ਨ ਚਾਬੁਧ੍ਯਤ ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਵੀਰਕੋ ਦ੍ਵਾਰਰਕ੍ਸ਼ਕਃ। ਕੁਸੁਮਾਮੋਦਿਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਂ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਪਰ ਦਲੇਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਵਾਲੀ ਨੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ, ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੂਤੇਨ ਮਾਰੁਤੇਨਾਸ਼ੁ ਬੋਧਿਤਾ ਹਿਮਸ਼ੈਲਜਾ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਮੁਖਾਦ੍ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤਾਵਿਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਦੂਤ ਮਾਰੁਤ ਨੇ ਜਲਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵੀਰਕਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਹृਦਯੇਨੈਵ ਦੂਯਤਾ। ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ। ਮਾਤਰਂ ਮਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਉਦਾਸ ਵੇਖਿਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ—
ਵਿਹਿਤਾਵਸਰਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਰਹੋਵਿਧੌ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਮਾਨੁषੇ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾ ਜਡਾ ਹृਦਯਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਗੁਪਤ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਰੁੱਖਾ, ਸੁਸਤ ਤੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਣੇਸ਼ਾਕਾਰਸਦृਸ਼ੀ ਸ਼ਿਲਾ ਮਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨਿਮਿਤ੍ਤ ਏष ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਵੀਰਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾਦਰਾਤ੍
ਗਣੇਸ਼ਾ ਵਰਗਾ ਪਥਰ ਮਾਂ ਬਣੇਗਾ; ਇਹ ਵਿਰਾਕ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮਮਤਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸ਼ਗਨ ਹੈ।
ਸਂਭਵੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮੇ ਚੈਵ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਖ੍ਯਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਏਵਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਸ਼ਾਪਾਯਾਂ ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਮਨਂਤਰਂ
ਜਨਮ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ' ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹੀ ਹੋਇਆ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮੁਖਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧਃ ਸਿਂਹਰੂਪੀ ਮਹਾਬਲਃ। ਸ ਤੁ ਸਿਂਹਃ ਕਰਾਲਾਸ੍ਯਃ ਸਟਾਜਟਿਲਕਂਧਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਗੁੱਸਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ; ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ, ਜਟਿਲ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਮੋਟੇ ਗਲੇ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਪ੍ਰੋਦ੍ਭੂਤਲਾਂਗੂਲੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰੋਤ੍ਕਟਮੁਖਾਵਟਃ। ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯੋ ਲਂਬਜਿਹ੍ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਬਲਾਦਿषੁ
ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ, ਜਬੜੇ ਖੁੱਲੇ, ਜੀਭ ਲਟਕੀ ਹੋਈ, ਪੇਟ ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ।
ਅਸ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਵਰ੍ਤਿਤੁਂ ਦੇਵੀ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਵਤੀ ਤਦਾ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਨੋਗਤਂ ਤਸ੍ਯਾ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰਾਨਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵੀ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ; ਚਤੁਰ-ਮੁਖਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਲਈ।
ਆਜਗਾਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਸਂਪਦਾਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਯਤਃ। ਆਗਮ੍ਯੋਵਾਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਗਿਰਿਜਾਂ ਸ੍ਪष੍ਟਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਸੀ, ਉੱਪਰ ਆਇਆ; ਆ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਬੋਲ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਕਾਮਾਸਿ ਕਿਮਲਭ੍ਯਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ। ਵਿਰਮ੍ਯਤਾਮਤਿਕ੍ਲੇਸ਼ਾਤ੍ਤਪਸੋਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਤੂੰ ਕੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਕੀ ਕੁਝ ਅਣਪਾਇਆ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਸਕਾਂ? ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਸਖਤ ਤਪਸਿਆ ਛੱਡ ਦੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚਗਿਰਿਜਾ ਗੁਰੋਰ੍ਗੌਰਵਯਂਤ੍ਰਿਤਂ। ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਚਾਹਰੋਦ੍ਗੀਰ੍ਣਵਰ੍ਣਨਿਰ੍ਗਮਵਾਂਛਿਤਂ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ-। ਤਪਸਾ ਦੁष੍ਕਰੇਣਾਪ੍ਤਃ ਪਤਿਰ੍ਵੈ ਸ਼ਂਕਰੋ ਮਯਾ। ਸਮਾਂ ਸ਼੍ਯਾਮਲਵਰ੍ਣੇਤਿ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ਰਹਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੁਸ਼ਕਲ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਕਸਰ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ 'ਸਿਆਹ ਰੰਗੀ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਕਾਂਚਨਾਭਵਰ੍ਣਾ ਤਨ੍ਨਾਮਸਂਯੁਤਾ। ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਭੂਤਪਤੇਰਂਗਮੇਕਤੋ ਨਿਰ੍ਵਿषਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਅਤੇ ਉਹੀ ਨਾਮ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਪਤੀ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਏਵਂ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਦੇਹਾਰ੍ਦ੍ਧਚਾਰਿਣੀ
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਕਿਹਾ: ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੋ ਜਾ; ਅਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇਂ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜਤਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਫੁਲ੍ਲਨੀਲੋਤ੍ਪਲਤ੍ਵਚਂ। ਤ੍ਵਕ੍ਚ ਸਾਪ੍ਯਭਵਦ੍ਭੀਮਾ ਘਂਟਾਹਸ੍ਤਾਤ੍ਰਿਲੋਚਨਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨੀਲਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਚਮੜੀ ਭੀਮਾ ਬਣ ਗਈ, ਘੰਟੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।
ਨਾਨਾਭਰਣਸਂਪੂਰ੍ਣਾ ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਧਾਰਿਣੀ। ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵੀਂ ਨੀਲਾਂਬੁਜਤ੍ਵਿषਂ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਨਿਸ਼ੇ ਭੂਧਰਜਾ ਦੇਹ ਸਂਪਰ੍ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਮਦਾਜ੍ਞਯਾ। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕृਤਕृਤ੍ਯਤ੍ਵਮੇਕਾਨਂਸ਼ਾ ਪੁਰੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੂੜ ਲੱਗੀ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਭਾਗ ਹੋ।
ਯ ਏष ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰੋਦ੍ਭੂਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵਰਾਨਨੇ। ਸ ਤੇਸ੍ਤੁ ਵਾਹਨਂ ਦੇਵਿ ਕੇਤੌ ਚਾਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਲਃ
ਇਹ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਵਾਹਨ ਬਣੇਗਾ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਝੰਡੇ 'ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਹੇਗਾ।
ਗਚ੍ਛ ਵਿਂਧ੍ਯਾਚਲਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਪਂਚਾਲੋ ਨਾਮ ਯਕ੍ਸ਼ੋਯਂ ਯਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਪਦਾਨੁਗਃ
ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਜਾ; ਉਥੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ। ਇਹ ਯਕਸ਼ 'ਪੰਚਾਲਾ' ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਕਸ਼ ਰਾਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤਸ੍ਤੇ ਕਿਂਕਰੋ ਦੇਵਿ ਮਯਾ ਮਾਯਾਸ਼ਤੈਰ੍ਯੁਤਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇਵੀ ਵਿਂਧ੍ਯਸ਼ੈਲਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨੌਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਜਾਦੂਈ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇਵੀ ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਉਮਾਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਜਗਾਮ ਗਿਰਿਸ਼ਾਂਤਿਕਂ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤੀਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦ੍ਵਾਰਾਦਪਹृਤ੍ਯ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਮਾ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਗਈ; ਜਦ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਆਈ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਰੁਰੋਧ ਵੀਰਕੋ ਦੇਵੀਂ ਹੇਮਵੇਤ੍ਰਲਤਾਧਰਃ। ਤਾਮੁਵਾਚ ਚ ਕੋਪੇਨ ਰੂਪੇ ਤੁ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀਂ
ਵੀਰਕਾ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਤਾ ਵਾਲੀ ਛੜੀ ਸੀ, ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੇਰਾ ਸੋਹਣਾਪਣ ਠੱਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯੋਜਨਂ ਨ ਤੇਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਗਚ੍ਛ ਯਾਵਨ੍ਨ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ। ਦੇਵ੍ਯਾਰੂਪਧਰੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੇਵਂ ਵਂਚਿਤੁਮਾਗਤਃ
ਇਥੇ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੈਨੂੰ ਖਾ ਨਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਦੈਤ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਆਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਨ ਚ ਦृष੍ਟੋਸੌ ਸ ਚ ਦੇਵੇਨ ਘਾਤਿਤਃ। ਘਾਤਿਤੇ ਚਾਹਮਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਨੀਲਕਂਠੇਨ ਕੋਪਿਨਾ
ਉਹ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਨੀਲਕੰਠ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਾਰੇ ਤ੍ਵਨਵਧਾਨਂ ਤੇ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਤਤਃ। ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਮੇ ਦ੍ਵਾਸ੍ਥੋ ਵਰ੍षਪੂਗਾਨਨੇਕਸ਼ਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਤੇਰੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮੇਰਾ ਦਰਬਾਨ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਅਤਸ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਦ੍ਰੁਤਮ੍। ਏਕਾਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਮਾਤਰਂ ਸ੍ਨੇਹਵਤ੍ਸਲਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਤੁਰ ਜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਪਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮਾਂ ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਲਭਤੇ ਨਾਨ੍ਯਾ ਨਾਰੀ ਕਮਲਲੋਚਨੇ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਚੇਤਸਾ1.44.
ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੀ, ਸਿਰਫ ਉਹ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ।
ਨਾਰੀ ਨੈਵ ਸ ਦੈਤੇਯੋ ਵਾਯੁਰ੍ਮੇ ਯਾਮਭਾषਤ। ਵृਥੈਵ ਵੀਰਕਸ਼੍ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਮਯਾ ਕ੍ਰੋਧਪਰੀਤਯਾ
ਉਹ ਨਾ ਔਰਤ ਸੀ, ਨਾ ਦੈਤ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮੈਂ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਅਕਾਰ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਮੂਢੈਃ ਪ੍ਰਾਯਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ। ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਕ੍ਰੋਧੋ ਹਂਤਿ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਮੂਰਖ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਹੋਵੇ, ਅਕਸਰ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਜ਼ਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਬਣੀ ਹੋਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।