਾ ਗਦਾ ਸੁੱਟਿਆ।
ਕੁਮਾਰਸ੍ਤਂ ਨਿਰਾਸੋਗ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੇਣਾਮੋਘਵਰ੍ਚਸਾ। ਤਤਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਭਿਂਦਿਪਾਲਮਯੋਮਯਂ
ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਜੋਤ ਨਾਲ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੱਦੀ ਸੁੱਟੀ।
ਕਰੇਣ ਤਂ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੋਮਰਾਰਿਹਾ। ਗਦਾਂ ਮੁਮੋਚ ਦੈਤ੍ਯਾਯ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਖਰਸ੍ਵਨਾਮ੍
ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਗੱਦੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ ਗਦਾ ਦੈਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ।
ਤਯਾ ਹਤਸ੍ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚਕਮ੍ਪੇਚਲਰਾਡਿਵ। ਮੇਨੇ ਚ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਦਾਬਾਲਂ ਸੁਦੁਃਸਹਂ
ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਦੈਤ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਕੰਬ ਪਿਆ। ਦੈਤ ਨੇ ਫਿਰ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਜੇਤੂ ਤੇ ਬੜਾ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਹੈ।
ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵੈ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਲੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਕਂਪਿਤਂ ਚ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਕਾਲਨੇਮਿ ਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।' ਜਦ ਉਹ ਕੰਬਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ—
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਤ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰਾ ਜਘ੍ਨੁਃ ਕੁਮਾਰਂ ਰਣਦਾਰੁਣਂ। ਸ ਤੈਃ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰਸ੍ਪृष੍ਟਸ੍ਤਥਾ ਕ੍ਲੈਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ1.44.
ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੁੰਡੇ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਤੇ ਤਕਲੀਫਾਂ ਨਾਲ ਰਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਸ ਬਾਲੋ ਬਲਿਭਿਰ੍ਵੇਗੈਰਯੁਧ੍ਯਦ੍ਦਾਨਵੈ ਰਣੇ। ਰਣਸ਼ੌਣ੍ਡਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਾ ਪੁਃਨਰ੍ਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ
ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਦੈਤ ਰਾਜੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕੁਮਾਰਂ ਸਮਰੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਬਲਿਨੋ ਦੇਵਕਂਟਕਾਃ। ਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਵ੍ਯਥਾ ਨਾਭੂਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਹਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੁਸੀਬਤ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੁੰਡੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਤੇ ਵੀ, ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਾ ਹੋਇਆ।