ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਂਧ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਕਰੂਪੀ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਯਨੇ ਸਰ੍ਵਂ ਰਤੌ ਗਿਰਿਜਯਾ ਸਹ
ਅੱਗ ਨੇ ਸੂਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਛੇਦ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ — ਸ਼ਿਵ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਵਿਛੇ ਹੋਏ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਹੁਤਾਸ਼ਂ ਸ਼ੁਕਰੂਪਿਣਂ। ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸ਼ਰ੍ਵ ਉਵਾਚ। ਨਿषਿਕ੍ਤਮਰ੍ਧਂ ਦੇਵ੍ਯਾਂ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੁਕਵਿਗ੍ਰਹ। ਲਜ੍ਜਯਾ ਵਿਰਤਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਰ੍ਧਂ ਪਿਬ ਪਾਵਕ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰਾ ਅੱਧਾ ਵੀਰਯਾ ਦੇਵੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਕੀ, ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ। ਲਾਜ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰੁਕ ਗਈ; ਤੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਦੂਜਾ ਅੱਧਾ ਪੀ ਲੈ।'
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਵਿਘ੍ਨਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤੇ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਹ੍ਨਿਰਪਿਬਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮਾਹਿਤਂ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਇਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਈ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਵੀਰਯਾ ਪੀ ਲਿਆ।
ਤੇਨਾਪ੍ਲੁਤਾਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤਨ੍ਮੁਖਾ ऋਭਵੋ ਯਤਃ। ਵਿਪਾਟ੍ਯ ਜਠਰਂ ਤੇषਾਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਰਿਭੂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਚੀਰ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦਾ ਮਹਾਂ ਵੀਰਯਾ ਨਿਕਲਿਆ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਂ ਤਪ੍ਤਹੇਮਾਭਂ ਵਿਤਤੇ ਸ਼ਂਕਰਾਸ਼੍ਰਮੇ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰੋ ਮਹਜ੍ਜਾਤਂ ਵਿਮਲਂ ਬਹੁਯੋਜਨਂ
ਉਹ, ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲਿਆ; ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਬਣੀ, ਜੋ ਕਈ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਹੇਮਕਮਲਂ ਨਾਨਾਵਿਹਗਨਾਦਿਤਮ੍। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਰੋ ਦੇਵੀ ਜਾਤਂ ਹੇਮਮਹਾਂਬੁਜਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਉਗਿਆ ਹੈ।
ਜਗਾਮ ਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟਾ ਤਤ੍ਸਰਃ ਕਨਕਾਂਬੁਜਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਤਦਬ੍ਜਕृਤਸ਼ੇਖਰਾ
ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵੱਲ ਗਈ; ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਸਜਾਇਆ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਦੇਵੀ ਸਖੀਵृਤਾ। ਪਾਤੁਕਾਮਾ ਚ ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਸ੍ਵਾਦੁਨਿਰ੍ਮਲਪਂਕਜਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸਾਫ, ਕਮਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕृਤ੍ਤਿਕਾਸ੍ਤਾਸ੍ਸ षਡਰ੍ਕਦ੍ਯੁਤਿਸਨ੍ਨਿਭਾਃ। ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੇ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਰਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਗृਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਛੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ।
ਹਰ੍षਾਤ੍ਸੋਵਾਚ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪਯਃ। ਤਤਃਸ੍ਤਾ ਊਚੁਰਖਿਲਾਃ ਕृਤ੍ਤਿਕਾ ਹਿਮਸ਼ੈਲਜਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵਾਂਗੀ।" ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕृਤ੍ਤਿਕਾ ਊਚੁਃ-। ਦਾਸ੍ਯਾਮੋ ਦਯਿਤੇ ਗਰ੍ਭੇ ਸਂਭੂਤੋ ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਸੋਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਦਸ੍ਮਤ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਚ ਵृਤ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਸਾਡਾ ਰਾਖਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ।"
ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਪਿ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋਵਾਚ ਗਿਰਿਜਾ ਕਥਂ ਮਦ੍ਗਾਤ੍ਰਸਂਭਵੈਃ
"ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ, ਸੁਭ ਅਨਨ।" ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?"
ਸਰ੍ਵੈਰਵਯਵੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤੀਭ੍ਯਃ ਸੁਤੋ ਭਵੇਤ੍। ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਕृਤ੍ਤਿਕਾ ਊਚੁਰ੍ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮੋਸ੍ਯ ਵੈ ਵਯਮ੍
"ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ?" ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੀਆਂ।"
ਉਤ੍ਤਮਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਂਗਾਨਿ ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਉਕ੍ਤਾ ਵੈ ਸ਼ੈਲਜਾ ਪ੍ਰਾਹ ਭਵਤ੍ਵੇਵਮਨਿਂਦਿਤਾਃ
"ਜੇ ਐਸਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਅੰਗ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ।" ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ।"
ਤਤਸ੍ਤੁ ਹਰ੍षਸਂਪੂਰ੍ਣਾ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਪਯਃ। ਤਸ੍ਯੈ ਦਦੁਸ੍ਤਯਾ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਪੀਤਂ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਜਲਮ੍
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਪਾਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਨੇ ਪਾਣੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੀ ਲਿਆ।
ਪੀਤੇ ਤੁ ਸਲਿਲੇ ਚੈਵ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਵਰਃ। ਵਿਪਾਟ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਮੁਦ੍ਗਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ: ਦੇਵੀ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਰਦਾਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮਾਦ੍ਭੁਤੋ ਬਾਲੋ ਰੋਗਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਃ। ਪ੍ਰਭਾਕਰਕਰਵ੍ਰਾਤ ਪ੍ਰਕਾਰਪ੍ਰਕਰਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਅਜੋਬਾ ਬੱਚਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਰੋਗ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਦਲਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ।
ਗृਹੀਤਨਿਰ੍ਮਲੋਦਗ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ੂਲਾਂਕੁਸ਼ੋਨਲਃ। ਦੀਪ੍ਤੋ ਮਾਰਯਿਤੁਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨੁਤ੍ਥਿਤਃ ਕਨਕਚ੍ਛਵਿਃ
ਉਹ ਨੇ ਸਾਫ ਤੇ ਉੱਚ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ: ਭਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਅੱਗ। ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੰਨਣੀ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦੇਵ ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੋਭਵਤ੍। ਵਾਮਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਕੁਮਾਰਾ ਜਨਮਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਬੱਚਾ ਨਿਕਲਿਆ।
ਸ੍ਕਂਦੋਥ ਵਦਨਾਦ੍ਵਹ੍ਨੇਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਤ੍षਡ੍ਵਦਨੋਰਿਹਾ। ਕृਤ੍ਤਿਕਾਸਲਿਲਾਦੇਵ ਸ਼ਾਖਾਭਿਃ ਸਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸਕੰਦ, ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਸਾਫ, ਛੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਇੱਥੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ, ਟਾਹਣੀਆਂ ਸਮੇਤ।
ਸ਼ਾਖਾਃ ਸ਼ਿਵਾਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾਃ षਟ੍ਸੁਵਕ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਵਿਸ੍ਤृਤਾਃ। ਯਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿਸ਼ਾਖੋਸੌ ਖ੍ਯਾਤੋ ਲੋਕੇषੁ षਣ੍ਮੁਖਃ
ਟਾਹਣੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਆਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਛੇ ਮੂੰਹਾਂ 'ਤੇ ਫੈਲੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਤੇ ਸ਼ਣਮੁਖਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਸ੍ਕਂਦੋ ਵਿਸ਼ਾਖਃ षਡ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚੈਤ੍ਰਸ੍ਯ ਬਹੁਲੇ ਪਂਚਦਸ਼੍ਯਾਂ ਮਹਾਬਲੌ
ਸਕੰਦ, ਵਿਸ਼ਾਖਾ, ਛੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ — ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕਾਲੀ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਨੂੰ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀ।
ਸਂਭੂਤਾਵਰ੍ਕਸਦृਸ਼ੌ ਵਿਸ਼ਾਲੇ ਸ਼ਰਕਾਨਨੇ। ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਪਂਚਮ੍ਯਾਂ ਤਥੈਤੌ ਪਾਵਕਾਨਲੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੇ ਸਰਕਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਨਮੇ। ਤੇ ਚੈਤ੍ਰ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਨੂੰ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮ ਕੇ ਚਮਕੇ।
ਬਾਲਕਾਭ੍ਯਾਂ ਚਕਾਰੈਕਂ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਮੇਵ ਭੂਤਯੇ। ਤਸ੍ਯਾਮੇਵ ਤਤਃ षष੍ਠ੍ਯਾਮਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਗੁਹਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਭਵਨ ਲਈ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਛੇਵੀਂ ਨੂੰ, ਗੁਹਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵੈਰਮਰਸਂਘਾਤੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਪੇਂਦ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਭਾਸ੍ਕਰੈਃ। ਗਂਧਮਾਲ੍ਯੈਃ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਧੂਪੈਸ੍ਤਥਾ ਕ੍ਰੀਡਨਕੈਰਪਿ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ — ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਪੇਂਦਰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਭਾਸਕਰ — ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਗੇ ਧੂਪ, ਤੇ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਨਾਲ।
ਛਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਮਰਜਾਲੈਸ਼੍ਚ ਭੂषਣੈਸ਼੍ਚ ਵਿਲੇਪਨੈਃ। ਅਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਵਿਧਾਨੇਨ ਯਥਾਵਤ੍षਣ੍ਮੁਖਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਛਤਰੀਆਂ, ਚਾਮਰ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਛੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸੁਤਾਮਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੇਵਸੇਨੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਮ੍। ਪਤ੍ਨ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ੋ ਦਦੌ ਵਿष੍ਣੁਰਥਾਯੁਧਮ੍1.44.
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਦੇਵਸੇਨਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਅਸਥ੍ਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਦਦਾਵਸ੍ਯ ਧਨਾਧਿਪਃ। ਦਦੌ ਹੁਤਾਸ਼ਨਸ੍ਤੇਜੋ ਦਦੌ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਵਾਹਨਮ੍
ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਲੱਖ ਯਕਸ਼ ਦਿੱਤੇ। ਅੱਗ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਹਵਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦੌ ਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਕੁਕ੍ਕੁਟਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਮ੍। ਏਵਂ ਸੁਰਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰਮਨਨ੍ਤਕਮ੍
ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਡਣ ਲਈ ਇੱਕ ਐਸਾ ਕੁੱਕੜ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਸਾਥੀ ਦਿੱਤੇ।