ਦਦੁਰ੍ਮੁਦਿਤਚੇਤਸ੍ਕਾਃ ਸ੍ਕਂਦਾਯਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸੇ। ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨੌ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰਸਂਘਾਸ੍ਤਮਸ੍ਤੁਵਨ੍
ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਘੁੱਟਣ ਲਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਵਰਦਂ षਣ੍ਮੁਖਂ ਮੁਖ੍ਯਸ਼ਃ ਸੁਰਾਃ। ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ-। ਨਮਃ ਕੁਮਾਰਾਯ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਯ ਸ੍ਕਂਦਾਯ ਚਾਸ੍ਕਂਦਿਤਦਾਨਵਾਯ
ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਛੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਕੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।'
ਨਵਾਰ੍ਕਬਿਂਬਪ੍ਰਤਿਮਪ੍ਰਭਾਵ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਗੁਹ੍ਯਾਯ ਗੁਹਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍। ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਲੋਕਭਯਾਪਹਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਲੋਕਕृਪਾਪਰਾਯ
ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਗੁਪਤ ਤੇ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾਮਲਲੋਚਨਾਯ ਨਮੋ ਵਿਸ਼ਾਖਾਯ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾਯ। ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਰਣੋਤ੍ਕਟਾਯ ਨਮੋ ਮਯੂਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਵਾਹਨਾਯ
ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਮਯੂਰ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਵਾਹਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਕੇਯੂਰਧਰਾਯ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋ ਧृਤੋਦਗ੍ਰਪਤਾਕਿਨੇ ਤੇ। ਨਮਃ ਪ੍ਰਭਾਵਪ੍ਰਣਤਾਯ ਤੇਸ੍ਤੁ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਘਂਟਾਧਰਧੈਰ੍ਯਸ਼ਾਲਿਨੇ
ਕੰਘਣ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਉੱਚੀ ਝੰਡਾ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਘੰਟੀ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ-। ਕਂ ਵਃ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਭਵਂਤੋ ਬ੍ਰੂਤਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ। ਯਦ੍ਯਪ੍ਯ ਸਾਧ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਨੋ ਹृਦਯੇ ਚਿਂਤਿਤਂ ਚਿਰਮ੍
ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ? ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਬੋਲੋ। ਜੇਕਰ ਕੰਮ ਔਖਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੋਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਸੁਰਾਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪ੍ਰਣਤਮੌਲਯਃ। ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗੁਹਂ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤਾਰਕੋ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਾਮਰਕੁਲਾਂਤਕृਤ੍। ਬਲਵਾਨ੍ਦੁਰ੍ਜਯਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੋ ਦੁਰਾਚਾਰੋਤਿਕੋਪਨਃ
ਇੱਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤਾਰਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਅਜਿੱਤ, ਤਿੱਖਾ, ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਮੇਵ ਜਹਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਉਪਸ੍ਥਿਤਃ ਕृਤ੍ਯਸ਼ੇषੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਾਕਂ ਚ ਭਯਾਵਹਃ
ਉਸ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰੋ ਹ੍ਯਵਧ੍ਯੋ ਦੇਵਤਾਗਣੈਃ। ਯਜ੍ਞਘ੍ਨਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾ ਵੈ ਯੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਤਾਪਿਤਃ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਦੈਤ ਹੈ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਪਹੁੰਚਾਈ।
ਏਤੌ ਹਰਸ੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਾਵਕਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਮਰਪਦਾਨੁਗਃ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ,' ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਜਗਾਮ ਜਗਤਾਂਨਾਥਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋਮਰੇਸ਼੍ਵਰੈਃ। ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਜਗਤਾਂ ਕਂਟਕਸ੍ਯ ਚ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਰਕਾ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗੂਢਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ। ਦੂਤਂ ਦਾਨਵਸਿਂਹਸ੍ਯ ਪਰੁषਾਕ੍ਸ਼ਰਵਾਦਿਨਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ, ਲੁਕ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਕੋਲ ਇੱਕ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯਮਭਯੋ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਦੂਤ ਉਵਾਚ। ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਾਮਾਹ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯਕੇਤੁਂ ਦਿਵਸ੍ਪਤਿਃ
ਉਹ ਦੂਤ, ਜਦੋਂ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈ।'
ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਤਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਘਟਯਸ੍ਵ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ। ਯਜ੍ਜਗਜ੍ਜ੍ਵਲਨੋਦ੍ਦੀਪ੍ਤਂ ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍
ਤਾਰਕਾਸੁਰ, ਆਪਣੀ ਉਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੋ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਰ ਲੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਪਾਪ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਸਾਦਕਸ੍ਤੇਦ੍ਯ ਰਾਜਾਸ੍ਮਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਉਸ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਅੱਜ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਉਵਾਚ ਦੂਤਂ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਨष੍ਟਪ੍ਰਾਯਵਿਭੂਤਿਕਃ। ਤਾਰਕ ਉਵਾਚ-। ਦृष੍ਟਂ ਤੇ ਪੌਰੁषਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸ਼ਤਸ਼ੋਥ ਮਹਾਰਣੇ
ਉਹ ਮੰਦੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਮੈਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰ ਵੱਡੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।'
ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਪਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੁਰ੍ਮਤੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਗਤੇ ਦੂਤੇ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਃ
'ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡੋਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਜਦੋਂ ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਨੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਲਬ੍ਧਸਂਸ਼੍ਰਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਕ੍ਤੁਮੇਵਮਿਹਾਰ੍ਹਤਿ। ਜਾਤਃ ਸ੍ਕਂਦੋਧੁਨਾ ਸ਼ਕ੍ਰਾਜ੍ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
'ਇੰਦਰ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੁੰਦਾ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਐਸਾ ਕਦੇ ਨਾ ਕਹਿੰਦਾ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਸਕੰਦੇ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।'
ਨਿਮਿਤ੍ਤੌਘਾਂਸ੍ਤਦਾ ਦੁष੍ਟਾਨ੍ਸੋਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਾਸ਼ਵੇਦਿਨਃ। ਪਾਂਸੁਵਰ੍षਮਸृਕ੍ਪਾਤਂ ਗਗਨਾਦਵਨੀਤਲੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮਾੜੇ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਨਾਸ਼ ਦਾ ਪਤਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ: ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਲਹੂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਪੈਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਵਾਮਨੇਤ੍ਰਪ੍ਰਕਂਪਂ ਚ ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼ੋषਂ ਮਨੋਮਯਮ੍। ਸ੍ਵਕਾਨਾਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਪਦ੍ਮਾਨਾਂ ਮ੍ਲਾਨਤਾਂ ਚ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕਦੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਦੁष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਰੌਦ੍ਰਾਨ੍ਸੋਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੁष੍ਟਵਾਦਿਨਃ। ਤਦਚਿਂਤ੍ਯੈਵ ਦਿਤਿਜੋ ਨ੍ਯਸ੍ਤਚਿਤ੍ਤੋਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਾੜੇ ਜੀਵ, ਕੜਵੇ ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੇਖੇ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਯਾਵਦ੍ਗਜਘਟਾਘਂਟਾ ਘਨਤ੍ਕਾਰਰਵੋਤ੍ਕਟਾਮ੍। ਤਦ੍ਵਤ੍ਤੁਰਂਗਸਂਘਾਤਹੇषੋਤ੍ਸਾਹਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਦਰ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਡੰਘੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀ ਹਿਨ੍ਹਿਨਾਹਟ, ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸੈਨ੍ਯੈਸ੍ਸੇਨਾਨ੍ਤਰੋਦਗ੍ਰ ਧ੍ਵਜਰਾਜੈਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍। ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰੈਸ਼੍ਚਲਿਤਾਮਲਚਾਮਰੈਃ
ਉਹ ਫੌਜ ਉੱਚੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਜੀਬ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ ਤੇ ਸੁਤੰਤਰ ਚਮਰ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਭੂषਣਪਿਨਦ੍ਧਾਂ ਚ ਕਿਨ੍ਨਰੋਦ੍ਗੀਤਨਾਦਿਤਾਮ੍। ਨਾਨਾ ਨਾਕਤਰੂਤ੍ਫੁਲ੍ਲ ਕੁਸੁਮਾਪੀਡਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਰਗ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ੋਕਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਸ੍ਫਾਰ ਚਰ੍ਮਨਿਰ੍ਮਲਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀਂ। ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪੁष੍ਟਦ੍ਯੁਤਿਧਰਾਂ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਵਿਨਾਦਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਢਾਲਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ।
ਸੇਨਾਂ ਨਾਕਸਦਾਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਥੋ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍। ਸਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਭ੍ਰਾਂਤਮਾਨਸਃ
ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਤੋਂ, ਦੈਤ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੇਖੀ; ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕੁਝ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਪੂਰ੍ਵਃ ਕੋ ਭਵੇਦ੍ਯੋਦ੍ਧਾ ਯੋ ਮਯਾ ਨ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ। ਤਤਸ਼੍ਚਿਂਤਾਕੁਲੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕਟੁਕਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍। ਸਿਦ੍ਧਵਂਦਿਭਿਰੁਦ੍ਘੁष੍ਟਮਿਦਂ ਹृਦਯਦਾਰੁਣਮ੍
'ਇਹ ਨਵਾਂ ਯੋਧਾ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ?' ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੈਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਿੱਧ ਵੰਦੀਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਜਯਾਤੁਲਸ਼ਕ੍ਤਿਦੀਧਿਤਿਪਂਜਰਭੁਜਦਂਡਪ੍ਰਚਂਡਤਰ। ਰਭਸਸੁਰਵਦਨਕੁਮੁਦਵਿਕਾਸਨਵਿਲਾਸਨੇਤ੍ਰ ਕੁਮਾਰਵਰ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਉਸ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤਗੜੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ-ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਖਿੜਨ ਨਾਲ ਖਿੜਦੀਆਂ ਹਨ—ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਮਹਾਨ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ!
ਜਯ ਦਿਤਿਜਕੁਲਮਹੋਦਧਿ ਬਡਵਾਨਲ ਮਧੁਰਮਯੂਰਰਥ ਸੁਰਮਕੁਟ ਕੋਟਿ ਕੁਂਚਿਤ ਚਰਣ ਨਖਾਂਕੁਰ ਮਹਾਸੇਨ
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਸੇਨਾ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਮੋਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਉੱਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ!