ਵਿਮਲਯੋਗਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਦੁਰ੍ਜਯੇ ਸੁਤਨੁਤੁਲ੍ਯਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮਂਡਲੀ। ਵਿਦਲਿਤਾਂਧਕਬਾਂਧਵਸਂਹਤਿਃ ਸੁਰਵਰੈਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤ੍ਵਮਭਿष੍ਟੁਤਾ
ਤੁਸੀਂ, ਜਿਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਗ ਅਜੈਅ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਚਕਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਚਕਰ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਅੰਧਕ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ।
ਸਿਤਸਟਾਪਟਲੋਦ੍ਧਤਕਂਧਰਾਭਵਮਹਾਮृਗਰਾਜਰਯਸ੍ਥਿਤਾ। ਵਿਮਲਸ਼ਕ੍ਤਿਮੁਖਾਨਲਪਿਂਗਲਾ ਯਤਭੁਜੌਘਨਿਪਿष੍ਟਮਹਾਸੁਰਾ
ਸਫੈਦ ਜਟਾਂ ਨਾਲ, ਗਰਦਨ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਤੁਸੀਂ ਖੜੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੀ, ਪੀਲੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਨਿਗਦਿਤਾ ਭੁਵਨੈਰਤਿਚਂਡਿਕਾਜਨਨਿਸ਼ੁਂਭਨਿਸ਼ੁਂਭਨਿषੂਦਿਨੀ। ਪ੍ਰਣਤਚਿਂਤਿਤਦਾ ਭਵਦਾ ਨਵਪ੍ਰਸ਼ਮਨੈਕਰਤਿਸ੍ਤਰਸਾ ਭੁਵਿ
ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਚੰਡਿਕਾ ਮਾਤਾ, ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੀ ਨਾਸਕਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਭਗਤ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਤੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ।
ਵਿਯਤਿਵਾਯੁਪਥੇ ਜ੍ਵਲਨਾਕੁਲੇਵਨਿਤਲੇ ਤਵ ਦੇਵਿ ਚ ਯਦ੍ਵਪੁਃ। ਤਦਜਿਤੇਪ੍ਰਤਿਮੇ ਪ੍ਰਣਮਾਮ੍ਯਹਂ ਭੁਵਨਭਾਵਿਨਿਤੇ ਭਵਵਲ੍ਲਭੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਅਜਿੱਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੂਲ, ਭਵ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਜਲਧਯੋ ਲਲਿਤੋਦ੍ਧਤਵੀਚਯੋ ਹੁਤਵਹੋ ਦ੍ਯੁਤਿਦਗ੍ਧਚਰਾਚਰਃ। ਫਣਸਹਸ੍ਰਭृਤਸ਼੍ਚ ਭੁਜਂਗਮਾਸ੍ਤ੍ਵਮਭਿਧਾਸ੍ਯਸਿ ਮਾਮਭਯਂਕਰਾ
ਸਮੁੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ; ਅੱਗ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਫਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ — ਹੇ ਭੈਅੰਕਰ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਵੋਗੇ।
ਭਗਵਤਿ ਸ੍ਥਿਰਭਕ੍ਤਜਨਾਸ਼੍ਰਯੇ ਪ੍ਰਤਿਗਤੋ ਭਵਤੀਚਰਣਾਸ਼੍ਰਯਂ। ਕਰਣਜਾਤਮਿਹਾਸ੍ਤੁ ਮਮਾਸ਼੍ਰਵੈਤਵਵਿਲਾਸਮੁਖਾਨੁਭਵਾਸ੍ਯਦਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਤੀ, ਪੱਕੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਭਰੇ ਖੇਡ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਦਿਵਣ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਵੀਰਕਸ੍ਯੇਤਿ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ੁਭਂਭਰ੍ਤੁਰ੍ਭੁਵਨਂ ਭੂਧਰਾਤ੍ਮਜਾ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ, ਜੋ ਵਿਰਾਕਾ ਵਲੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸੁਭ ਅਵਾਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਸ੍ਥੋਪਿ ਵੀਰਕੋ ਦੇਵਾਨ੍ਹਰਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍ਸ੍ਵਕਾਨੇਵ ਗृਹਾਨਾਦਰਪੂਰ੍ਵਕਂ
ਵਿਰਾਕਾ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਾਵਸਰੋ ਦੇਵਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਹ ਵृषਾਕਪਿਃ। ਨਿਭृਤਃ ਕ੍ਰੀਡਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਚ ਯਥਾਗਤਂ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹਨ।' ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਮਾਨਸਾਃ। ਜ੍ਵਲਨਂ ਚੋਦਯਾਮਾਸੁਰ੍ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਸ਼ਂਕਰਚੇष੍ਟਿਤਂ
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਦੇਵਤਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੰਮ ਪਤਾ ਲੱਗ ਸਕਣ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਂਧ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਕਰੂਪੀ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਯਨੇ ਸਰ੍ਵਂ ਰਤੌ ਗਿਰਿਜਯਾ ਸਹ
ਅੱਗ ਨੇ ਸੂਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਛੇਦ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ — ਸ਼ਿਵ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਵਿਛੇ ਹੋਏ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਹੁਤਾਸ਼ਂ ਸ਼ੁਕਰੂਪਿਣਂ। ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸ਼ਰ੍ਵ ਉਵਾਚ। ਨਿषਿਕ੍ਤਮਰ੍ਧਂ ਦੇਵ੍ਯਾਂ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੁਕਵਿਗ੍ਰਹ। ਲਜ੍ਜਯਾ ਵਿਰਤਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਰ੍ਧਂ ਪਿਬ ਪਾਵਕ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰਾ ਅੱਧਾ ਵੀਰਯਾ ਦੇਵੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਕੀ, ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ। ਲਾਜ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰੁਕ ਗਈ; ਤੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਦੂਜਾ ਅੱਧਾ ਪੀ ਲੈ।'
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਵਿਘ੍ਨਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤੇ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਹ੍ਨਿਰਪਿਬਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮਾਹਿਤਂ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਇਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਈ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਵੀਰਯਾ ਪੀ ਲਿਆ।
ਤੇਨਾਪ੍ਲੁਤਾਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤਨ੍ਮੁਖਾ ऋਭਵੋ ਯਤਃ। ਵਿਪਾਟ੍ਯ ਜਠਰਂ ਤੇषਾਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਰਿਭੂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਚੀਰ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦਾ ਮਹਾਂ ਵੀਰਯਾ ਨਿਕਲਿਆ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਂ ਤਪ੍ਤਹੇਮਾਭਂ ਵਿਤਤੇ ਸ਼ਂਕਰਾਸ਼੍ਰਮੇ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰੋ ਮਹਜ੍ਜਾਤਂ ਵਿਮਲਂ ਬਹੁਯੋਜਨਂ
ਉਹ, ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲਿਆ; ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਬਣੀ, ਜੋ ਕਈ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਹੇਮਕਮਲਂ ਨਾਨਾਵਿਹਗਨਾਦਿਤਮ੍। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਰੋ ਦੇਵੀ ਜਾਤਂ ਹੇਮਮਹਾਂਬੁਜਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਉਗਿਆ ਹੈ।
ਜਗਾਮ ਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟਾ ਤਤ੍ਸਰਃ ਕਨਕਾਂਬੁਜਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਤਦਬ੍ਜਕृਤਸ਼ੇਖਰਾ
ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵੱਲ ਗਈ; ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਸਜਾਇਆ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਦੇਵੀ ਸਖੀਵृਤਾ। ਪਾਤੁਕਾਮਾ ਚ ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਸ੍ਵਾਦੁਨਿਰ੍ਮਲਪਂਕਜਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸਾਫ, ਕਮਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕृਤ੍ਤਿਕਾਸ੍ਤਾਸ੍ਸ षਡਰ੍ਕਦ੍ਯੁਤਿਸਨ੍ਨਿਭਾਃ। ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੇ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਰਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਗृਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਛੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ।
ਹਰ੍षਾਤ੍ਸੋਵਾਚ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪਯਃ। ਤਤਃਸ੍ਤਾ ਊਚੁਰਖਿਲਾਃ ਕृਤ੍ਤਿਕਾ ਹਿਮਸ਼ੈਲਜਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵਾਂਗੀ।" ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕृਤ੍ਤਿਕਾ ਊਚੁਃ-। ਦਾਸ੍ਯਾਮੋ ਦਯਿਤੇ ਗਰ੍ਭੇ ਸਂਭੂਤੋ ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਸੋਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਦਸ੍ਮਤ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਚ ਵृਤ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਸਾਡਾ ਰਾਖਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ।"
ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਪਿ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋਵਾਚ ਗਿਰਿਜਾ ਕਥਂ ਮਦ੍ਗਾਤ੍ਰਸਂਭਵੈਃ
"ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ, ਸੁਭ ਅਨਨ।" ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?"
ਸਰ੍ਵੈਰਵਯਵੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤੀਭ੍ਯਃ ਸੁਤੋ ਭਵੇਤ੍। ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਕृਤ੍ਤਿਕਾ ਊਚੁਰ੍ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮੋਸ੍ਯ ਵੈ ਵਯਮ੍
"ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ?" ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੀਆਂ।"
ਉਤ੍ਤਮਾਨ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਂਗਾਨਿ ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਉਕ੍ਤਾ ਵੈ ਸ਼ੈਲਜਾ ਪ੍ਰਾਹ ਭਵਤ੍ਵੇਵਮਨਿਂਦਿਤਾਃ
"ਜੇ ਐਸਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਅੰਗ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ।" ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ।"
ਤਤਸ੍ਤੁ ਹਰ੍षਸਂਪੂਰ੍ਣਾ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਪਯਃ। ਤਸ੍ਯੈ ਦਦੁਸ੍ਤਯਾ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਪੀਤਂ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਜਲਮ੍
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਪਾਣੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਨੇ ਪਾਣੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੀ ਲਿਆ।
ਪੀਤੇ ਤੁ ਸਲਿਲੇ ਚੈਵ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਵਰਃ। ਵਿਪਾਟ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਮੁਦ੍ਗਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ: ਦੇਵੀ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਰਦਾਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮਾਦ੍ਭੁਤੋ ਬਾਲੋ ਰੋਗਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਃ। ਪ੍ਰਭਾਕਰਕਰਵ੍ਰਾਤ ਪ੍ਰਕਾਰਪ੍ਰਕਰਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਅਜੋਬਾ ਬੱਚਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਰੋਗ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਦਲਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ।
ਗृਹੀਤਨਿਰ੍ਮਲੋਦਗ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ੂਲਾਂਕੁਸ਼ੋਨਲਃ। ਦੀਪ੍ਤੋ ਮਾਰਯਿਤੁਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨੁਤ੍ਥਿਤਃ ਕਨਕਚ੍ਛਵਿਃ
ਉਹ ਨੇ ਸਾਫ ਤੇ ਉੱਚ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ: ਭਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਅੱਗ। ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੰਨਣੀ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦੇਵ ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੋਭਵਤ੍। ਵਾਮਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਕੁਮਾਰਾ ਜਨਮਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਬੱਚਾ ਨਿਕਲਿਆ।