ਪਾਪੋ ਰਮ੍ਯਾਕृਤਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰ ਭੂषਣਾਂਬਰਸਂਯੁਤਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ਸ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ, ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ।
ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਸਰ੍ਵੈਰਵਯਵਾਂਤਰੈਃ। ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਸਾਧੁਭਾਵਂ ਤੇ ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰਿ ਨ ਕृਤ੍ਰਿਮਮ੍
ਉਹਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪੂਰੇ ਸਨ, ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਕੀ ਤੇਰਾ ਸੁਭਾਵ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬਣਾਵਟੀ?'
ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮਦਾਸ਼ਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਹ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਰਹਿਤਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਮਮ ਸ੍ਥਾਨਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਸੋਹਣੀਏ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੇਰਾ ਘਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਖਾਲੀ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇ ਯੁਕ੍ਤਮੇਵਂਵਿਧਂ ਤ੍ਵਯਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਂ ਬਭਾषੇ ਸ੍ਮਿਤਂ ਸ਼ਨੈਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਆ ਗਈ ਹੈਂ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੀ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚਾਬੁਧ੍ਯਦਭਿਜ੍ਞਾਨੈਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਘਾਤਿਨਮ੍। ਦੈਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਯਾਤਾਸ੍ਮਿ ਤਪਸਃ ਕਾਮਾਦ੍ਵਰਂ ਲਬ੍ਧੁਂ ਹਿਮਾਚਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ ਵਰ ਲੈਣ ਲਈ ਹਿਮਾਚਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਰਤਿਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਮੇਨਾਭੂਤ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਦਂਤਿਕਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ਼ਂਕਾਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਚਾਰਯਨ੍
'ਉਥੇ ਮੇਨਾ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਹृਦਯੇਨ ਸਮਾਧਾਯ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾਨਨਃ। ਕੁਪਿਤਾ ਕੁਪਿਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਚ ਦृਢਵ੍ਰਤਾ
ਆਪਣਾ ਮਨ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਮਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਿਮੇਤਤ੍ਸਂਵਿਜਾਨਤੀ। ਇਤਿ ਚਿਂਤ੍ਯ ਹਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਚਾਰਯਨ੍
'ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਹੁਣ ਆ ਗਈ—ਇਹ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੋ ਸਕਦਾ?' ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਤਦਂਕਂ ਪਦ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਲੋਮ੍ਨਾਮਾਵਰ੍ਤਰਚਿਤਂ ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਕੇਸਾਂ ਦੀ ਘੁੰਮਣੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਕਮਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ; ਫਿਰ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਨੇ
ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦਾਨਵੀਂ ਮਾਯਾਮਾਕਾਰਂ ਗੂਹਯਂਸ੍ਤਤਃ। ਮੇਢ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਦਾਨਵਂ ਤਮਸਾਦਯਤ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਦਾਨਵੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਛੁਪਾਈ, ਤੇ ਮੇਡ੍ਹਰ ਦੰਦ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਚਾਬੁਧ੍ਯਤ ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਵੀਰਕੋ ਦ੍ਵਾਰਰਕ੍ਸ਼ਕਃ। ਕੁਸੁਮਾਮੋਦਿਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਂ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਪਰ ਦਲੇਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਵਾਲੀ ਨੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ, ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੂਤੇਨ ਮਾਰੁਤੇਨਾਸ਼ੁ ਬੋਧਿਤਾ ਹਿਮਸ਼ੈਲਜਾ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਮੁਖਾਦ੍ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤਾਵਿਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਦੂਤ ਮਾਰੁਤ ਨੇ ਜਲਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵੀਰਕਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਹृਦਯੇਨੈਵ ਦੂਯਤਾ। ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ। ਮਾਤਰਂ ਮਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਉਦਾਸ ਵੇਖਿਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ—
ਵਿਹਿਤਾਵਸਰਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਰਹੋਵਿਧੌ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਮਾਨੁषੇ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾ ਜਡਾ ਹृਦਯਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਗੁਪਤ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਰੁੱਖਾ, ਸੁਸਤ ਤੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਣੇਸ਼ਾਕਾਰਸਦृਸ਼ੀ ਸ਼ਿਲਾ ਮਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨਿਮਿਤ੍ਤ ਏष ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਵੀਰਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾਦਰਾਤ੍
ਗਣੇਸ਼ਾ ਵਰਗਾ ਪਥਰ ਮਾਂ ਬਣੇਗਾ; ਇਹ ਵਿਰਾਕ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮਮਤਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸ਼ਗਨ ਹੈ।
ਸਂਭਵੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮੇ ਚੈਵ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਖ੍ਯਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਏਵਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਸ਼ਾਪਾਯਾਂ ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਮਨਂਤਰਂ
ਜਨਮ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ' ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹੀ ਹੋਇਆ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮੁਖਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧਃ ਸਿਂਹਰੂਪੀ ਮਹਾਬਲਃ। ਸ ਤੁ ਸਿਂਹਃ ਕਰਾਲਾਸ੍ਯਃ ਸਟਾਜਟਿਲਕਂਧਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਗੁੱਸਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ; ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ, ਜਟਿਲ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਮੋਟੇ ਗਲੇ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਪ੍ਰੋਦ੍ਭੂਤਲਾਂਗੂਲੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰੋਤ੍ਕਟਮੁਖਾਵਟਃ। ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯੋ ਲਂਬਜਿਹ੍ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਬਲਾਦਿषੁ
ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ, ਜਬੜੇ ਖੁੱਲੇ, ਜੀਭ ਲਟਕੀ ਹੋਈ, ਪੇਟ ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ।
ਅਸ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਵਰ੍ਤਿਤੁਂ ਦੇਵੀ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਵਤੀ ਤਦਾ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਨੋਗਤਂ ਤਸ੍ਯਾ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰਾਨਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵੀ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ; ਚਤੁਰ-ਮੁਖਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਲਈ।
ਆਜਗਾਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਸਂਪਦਾਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਯਤਃ। ਆਗਮ੍ਯੋਵਾਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਗਿਰਿਜਾਂ ਸ੍ਪष੍ਟਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਸੀ, ਉੱਪਰ ਆਇਆ; ਆ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਬੋਲ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਕਾਮਾਸਿ ਕਿਮਲਭ੍ਯਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ। ਵਿਰਮ੍ਯਤਾਮਤਿਕ੍ਲੇਸ਼ਾਤ੍ਤਪਸੋਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਤੂੰ ਕੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਕੀ ਕੁਝ ਅਣਪਾਇਆ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਸਕਾਂ? ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਸਖਤ ਤਪਸਿਆ ਛੱਡ ਦੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚਗਿਰਿਜਾ ਗੁਰੋਰ੍ਗੌਰਵਯਂਤ੍ਰਿਤਂ। ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਚਾਹਰੋਦ੍ਗੀਰ੍ਣਵਰ੍ਣਨਿਰ੍ਗਮਵਾਂਛਿਤਂ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ-। ਤਪਸਾ ਦੁष੍ਕਰੇਣਾਪ੍ਤਃ ਪਤਿਰ੍ਵੈ ਸ਼ਂਕਰੋ ਮਯਾ। ਸਮਾਂ ਸ਼੍ਯਾਮਲਵਰ੍ਣੇਤਿ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ਰਹਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੁਸ਼ਕਲ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਕਸਰ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ 'ਸਿਆਹ ਰੰਗੀ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਕਾਂਚਨਾਭਵਰ੍ਣਾ ਤਨ੍ਨਾਮਸਂਯੁਤਾ। ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਭੂਤਪਤੇਰਂਗਮੇਕਤੋ ਨਿਰ੍ਵਿषਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਅਤੇ ਉਹੀ ਨਾਮ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਪਤੀ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਏਵਂ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਦੇਹਾਰ੍ਦ੍ਧਚਾਰਿਣੀ
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਕਿਹਾ: ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੋ ਜਾ; ਅਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇਂ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜਤਾਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਫੁਲ੍ਲਨੀਲੋਤ੍ਪਲਤ੍ਵਚਂ। ਤ੍ਵਕ੍ਚ ਸਾਪ੍ਯਭਵਦ੍ਭੀਮਾ ਘਂਟਾਹਸ੍ਤਾਤ੍ਰਿਲੋਚਨਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨੀਲਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਚਮੜੀ ਭੀਮਾ ਬਣ ਗਈ, ਘੰਟੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।
ਨਾਨਾਭਰਣਸਂਪੂਰ੍ਣਾ ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਧਾਰਿਣੀ। ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵੀਂ ਨੀਲਾਂਬੁਜਤ੍ਵਿषਂ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਨਿਸ਼ੇ ਭੂਧਰਜਾ ਦੇਹ ਸਂਪਰ੍ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਮਦਾਜ੍ਞਯਾ। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕृਤਕृਤ੍ਯਤ੍ਵਮੇਕਾਨਂਸ਼ਾ ਪੁਰੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੂੜ ਲੱਗੀ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਭਾਗ ਹੋ।
ਯ ਏष ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰੋਦ੍ਭੂਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵਰਾਨਨੇ। ਸ ਤੇਸ੍ਤੁ ਵਾਹਨਂ ਦੇਵਿ ਕੇਤੌ ਚਾਸ੍ਤੁ ਮਹਾਬਲਃ
ਇਹ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਵਾਹਨ ਬਣੇਗਾ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਝੰਡੇ 'ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਹੇਗਾ।
ਗਚ੍ਛ ਵਿਂਧ੍ਯਾਚਲਂ ਤਤ੍ਰ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਪਂਚਾਲੋ ਨਾਮ ਯਕ੍ਸ਼ੋਯਂ ਯਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਪਦਾਨੁਗਃ
ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਜਾ; ਉਥੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ। ਇਹ ਯਕਸ਼ 'ਪੰਚਾਲਾ' ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਕਸ਼ ਰਾਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।