ਯਤਸ੍ਤਤੋਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ਰੀਰਿਭਿਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯਸਿਂਹਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਂਬੁਜਸਂਭਵਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਆਉਣੀ ਹੀ ਹੈ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰੂਪਸ੍ਯਪਰਿਵਰ੍ਤੋ ਮੇ ਯਦਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵ। ਤਦਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮਮ ਭਵੇਦਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਰੋਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਮਲ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਬਦਲੇ, ਤਦ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਆਵੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਿਰਭੈ ਰਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦੋਵਾਚ ਤੁष੍ਟਃ ਕਮਲਸਂਭਵਃ। ਯਦਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਰੂਪਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਦੀ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਬਦਲਾਵ ਆਵੇ, ਤਦ ਮੌਤ ਆਵੇਗੀ।'
ਤਦਾ ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਮृਤ੍ਯੁਰਨ੍ਯਥਾ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋਮਰਤਾਂ ਮੇਨੇ ਦੈਤ੍ਯਸੂਨੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਮਰ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤ੍ਵਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਤਦ੍ਵਧੋਪਾਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰਤਿਹਰ੍ਤੁਰ੍ਦृष੍ਟਿਪਥੇ ਵੀਰਕਸ੍ਯਾਭਵਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਵਧ ਦਾ ਉਪਾਅ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵੀਰਕਾ ਰਖਵਾਲੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਭੁਜਂਗਰੂਪੀ ਰਂਧ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਦृਸ਼ਃਪਥਮ੍। ਪਰਿਹृਤ੍ਯ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਯ ਦਾਨਵੋ ਰੌਦ੍ਰਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਦੈਤ ਇਕ ਦਰਾਰ ਰਾਹੀਂ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਰਾਹ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਚਕਮਾ ਦੇ ਕੇ।
ਅਲਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਗਣੇਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਥ ਪਰਾਂ ਤਨੁਮ੍। ਭੁਜਂਗਰੂਪਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹਾਥ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਅੰਦਰ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸੱਪ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਉਮਾਰੂਪਂ ਰਮਯਿਤੁਂ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਮੂਢਚੇਤਨਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਮਯਂ ਰੂਪਮਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭਟਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਮਾ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਸਕੇ।
ਸਰ੍ਵੈਰਵਯਵੈਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਾਭਿਜ੍ਞਾਨਬृਂਹਿਤਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਾਂਤਰੇ ਦਂਤਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰਮਯਂ ਦृਢਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਪੂਰਾ, ਸਾਰੇ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਦੰਦ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹੇਨ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਹਂਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ। ਕृਤ੍ਵੋਮਾਰੂਪਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਗਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਰਾਂਤਿਕਮ੍
ਤਿੱਖੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਬੁਧੀ ਦੇ ਭਟਕਣ ਕਾਰਨ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਉਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉੱਦੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਪਾਪੋ ਰਮ੍ਯਾਕृਤਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰ ਭੂषਣਾਂਬਰਸਂਯੁਤਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ਸ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ, ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ।
ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਸਰ੍ਵੈਰਵਯਵਾਂਤਰੈਃ। ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਸਾਧੁਭਾਵਂ ਤੇ ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰਿ ਨ ਕृਤ੍ਰਿਮਮ੍
ਉਹਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪੂਰੇ ਸਨ, ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਕੀ ਤੇਰਾ ਸੁਭਾਵ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬਣਾਵਟੀ?'
ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮਦਾਸ਼ਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਹ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਰਹਿਤਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਮਮ ਸ੍ਥਾਨਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਸੋਹਣੀਏ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੇਰਾ ਘਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਖਾਲੀ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇ ਯੁਕ੍ਤਮੇਵਂਵਿਧਂ ਤ੍ਵਯਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਂ ਬਭਾषੇ ਸ੍ਮਿਤਂ ਸ਼ਨੈਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਆ ਗਈ ਹੈਂ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੀ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚਾਬੁਧ੍ਯਦਭਿਜ੍ਞਾਨੈਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਘਾਤਿਨਮ੍। ਦੈਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਯਾਤਾਸ੍ਮਿ ਤਪਸਃ ਕਾਮਾਦ੍ਵਰਂ ਲਬ੍ਧੁਂ ਹਿਮਾਚਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ ਵਰ ਲੈਣ ਲਈ ਹਿਮਾਚਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਰਤਿਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਮੇਨਾਭੂਤ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਦਂਤਿਕਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ਼ਂਕਾਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਚਾਰਯਨ੍
'ਉਥੇ ਮੇਨਾ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਹृਦਯੇਨ ਸਮਾਧਾਯ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾਨਨਃ। ਕੁਪਿਤਾ ਕੁਪਿਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਚ ਦृਢਵ੍ਰਤਾ
ਆਪਣਾ ਮਨ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਮਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਿਮੇਤਤ੍ਸਂਵਿਜਾਨਤੀ। ਇਤਿ ਚਿਂਤ੍ਯ ਹਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਚਾਰਯਨ੍
'ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਹੁਣ ਆ ਗਈ—ਇਹ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੋ ਸਕਦਾ?' ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਤਦਂਕਂ ਪਦ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਲੋਮ੍ਨਾਮਾਵਰ੍ਤਰਚਿਤਂ ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਕੇਸਾਂ ਦੀ ਘੁੰਮਣੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਕਮਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ; ਫਿਰ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਨੇ
ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦਾਨਵੀਂ ਮਾਯਾਮਾਕਾਰਂ ਗੂਹਯਂਸ੍ਤਤਃ। ਮੇਢ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਦਾਨਵਂ ਤਮਸਾਦਯਤ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਦਾਨਵੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਛੁਪਾਈ, ਤੇ ਮੇਡ੍ਹਰ ਦੰਦ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਚਾਬੁਧ੍ਯਤ ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਵੀਰਕੋ ਦ੍ਵਾਰਰਕ੍ਸ਼ਕਃ। ਕੁਸੁਮਾਮੋਦਿਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਂ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਪਰ ਦਲੇਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਵਾਲੀ ਨੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ, ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੂਤੇਨ ਮਾਰੁਤੇਨਾਸ਼ੁ ਬੋਧਿਤਾ ਹਿਮਸ਼ੈਲਜਾ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਮੁਖਾਦ੍ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤਾਵਿਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਦੂਤ ਮਾਰੁਤ ਨੇ ਜਲਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵੀਰਕਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਹृਦਯੇਨੈਵ ਦੂਯਤਾ। ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ। ਮਾਤਰਂ ਮਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਉਦਾਸ ਵੇਖਿਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ—
ਵਿਹਿਤਾਵਸਰਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਰਹੋਵਿਧੌ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਮਾਨੁषੇ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾ ਜਡਾ ਹृਦਯਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਗੁਪਤ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਰੁੱਖਾ, ਸੁਸਤ ਤੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਣੇਸ਼ਾਕਾਰਸਦृਸ਼ੀ ਸ਼ਿਲਾ ਮਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਨਿਮਿਤ੍ਤ ਏष ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਵੀਰਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾਦਰਾਤ੍
ਗਣੇਸ਼ਾ ਵਰਗਾ ਪਥਰ ਮਾਂ ਬਣੇਗਾ; ਇਹ ਵਿਰਾਕ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮਮਤਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸ਼ਗਨ ਹੈ।
ਸਂਭਵੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮੇ ਚੈਵ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਖ੍ਯਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਏਵਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਸ਼ਾਪਾਯਾਂ ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਮਨਂਤਰਂ
ਜਨਮ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਵਿਚਿਤ੍ਰਾ' ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹੀ ਹੋਇਆ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮੁਖਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧਃ ਸਿਂਹਰੂਪੀ ਮਹਾਬਲਃ। ਸ ਤੁ ਸਿਂਹਃ ਕਰਾਲਾਸ੍ਯਃ ਸਟਾਜਟਿਲਕਂਧਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਗੁੱਸਾ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ; ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ, ਜਟਿਲ ਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਮੋਟੇ ਗਲੇ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਪ੍ਰੋਦ੍ਭੂਤਲਾਂਗੂਲੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰੋਤ੍ਕਟਮੁਖਾਵਟਃ। ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯੋ ਲਂਬਜਿਹ੍ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਬਲਾਦਿषੁ
ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ, ਜਬੜੇ ਖੁੱਲੇ, ਜੀਭ ਲਟਕੀ ਹੋਈ, ਪੇਟ ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ।
ਅਸ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਵਰ੍ਤਿਤੁਂ ਦੇਵੀ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਵਤੀ ਤਦਾ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਨੋਗਤਂ ਤਸ੍ਯਾ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰਾਨਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵੀ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ; ਚਤੁਰ-ਮੁਖਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਲਈ।
ਆਜਗਾਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਸਂਪਦਾਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਯਤਃ। ਆਗਮ੍ਯੋਵਾਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਗਿਰਿਜਾਂ ਸ੍ਪष੍ਟਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਸੀ, ਉੱਪਰ ਆਇਆ; ਆ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਬੋਲ ਕੇ ਕਿਹਾ।