ਅਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਤਤ੍ਵਾਰ੍ਥਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਾਪਿਤਵਤ੍ਯਹਂ। ਵਿਪਰੀਤਾਰ੍ਥਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਸੁਲਭੋ ਵਿਪਦਾਗਮਃ
ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਉਲਟੀ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣਾ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਚਿਂਤ੍ਯੈਵਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵੀਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ੈਲਜਾ। ਸਜ੍ਜਲਜ੍ਜਾਵਿਕਾਰੇਣ ਵਦਨੇਨਾਮ੍ਬੁਜਤ੍ਵਿषਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਲਮਲ-ਵਾਂਗ ਮੁਲਾਇਮ ਤੇ ਲਜਜਤ ਭਰੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ-। ਅਹਂ ਵੀਰਕ ਤੇ ਮਾਤਾ ਨ ਤੇਸ੍ਤੁ ਮਨਸੋ ਭ੍ਰਮਃ। ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਦਯਿਤਾ ਸੁਤਾ ਤੁਹਿਨਭੂਭृਤਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵੀਰਕਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਨਾ ਰਹੇ। ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ।
ਮਮ ਗਾਤ੍ਰਚ੍ਛਵਿਭ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾ ਮਾ ਸ਼ਂਕਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਧਾਰਯ। ਤੁष੍ਟੇਨ ਗੌਰਤਾ ਦਤ੍ਤਾ ਮਮੇਯਂ ਪਦ੍ਮਜਨ੍ਮਨਾ
ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੰਗ ਦੀ ਭਟਕਾਵੇ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਗੌਰ ਰੰਗ ਮੈਨੂੰ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਮਯਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋਸ੍ਯਵਿਦਿਤੇ ਵृਤ੍ਤਾਂਤੇ ਦੈਤ੍ਯਨਿਰ੍ਮਿਤੇ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਾਰੀਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਤੁ ਸ਼ਂਕਰੇ ਰਹਸਿ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਸੱਚਾਈ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਦੀ ਬਣਾਈ ਘਟਨਾ ਸਮਝ ਕੇ। ਜਦ ਮੈਂ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਔਰਤ ਨੇ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਸ਼ੰਕਰ ਇਕੱਲਾ ਸੀ।
ਨਨਿਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸ਼ਾਪਃ ਕਿਂਤੁ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇष੍ਯਸਿ ਮਾਨੁष੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਸ਼ਾਪ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ: ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਬਣੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਣਗੇ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਤੁ ਤਤੋ ਵਂਦ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਃ। ਉਵਾਚ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁ ਦ੍ਯੁਤਿਂ ਤੁਹਿਨਸ਼ੈਲਜਾਂ
ਫਿਰ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਤੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵੀਰਕ ਉਵਾਚ-। ਨਤਸੁਰਾਸੁਰਮੌਲਿਲਸਨ੍ਮਣਿਪ੍ਰਵਰਕਾਂਤਿਕਰਾਲਿਨਖਾਙ੍ਘ੍ਰਿਕੇ। ਨਗਸੁਤੇ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲੇ ਨਵਨਮੋਵਨਤਾਰ੍ਤ੍ਤਿਵਿਨਾਸ਼ਿਨਿ
ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਨਖ ਰਤਨ-ਮਾਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੂੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਸਰੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਤਪਨਮਂਡਲਮਂਡਿਤਕਂਧਰੇ ਪृਥੁਸੁਵਰ੍ਣਨਗਦ੍ਯੁਤਿਹਾਰਿਕੇ। ਵਿषਮਭਂਗਵਿषਂਗਮਭੀषਿਤੋ ਗਿਰਿਸੁਤੇ ਭਵਤੀਮਹਮਾਸ਼੍ਰਯੇ
ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੀ ਗਰਦਨ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਜਗਤਿਕਾਪ੍ਰਣਤਾਭਿਮਤਾ ਦਦੌ ਝਟਿਤਿ ਸਿਦ੍ਧਿਮृਤੇ ਭਵਤੀਂ ਯਥਾ। ਜਗਤਿਕਾਂ ਪ੍ਰਣਮੇਚ੍ਛਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰੋ ਭੁਵਨਭृਨ੍ਮੁਨਯੋ ਭਵਤੀਂ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤਿਵੇਂ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਚੰਦ-ਮੁਕਟ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਮਲਯੋਗਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਦੁਰ੍ਜਯੇ ਸੁਤਨੁਤੁਲ੍ਯਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮਂਡਲੀ। ਵਿਦਲਿਤਾਂਧਕਬਾਂਧਵਸਂਹਤਿਃ ਸੁਰਵਰੈਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤ੍ਵਮਭਿष੍ਟੁਤਾ
ਤੁਸੀਂ, ਜਿਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਗ ਅਜੈਅ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਚਕਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਚਕਰ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਅੰਧਕ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ।
ਸਿਤਸਟਾਪਟਲੋਦ੍ਧਤਕਂਧਰਾਭਵਮਹਾਮृਗਰਾਜਰਯਸ੍ਥਿਤਾ। ਵਿਮਲਸ਼ਕ੍ਤਿਮੁਖਾਨਲਪਿਂਗਲਾ ਯਤਭੁਜੌਘਨਿਪਿष੍ਟਮਹਾਸੁਰਾ
ਸਫੈਦ ਜਟਾਂ ਨਾਲ, ਗਰਦਨ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਤੁਸੀਂ ਖੜੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੀ, ਪੀਲੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਨਿਗਦਿਤਾ ਭੁਵਨੈਰਤਿਚਂਡਿਕਾਜਨਨਿਸ਼ੁਂਭਨਿਸ਼ੁਂਭਨਿषੂਦਿਨੀ। ਪ੍ਰਣਤਚਿਂਤਿਤਦਾ ਭਵਦਾ ਨਵਪ੍ਰਸ਼ਮਨੈਕਰਤਿਸ੍ਤਰਸਾ ਭੁਵਿ
ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਚੰਡਿਕਾ ਮਾਤਾ, ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੀ ਨਾਸਕਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਭਗਤ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਤੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ।
ਵਿਯਤਿਵਾਯੁਪਥੇ ਜ੍ਵਲਨਾਕੁਲੇਵਨਿਤਲੇ ਤਵ ਦੇਵਿ ਚ ਯਦ੍ਵਪੁਃ। ਤਦਜਿਤੇਪ੍ਰਤਿਮੇ ਪ੍ਰਣਮਾਮ੍ਯਹਂ ਭੁਵਨਭਾਵਿਨਿਤੇ ਭਵਵਲ੍ਲਭੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਅਜਿੱਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੂਲ, ਭਵ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਜਲਧਯੋ ਲਲਿਤੋਦ੍ਧਤਵੀਚਯੋ ਹੁਤਵਹੋ ਦ੍ਯੁਤਿਦਗ੍ਧਚਰਾਚਰਃ। ਫਣਸਹਸ੍ਰਭृਤਸ਼੍ਚ ਭੁਜਂਗਮਾਸ੍ਤ੍ਵਮਭਿਧਾਸ੍ਯਸਿ ਮਾਮਭਯਂਕਰਾ
ਸਮੁੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ; ਅੱਗ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਫਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ — ਹੇ ਭੈਅੰਕਰ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਵੋਗੇ।
ਭਗਵਤਿ ਸ੍ਥਿਰਭਕ੍ਤਜਨਾਸ਼੍ਰਯੇ ਪ੍ਰਤਿਗਤੋ ਭਵਤੀਚਰਣਾਸ਼੍ਰਯਂ। ਕਰਣਜਾਤਮਿਹਾਸ੍ਤੁ ਮਮਾਸ਼੍ਰਵੈਤਵਵਿਲਾਸਮੁਖਾਨੁਭਵਾਸ੍ਯਦਮ੍
ਹੇ ਭਗਵਤੀ, ਪੱਕੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਭਰੇ ਖੇਡ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਦਿਵਣ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਵੀਰਕਸ੍ਯੇਤਿ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ੁਭਂਭਰ੍ਤੁਰ੍ਭੁਵਨਂ ਭੂਧਰਾਤ੍ਮਜਾ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ, ਜੋ ਵਿਰਾਕਾ ਵਲੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸੁਭ ਅਵਾਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਸ੍ਥੋਪਿ ਵੀਰਕੋ ਦੇਵਾਨ੍ਹਰਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍ਸ੍ਵਕਾਨੇਵ ਗृਹਾਨਾਦਰਪੂਰ੍ਵਕਂ
ਵਿਰਾਕਾ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰਾਵਸਰੋ ਦੇਵਾ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਹ ਵृषਾਕਪਿਃ। ਨਿਭृਤਃ ਕ੍ਰੀਡਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਚ ਯਥਾਗਤਂ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹਨ।' ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਮਾਨਸਾਃ। ਜ੍ਵਲਨਂ ਚੋਦਯਾਮਾਸੁਰ੍ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਸ਼ਂਕਰਚੇष੍ਟਿਤਂ
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਦੇਵਤਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੰਮ ਪਤਾ ਲੱਗ ਸਕਣ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਂਧ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਕਰੂਪੀ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਯਨੇ ਸਰ੍ਵਂ ਰਤੌ ਗਿਰਿਜਯਾ ਸਹ
ਅੱਗ ਨੇ ਸੂਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਛੇਦ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ — ਸ਼ਿਵ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਵਿਛੇ ਹੋਏ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਹੁਤਾਸ਼ਂ ਸ਼ੁਕਰੂਪਿਣਂ। ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸ਼ਰ੍ਵ ਉਵਾਚ। ਨਿषਿਕ੍ਤਮਰ੍ਧਂ ਦੇਵ੍ਯਾਂ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੁਕਵਿਗ੍ਰਹ। ਲਜ੍ਜਯਾ ਵਿਰਤਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਰ੍ਧਂ ਪਿਬ ਪਾਵਕ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰਾ ਅੱਧਾ ਵੀਰਯਾ ਦੇਵੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਕੀ, ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ। ਲਾਜ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰੁਕ ਗਈ; ਤੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਦੂਜਾ ਅੱਧਾ ਪੀ ਲੈ।'
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਵਿਘ੍ਨਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤੇ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਹ੍ਨਿਰਪਿਬਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮਾਹਿਤਂ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਇਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਈ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਵੀਰਯਾ ਪੀ ਲਿਆ।
ਤੇਨਾਪ੍ਲੁਤਾਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤਨ੍ਮੁਖਾ ऋਭਵੋ ਯਤਃ। ਵਿਪਾਟ੍ਯ ਜਠਰਂ ਤੇषਾਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਰਿਭੂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਚੀਰ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਦਾ ਮਹਾਂ ਵੀਰਯਾ ਨਿਕਲਿਆ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਂ ਤਪ੍ਤਹੇਮਾਭਂ ਵਿਤਤੇ ਸ਼ਂਕਰਾਸ਼੍ਰਮੇ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰੋ ਮਹਜ੍ਜਾਤਂ ਵਿਮਲਂ ਬਹੁਯੋਜਨਂ
ਉਹ, ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲਿਆ; ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਬਣੀ, ਜੋ ਕਈ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਹੇਮਕਮਲਂ ਨਾਨਾਵਿਹਗਨਾਦਿਤਮ੍। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਰੋ ਦੇਵੀ ਜਾਤਂ ਹੇਮਮਹਾਂਬੁਜਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਉਗਿਆ ਹੈ।
ਜਗਾਮ ਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟਾ ਤਤ੍ਸਰਃ ਕਨਕਾਂਬੁਜਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਤਦਬ੍ਜਕृਤਸ਼ੇਖਰਾ
ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵੱਲ ਗਈ; ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਸਜਾਇਆ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਦੇਵੀ ਸਖੀਵृਤਾ। ਪਾਤੁਕਾਮਾ ਚ ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਸ੍ਵਾਦੁਨਿਰ੍ਮਲਪਂਕਜਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸਾਫ, ਕਮਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕृਤ੍ਤਿਕਾਸ੍ਤਾਸ੍ਸ षਡਰ੍ਕਦ੍ਯੁਤਿਸਨ੍ਨਿਭਾਃ। ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੇ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਰਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਗृਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਛੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ।