ਏਤੌ ਹਰਸ੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਾਵਕਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਮਰਪਦਾਨੁਗਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ,' ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਜਗਾਮ ਜਗਤਾਂਨਾਥਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋਮਰੇਸ਼੍ਵਰੈਃ। ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਜਗਤਾਂ ਕਂਟਕਸ੍ਯ ਚ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਰਕਾ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗੂਢਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ। ਦੂਤਂ ਦਾਨਵਸਿਂਹਸ੍ਯ ਪਰੁषਾਕ੍ਸ਼ਰਵਾਦਿਨਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ, ਲੁਕ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਕੋਲ ਇੱਕ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯਮਭਯੋ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਦੂਤ ਉਵਾਚ। ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਾਮਾਹ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯਕੇਤੁਂ ਦਿਵਸ੍ਪਤਿਃ
ਉਹ ਦੂਤ, ਜਦੋਂ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈ।'
ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਤਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਘਟਯਸ੍ਵ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ। ਯਜ੍ਜਗਜ੍ਜ੍ਵਲਨੋਦ੍ਦੀਪ੍ਤਂ ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍
ਤਾਰਕਾਸੁਰ, ਆਪਣੀ ਉਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੋ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਰ ਲੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਪਾਪ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਸਾਦਕਸ੍ਤੇਦ੍ਯ ਰਾਜਾਸ੍ਮਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਉਸ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਅੱਜ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਉਵਾਚ ਦੂਤਂ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਨष੍ਟਪ੍ਰਾਯਵਿਭੂਤਿਕਃ। ਤਾਰਕ ਉਵਾਚ-। ਦृष੍ਟਂ ਤੇ ਪੌਰੁषਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਮਹਾਰਣੇ
ਉਹ ਮੰਦੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਮੈਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰ ਵੱਡੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।'
ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਪਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੁਰ੍ਮਤੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਗਤੇ ਦੂਤੇ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਃ
'ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡੋਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਜਦੋਂ ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਨੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਲਬ੍ਧਸਂਸ਼੍ਰਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਕ੍ਤੁਮੇਵਮਿਹਾਰ੍ਹਤਿ। ਜਾਤਃ ਸ੍ਕਂਦੋਧੁਨਾ ਸ਼ਕ੍ਰਾਜ੍ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
'ਇੰਦਰ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੁੰਦਾ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਐਸਾ ਕਦੇ ਨਾ ਕਹਿੰਦਾ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਸਕੰਦੇ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।'
ਨਿਮਿਤ੍ਤੌਘਾਂਸ੍ਤਦਾ ਦੁष੍ਟਾਨ੍ਸੋਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਾਸ਼ਵੇਦਿਨਃ। ਪਾਂਸੁਵਰ੍षਮਸृਕ੍ਪਾਤਂ ਗਗਨਾਦਵਨੀਤਲੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮਾੜੇ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਨਾਸ਼ ਦਾ ਪਤਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ: ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਲਹੂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਪੈਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਵਾਮਨੇਤ੍ਰਪ੍ਰਕਂਪਂ ਚ ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼ੋषਂ ਮਨੋਮਯਮ੍। ਸ੍ਵਕਾਨਾਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਪਦ੍ਮਾਨਾਂ ਮ੍ਲਾਨਤਾਂ ਚ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕਦੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਦੁष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਰੌਦ੍ਰਾਨ੍ਸੋਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੁष੍ਟਵਾਦਿਨਃ। ਤਦਚਿਂਤ੍ਯੈਵ ਦਿਤਿਜੋ ਨ੍ਯਸ੍ਤਚਿਤ੍ਤੋਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਾੜੇ ਜੀਵ, ਕੜਵੇ ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੇਖੇ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਯਾਵਦ੍ਗਜਘਟਾਘਂਟਾ ਘਨਤ੍ਕਾਰਰਵੋਤ੍ਕਟਾਮ੍। ਤਦ੍ਵਤ੍ਤੁਰਂਗਸਂਘਾਤਹੇषੋਤ੍ਸਾਹਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਦਰ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਡੰਘੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀ ਹਿਨ੍ਹਿਨਾਹਟ, ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸੈਨ੍ਯੈਸ੍ਸੇਨਾਨ੍ਤਰੋਦਗ੍ਰ ਧ੍ਵਜਰਾਜੈਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍। ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰੈਸ਼੍ਚਲਿਤਾਮਲਚਾਮਰੈਃ
ਉਹ ਫੌਜ ਉੱਚੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਜੀਬ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ ਤੇ ਸੁਤੰਤਰ ਚਮਰ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਭੂषਣਪਿਨਦ੍ਧਾਂ ਚ ਕਿਨ੍ਨਰੋਦ੍ਗੀਤਨਾਦਿਤਾਮ੍। ਨਾਨਾ ਨਾਕਤਰੂਤ੍ਫੁਲ੍ਲ ਕੁਸੁਮਾਪੀਡਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਰਗ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ੋਕਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਸ੍ਫਾਰ ਚਰ੍ਮਨਿਰ੍ਮਲਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀਂ। ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪੁष੍ਟਦ੍ਯੁਤਿਧਰਾਂ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਵਿਨਾਦਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਢਾਲਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ।
ਸੇਨਾਂ ਨਾਕਸਦਾਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਥੋ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍। ਸਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਭ੍ਰਾਂਤਮਾਨਸਃ
ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਤੋਂ, ਦੈਤ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੇਖੀ; ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕੁਝ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਪੂਰ੍ਵਃ ਕੋ ਭਵੇਦ੍ਯੋਦ੍ਧਾ ਯੋ ਮਯਾ ਨ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ। ਤਤਸ਼੍ਚਿਂਤਾਕੁਲੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕਟੁਕਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍। ਸਿਦ੍ਧਵਂਦਿਭਿਰੁਦ੍ਘੁष੍ਟਮਿਦਂ ਹृਦਯਦਾਰੁਣਮ੍
'ਇਹ ਨਵਾਂ ਯੋਧਾ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ?' ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੈਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਿੱਧ ਵੰਦੀਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਜਯਾਤੁਲਸ਼ਕ੍ਤਿਦੀਧਿਤਿਪਂਜਰਭੁਜਦਂਡਪ੍ਰਚਂਡਤਰ। ਰਭਸਸੁਰਵਦਨਕੁਮੁਦਵਿਕਾਸਨਵਿਲਾਸਨੇਤ੍ਰ ਕੁਮਾਰਵਰ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਉਸ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤਗੜੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ-ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਖਿੜਨ ਨਾਲ ਖਿੜਦੀਆਂ ਹਨ—ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਮਹਾਨ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ!
ਜਯ ਦਿਤਿਜਕੁਲਮਹੋਦਧਿ ਬਡਵਾਨਲ ਮਧੁਰਮਯੂਰਰਥ ਸੁਰਮਕੁਟ ਕੋਟਿ ਕੁਂਚਿਤ ਚਰਣ ਨਖਾਂਕੁਰ ਮਹਾਸੇਨ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਸੇਨਾ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਮੋਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਉੱਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ!
ਜਯ ਚਲਿਤਲਲਿਤ ਚੂਡਾਕਲਾਪਨਵਵਿਮਲਕਮਲ। ਦਂਡਕਾਂਤ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ਵਂਸ਼ ਦੁਃਸਹ ਦਾਵਾਨਲ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੂੜ ਦੀ ਮੋਤੀ ਨਵੀਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, ਦੰਡਕ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਸਹਿ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ!
ਜਯ ਵਿਸ਼ਾਖਵਿਭੋਜਯ ਬਾਲਸਪ੍ਤਵਾਸਰ ਭੁਵਨਾਲਿਸ਼ੋਕਸ਼ਮਨ ਜਯ ਸਕਲਲੋਕ ਦਿਤਿਸੁਤਧੁਰਂਧਰਨਾਸ਼ਕ ਸ੍ਕਂਦ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਸਕੰਦਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਬਣੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ!
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਤ੍ਤਾਰਕਃ ਸਰ੍ਵਮੁਦ੍ਘੁष੍ਟਂ ਦੇਵਵਂਦਿਭਿਃ। ਸਸ੍ਮਾਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਧਂ ਬਾਲਾਦੁਪਸ੍ਥਿਤਂ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਆਪਣੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮੌਘਵਿਧ੍ਵਂਸੀ ਸਦਾ ਵੀਰਪਦਾਨੁਗਃ। ਮਂਦਿਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸ਼ੋਕਗ੍ਰਸ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਉਸਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਸੀ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਕਾਲਨੇਮਿਮੁਖਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭ੍ਰਾਂਤਚੇਤਸਃ। ਸ੍ਵੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਚ ਤਦਾ ਤ੍ਵਰਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚੇਤਸਃ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਆਦਿਕ ਦੈਤ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸੈਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਧੁਰਂਧਰਃ। ਤ੍ਰਪਾਕਰਂ ਭਵੇਨ੍ਮਹ੍ਯਂ ਬਾਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਲਾਯਨਮ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ: 'ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਜੇ ਭੱਜ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੜੀ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਯਦ੍ਯਹਂ ਹਂਤਵੇ ਯਾਮਿ ਸੋਪਿ ਵੈ ਕਮਲਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਹਤ੍ਵਾਹਂ ਬਾਲਕਂ ਚੈਨਂ ਦੁਃਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਮਕਾਰਣਂ
'ਜੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮਾਰਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਦੇ ਲੋਕ ਮੇਰਾ ਛੂਹਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।'
ਯਾਤ ਧਾਵਤ ਗृਹ੍ਣੀਤ ਯੋਜਯਧ੍ਵਂ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍। ਕੁਮਾਰਂ ਤਾਰਕੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਭਾषੇ ਭੀषਣਾਕृਤਿਃ
'ਚਲੋ, ਦੌੜੋ, ਫੜੋ! ਫੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰੋ!' ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤਾਰਕਾ ਬੋਲ ਪਿਆ।
ਕਿਂ ਬਾਲ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮੋਸਿ ਕ੍ਰੀਡਕਂਦੁਕਲੀਲਯਾ। ਯੇਨਾਤਪੋ ਨਿਸृष੍ਟਸ੍ਤੇ ਸਤ੍ਸਂਗਰਵਿਭਾषਕ
'ਮੁੰਡਿਆ, ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਕਰਣ ਲਈ ਕਿਉਂ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਕੋਈ ਖੇਡ ਹੋਵੇ? ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਲਿਆਇਆ, ਹੰਕਾਰ ਵਾਲਿਆ?'
ਬਾਲਤ੍ਵਾਦਥ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੇਵਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ। ਕੁਮਾਰੋਪਿ ਤਮਗ੍ਰਸ੍ਥਂ ਬਭਾषੇ ਹਰ੍षਵਤ੍ਤਮਂ
'ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਛੋਟੀ ਗੱਲਾਂ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਛੋਟਾ ਹੈਂ।' ਪਰ ਮੁੰਡਾ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।