ਆਜਨ੍ਮਮਰਣਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕृਤਮੇਤਦ੍ਵ੍ਰਤੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯਥੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਤੇ ਮਾਨ੍ਯਾ ਭਵਤਾਮਪਿ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਰਨ ਤੱਕ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹਨ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਯਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਃ । ਅਤਸ਼੍ਚੈषਾ ਤਿਥਿਰ੍ਮਾਨ੍ਯਾ ਸਦੈਵ ਪ੍ਰੀਤਿਦਾ ਮਮ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਤਿਥੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਦ੍ਵਯਂ ਸਮ੍ਯਗਿਦਂ ਨਰੈਃ ਕृਤਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਦਮਸ੍ਤਿ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ । ਦਾਨਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਪਾਂਸਿ ਯਜ੍ਞਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਦਾਨੇਨ ਸਦਾ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਦੋ ਵਰਤ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਦਾਨ, ਤੀਰਥ, ਤਪ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਂਵਾਦੇ ਸ਼ਂਖਾਸੁਰਵਧਉਦ੍ਯਮੋਨਾਮ ਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਸੰਕਲਨ ਵਿੱਚ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸਤਯਭਾਮਾ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਖਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਨਵੇਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ। ਅਥੋਰ੍ਜਵ੍ਰਤਿਨਃ ਸਮ੍ਯਗੁਦ੍ਯਾਪਨਵਿਧਿਂ ਨृਪ । ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮਯਾਖ੍ਯਾਤਂ ਕਿਂ ਵਿਧਾਨਂ ਸਮਾਸਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਊਰਜ ਵਰਤ ਦੇ ਸਮਾਪਤੀ ਦੀ ਠੀਕ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸੁਣੋ ਕਿ ਇਹ ਵਿਧਾਨ ਕੀ ਹੈ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ।
ਊਰ੍ਜ੍ਜਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਦ੍ਯਾਪਨਂ ਵ੍ਰਤੀ । ਵ੍ਰਤਸਂਪੂਰ੍ਣਤਾਰ੍ਥਾਯ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਮੇਵ ਚ
ਊਰਜ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਮਾਪਤੀ ਕਰੇ; ਵਰਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਉਪਰਿष੍ਟਾਤ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਂਡਪਿਕਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਸੁਤੋਰਣਾਂ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਾਂ ਪੁष੍ਪਚਾਮਰਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਉਪਰ, ਸੁਭ ਪੰਡਾਲ ਬਣਾਓ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚਮਰੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯੇਨ੍ਮृਨ੍ਮਯਾਨ੍ਪृਥਕ੍ । ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਂ ਸੁਸ਼ੀਲਂ ਚ ਜਯਂ ਵਿਜਯਮੇਵ ਚ
ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ 'ਤੇ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਵਾਰ ਰਖਵਾਲਿਆਂ—ਪੁਣਸ਼ੀਲ, ਸੁਸ਼ੀਲ, ਜਯ, ਅਤੇ ਵਿਜਯ—ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਤੁਲਸੀਮੂਲਦੇਸ਼ੇ ਚ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਮਾਲਿਖੇਤ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਵਰ੍ਣਕੈਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਮੂਲ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਚਾਰ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਓ।
ਤਸ੍ਯੋਪਰਿष੍ਟਾਤ੍ਸਪਿਧਾਨਂ ਪਂਚਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਮਹਾਫਲੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਂਭਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਧਾਯ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ, ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਫਲ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਢੱਕਣ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਰੱਖੋ।
ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍ । ਕੌਸ਼ੇਯਪੀਤਵਸਨਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਜਲਧਿਕਨ੍ਯਯਾ
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦਿਲੋਕਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯੇਨ੍ਮਂਡਲੇ ਵ੍ਰਤੀ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਃ ਸ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਯਤਃ ਸੁਰੈਃ
ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿ ਲੋਕ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਬਾਰਹਵੀਂ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ...
ਦृष੍ਟੋऽਰ੍ਚਿਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਜ੍ਯਸ੍ਤਥਾਧਿਕਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਮੁਪਵਸੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਾਂਤਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ
ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਿਨ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਦਿਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯੇਦ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਗੁਰ੍ਵਨੁਜ੍ਞਯਾ । ਉਪਚਾਰੈਃ षੋਡਸ਼ਭਿਰ੍ਨਾਨਾਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਰੂਪ ਦੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੋਲਾਂ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਭੋਜਨ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਸਮਗਰੀ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਾਦਿ ਮਂਗਲੈਃ । ਗੀਤਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਾਗਰੇ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਮੰਗਲਮਈ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾਗਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਜਾਗਰਣ ਦੌਰਾਨ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਸ਼ਤੋਦ੍ਭੂਤੈਸ੍ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪਾਪਸਂਚਯੈਃ । ਜਾਗਰੇ ਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਗੀਤਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਤਾਮ੍
ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜਾਗਰਣ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਨੱਚਦੇ ਹਨ—
ਗੋਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਦਦਤਾਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍ । ਗੀਤਨृਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਕੌਤੁਕਾਨਿ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗੀਤ, ਨਾਚ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸ-ਭਰੇ ਕਰਤਬ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਵੀ ਦਿਖਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁਰਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਯੋ ਹਰਿਜਾਗਰੇ । ਪਠਨ੍ਵਿष੍ਣੁਚਰਿਤ੍ਰਾਣਿ ਯੋ ਰਂਜਯਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍
ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਜਾਗਰਣ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਮੁਖੇਨ ਕੁਰੁਤੇ ਵਾਦ੍ਯਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਲਾਪਾਂਸ਼੍ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ । ਭਾਵੈਰੇਤੈਰ੍ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰੁਤੇ ਹਰਿਜਾਗਰਮ੍
ਜੋ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਉਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿਸਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤੁ ਪੌਰ੍ਣਿਮਾਸ੍ਯਾਂ ਵੈ ਸਪਤ੍ਨੀਕਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਹਰ ਦਿਨ ਦਾ ਪੁੰਨ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਨ੍ਮਿਤਾਨਨੇਕਾਨ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਾ ਨਿਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍ । ਵਰਾਨ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪੀ ਅਭੂਤ੍ਤਦਾ
ਤੀਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ, ਜਾਂ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਤਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੱਛ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਜਪ੍ਤਂ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਫਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਅਤਸ੍ਤਾਨ੍ਭੋਜਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਪਾਯਸਾਨ੍ਨਾਦਿਨਾ ਵ੍ਰਤੀ
ਉਸ ਦਿਨ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ, ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂ, ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੀਰ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਏ।
ਅਤੋ ਦੇਵਾ ਇਤਿ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤਿਲਪਾਯਸਮ੍ । ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਫਿਰ, ਦੋ ਚਮਚਾਂ ਨਾਲ, ਤਿਲ-ਖੀਰ ਹਵਨ ਕਰੇ—ਇੱਕ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਲਈ, ਤੇ ਦੂਜਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਣਮੇਚ੍ਚ ਤਾਨ੍ । ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤੁਲਸੀਂ ਤਥਾ
ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਤਨੀ ਦਕਸ਼ੀਣਾ ਦੇਵੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਰਾਬੀ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਤਤੋ ਗਾਂ ਕਪਿਲਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਿਧਿਵਦ੍ਵ੍ਰਤੀ । ਗੁਰੁਂ ਵ੍ਰਤੋਪਦੇष੍ਟਾਰਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਰਣਾਦਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਥੇ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਵਰਤ ਸਿਖਾਉਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਕਰੇ।
ਸਪਤ੍ਨੀਕਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਗਾਂ ਚ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ । ਯੁष੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਮੇ ਭਵੇਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗਾਂ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰੇ। 'ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ।'
ਵ੍ਰਤਾਦਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਮਯਾ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤੁ ਸ੍ਥਿਰਾ ਮੇ ਚਾਸ੍ਤੁ ਸਂਤਤਿਃ
'ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਜੋ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ। ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਸਦਾ ਟਿਕੀ ਰਹੇ।'
ਮਨੋਰਥਾਸ਼੍ਚ ਸਫਲਾਃ ਸਂਤੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮਾਰ੍ਚਨਾਤ੍ । ਦੇਹਾਂਤੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਮਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
'ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ। ਦੇਹ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਦੁਲਭ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ।'
ਇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਯਤਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਚ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਤਾਮਰ੍ਚਾਂ ਗੁਰਵੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਰਤ੍ਨਯੁਕ੍ਤਾਂ ਤਦਾ ਵ੍ਰਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਹ ਰਤਨ-ਜੜੀ ਪੂਜਾ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਤਦਾ ਸੁਹृਦ੍ਗੁਰੁਯੁਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਂਜਤਿ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਵਾਥ ਤਪਸਿ ਵਿਧਿਰੇਵਂਵਿਧਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਫਿਰ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਗੁਰੂ ਸਮੇਤ, ਭਗਤ ਆਪ ਭੋਜਨ ਕਰੇ। ਕਾਰਤਿਕ ਜਾਂ ਤਪ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।