ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਕਾਮਾਸਿ ਕਿਮਲਭ੍ਯਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ। ਵਿਰਮ੍ਯਤਾਮਤਿਕ੍ਲੇਸ਼ਾਤ੍ਤਪਸੋਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਤੂੰ ਕੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਕੀ ਕੁਝ ਅਣਪਾਇਆ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਸਕਾਂ? ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਸਖਤ ਤਪਸਿਆ ਛੱਡ ਦੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚਗਿਰਿਜਾ ਗੁਰੋਰ੍ਗੌਰਵਯਂਤ੍ਰਿਤਂ। ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਚਾਹਰੋਦ੍ਗੀਰ੍ਣਵਰ੍ਣਨਿਰ੍ਗਮਵਾਂਛਿਤਂ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ-। ਤਪਸਾ ਦੁष੍ਕਰੇਣਾਪ੍ਤਃ ਪਤਿਰ੍ਵੈ ਸ਼ਂਕਰੋ ਮਯਾ। ਸਮਾਂ ਸ਼੍ਯਾਮਲਵਰ੍ਣੇਤਿ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ਰਹਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੁਸ਼ਕਲ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਕਸਰ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ 'ਸਿਆਹ ਰੰਗੀ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਕਾਂਚਨਾਭਵਰ੍ਣਾ ਤਨ੍ਨਾਮਸਂਯੁਤਾ। ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਭੂਤਪਤੇਰਂਗਮੇਕਤੋ ਨਿਰ੍ਵਿषਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਅਤੇ ਉਹੀ ਨਾਮ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਪਤੀ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਏਵਂ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਦੇਹਾਰ੍ਦ੍ਧਚਾਰਿਣੀ
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਕਿਹਾ: ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੋ ਜਾ; ਅਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇਂ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜਤਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਫੁਲ੍ਲਨੀਲੋਤ੍ਪਲਤ੍ਵਚਂ। ਤ੍ਵਕ੍ਚ ਸਾਪ੍ਯਭਵਦ੍ਭੀਮਾ ਘਂਟਾਹਸ੍ਤਾਤ੍ਰਿਲੋਚਨਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨੀਲਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਚਮੜੀ ਭੀਮਾ ਬਣ ਗਈ, ਘੰਟੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।
ਨਾਨਾਭਰਣਸਂਪੂਰ੍ਣਾ ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਧਾਰਿਣੀ। ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵੀਂ ਨੀਲਾਂਬੁਜਤ੍ਵਿषਂ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਨਿਸ਼ੇ ਭੂਧਰਜਾ ਦੇਹ ਸਂਪਰ੍ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਮਦਾਜ੍ਞਯਾ। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕृਤਕृਤ੍ਯਤ੍ਵਮੇਕਾਨਂਸ਼ਾ ਪੁਰੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੂੜ ਲੱਗੀ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਭਾਗ ਹੋ।
ਯ ਏष ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰੋਦ੍ਭੂਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵਰਾਨਨੇ। ਸ ਤੇਸ੍ਤੁ ਵਾਹਨਂ ਦੇਵਿ ਕੇਤੌ ਚਾਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਲਃ
ਇਹ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਵਾਹਨ ਬਣੇਗਾ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਝੰਡੇ 'ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਹੇਗਾ।
ਗਚ੍ਛ ਵਿਂਧ੍ਯਾਚਲਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਪਂਚਾਲੋ ਨਾਮ ਯਕ੍ਸ਼ੋਯਂ ਯਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਪਦਾਨੁਗਃ
ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਜਾ; ਉਥੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ। ਇਹ ਯਕਸ਼ 'ਪੰਚਾਲਾ' ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਕਸ਼ ਰਾਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤਸ੍ਤੇ ਕਿਂਕਰੋ ਦੇਵਿ ਮਯਾ ਮਾਯਾਸ਼ਤੈਰ੍ਯੁਤਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇਵੀ ਵਿਂਧ੍ਯਸ਼ੈਲਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨੌਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਜਾਦੂਈ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇਵੀ ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਉਮਾਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਜਗਾਮ ਗਿਰਿਸ਼ਾਂਤਿਕਂ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤੀਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦ੍ਵਾਰਾਦਪਹृਤ੍ਯ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਮਾ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਗਈ; ਜਦ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਆਈ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਰੁਰੋਧ ਵੀਰਕੋ ਦੇਵੀਂ ਹੇਮਵੇਤ੍ਰਲਤਾਧਰਃ। ਤਾਮੁਵਾਚ ਚ ਕੋਪੇਨ ਰੂਪੇ ਤੁ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀਂ
ਵੀਰਕਾ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਤਾ ਵਾਲੀ ਛੜੀ ਸੀ, ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੇਰਾ ਸੋਹਣਾਪਣ ਠੱਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯੋਜਨਂ ਨ ਤੇਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਗਚ੍ਛ ਯਾਵਨ੍ਨ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ। ਦੇਵ੍ਯਾਰੂਪਧਰੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੇਵਂ ਵਂਚਿਤੁਮਾਗਤਃ
ਇਥੇ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੈਨੂੰ ਖਾ ਨਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਦੈਤ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਆਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਨ ਚ ਦृष੍ਟੋਸੌ ਸ ਚ ਦੇਵੇਨ ਘਾਤਿਤਃ। ਘਾਤਿਤੇ ਚਾਹਮਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਨੀਲਕਂਠੇਨ ਕੋਪਿਨਾ
ਉਹ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਨੀਲਕੰਠ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਾਰੇ ਤ੍ਵਨਵਧਾਨਂ ਤੇ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਤਤਃ। ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਮੇ ਦ੍ਵਾਸ੍ਥੋ ਵਰ੍षਪੂਗਾਨਨੇਕਸ਼ਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਤੇਰੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮੇਰਾ ਦਰਬਾਨ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਅਤਸ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਦ੍ਰੁਤਮ੍। ਏਕਾਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਮਾਤਰਂ ਸ੍ਨੇਹਵਤ੍ਸਲਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਤੁਰ ਜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਪਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮਾਂ ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਲਭਤੇ ਨਾਨ੍ਯਾ ਨਾਰੀ ਕਮਲਲੋਚਨੇ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਚੇਤਸਾ1.44.
ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੀ, ਸਿਰਫ ਉਹ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ।
ਨਾਰੀ ਨੈਵ ਸ ਦੈਤੇਯੋ ਵਾਯੁਰ੍ਮੇ ਯਾਮਭਾषਤ। ਵृਥੈਵ ਵੀਰਕਸ਼੍ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਮਯਾ ਕ੍ਰੋਧਪਰੀਤਯਾ
ਉਹ ਨਾ ਔਰਤ ਸੀ, ਨਾ ਦੈਤ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੈਂ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਅਕਾਰ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਮੂਢੈਃ ਪ੍ਰਾਯਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ। ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਕ੍ਰੋਧੋ ਹਂਤਿ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਮੂਰਖ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਹੋਵੇ, ਅਕਸਰ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਜ਼ਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਬਣੀ ਹੋਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਤਤ੍ਵਾਰ੍ਥਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਾਪਿਤਵਤ੍ਯਹਂ। ਵਿਪਰੀਤਾਰ੍ਥਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਸੁਲਭੋ ਵਿਪਦਾਗਮਃ
ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਉਲਟੀ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣਾ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਚਿਂਤ੍ਯੈਵਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵੀਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ੈਲਜਾ। ਸਜ੍ਜਲਜ੍ਜਾਵਿਕਾਰੇਣ ਵਦਨੇਨਾਮ੍ਬੁਜਤ੍ਵਿषਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਲਮਲ-ਵਾਂਗ ਮੁਲਾਇਮ ਤੇ ਲਜਜਤ ਭਰੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ-। ਅਹਂ ਵੀਰਕ ਤੇ ਮਾਤਾ ਨ ਤੇਸ੍ਤੁ ਮਨਸੋ ਭ੍ਰਮਃ। ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਦਯਿਤਾ ਸੁਤਾ ਤੁਹਿਨਭੂਭृਤਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵੀਰਕਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਨਾ ਰਹੇ। ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ।
ਮਮ ਗਾਤ੍ਰਚ੍ਛਵਿਭ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾ ਮਾ ਸ਼ਂਕਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਧਾਰਯ। ਤੁष੍ਟੇਨ ਗੌਰਤਾ ਦਤ੍ਤਾ ਮਮੇਯਂ ਪਦ੍ਮਜਨ੍ਮਨਾ
ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੰਗ ਦੀ ਭਟਕਾਵੇ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਗੌਰ ਰੰਗ ਮੈਨੂੰ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਮਯਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋਸ੍ਯਵਿਦਿਤੇ ਵृਤ੍ਤਾਂਤੇ ਦੈਤ੍ਯਨਿਰ੍ਮਿਤੇ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਾਰੀਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਤੁ ਸ਼ਂਕਰੇ ਰਹਸਿ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਸੱਚਾਈ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਦੀ ਬਣਾਈ ਘਟਨਾ ਸਮਝ ਕੇ। ਜਦ ਮੈਂ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਔਰਤ ਨੇ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਸ਼ੰਕਰ ਇਕੱਲਾ ਸੀ।
ਨਨਿਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸ਼ਾਪਃ ਕਿਂਤੁ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇष੍ਯਸਿ ਮਾਨੁष੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਸ਼ਾਪ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ: ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਬਣੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਣਗੇ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਤੁ ਤਤੋ ਵਂਦ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਃ। ਉਵਾਚ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁ ਦ੍ਯੁਤਿਂ ਤੁਹਿਨਸ਼ੈਲਜਾਂ
ਫਿਰ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਤੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵੀਰਕ ਉਵਾਚ-। ਨਤਸੁਰਾਸੁਰਮੌਲਿਲਸਨ੍ਮਣਿਪ੍ਰਵਰਕਾਂਤਿਕਰਾਲਿਨਖਾਙ੍ਘ੍ਰਿਕੇ। ਨਗਸੁਤੇ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲੇ ਨਵਨਮੋਵਨਤਾਰ੍ਤ੍ਤਿਵਿਨਾਸ਼ਿਨਿ
ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਨਖ ਰਤਨ-ਮਾਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੂੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਸਰੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਤਪਨਮਂਡਲਮਂਡਿਤਕਂਧਰੇ ਪृਥੁਸੁਵਰ੍ਣਨਗਦ੍ਯੁਤਿਹਾਰਿਕੇ। ਵਿषਮਭਂਗਵਿषਂਗਮਭੀषਿਤੋ ਗਿਰਿਸੁਤੇ ਭਵਤੀਮਹਮਾਸ਼੍ਰਯੇ
ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੀ ਗਰਦਨ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਜਗਤਿਕਾਪ੍ਰਣਤਾਭਿਮਤਾ ਦਦੌ ਝਟਿਤਿ ਸਿਦ੍ਧਿਮृਤੇ ਭਵਤੀਂ ਯਥਾ। ਜਗਤਿਕਾਂ ਪ੍ਰਣਮੇਚ੍ਛਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰੋ ਭੁਵਨਭृਨ੍ਮੁਨਯੋ ਭਵਤੀਂ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤਿਵੇਂ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਚੰਦ-ਮੁਕਟ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਥੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।