ਵਿਕਲ੍ਪਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਚਿਤ੍ਤੇ ਤੁ ਗਿਰਿਜੇ ਨ ਮਮ ਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਕੁਪਿਤਾ ਭੀਰੁ ਤਤ੍ਤਵਾਹਂ ਨ ਵੈ ਪੁਨਃ
'ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਡੋਲਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ਡਰਪੋਕ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੁੜ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਨਰ੍ਮਵਾਦੀ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਜਹਿ ਕੋਪਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਣਤੇਨੈष ਰਚਿਤਸ੍ਤੇ ਮਯਾਂਜਲਿ
'ਮੈਂ ਮਜ਼ਾਕੀਅਤ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ। ਮੈਂ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆੰਜਲੀ ਬਣਾਈ ਹੈ।'
ਨਿ ਹੀਨੋ ਹ੍ਯਪਮਾਨੇਨ ਨਿਂਦਿਤੇ ਨੈਤਿ ਵਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਅਸਤਾਂ ਤੁ ਸਤਾਂ ਨ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਰ੍ਮਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਨਰਃ ਕਿਲ
'ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਨਾਲ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਿੰਦਾ ਹੋਣ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ; ਪਰ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰੋਂ ਚੋਟ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਅਨੇਕੈਸ਼੍ਚਾਟੁਭਿਰ੍ਦੇਵੀ ਦੇਵੇਨ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਾ। ਕੋਪਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਨ ਤਤ੍ਯਾਜ ਸਤੀ ਮਰ੍ਮਣਿ ਘਟ੍ਟਿਤਾ
ਦੇਵ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਸਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚੋਟਿਆ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ।
ਅਵष੍ਟਬ੍ਧਮਥਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਵਾਸਃ ਸ਼ਂਕਰਪਾਣਿਨਾ। ਵਿਪਰ੍ਯਸ੍ਤਾਲਕਾਵੇਗਾਦ੍ਗਨ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਚ੍ਚ ਸ਼ੈਲਜਾ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਹਟਾ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਚਲ ਪਈ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵ੍ਰਜਂਤ੍ਯਾਃ ਕੋਪੇਨ ਪੁਨਰਾਹ ਪੁਰਾਂਤਕਃ। ਸਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੈਰਵਯਵੈਸ੍ਤਨੋषਿ ਸਦृਸ਼ਾਂ ਪਿਤੁਃ
ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਪੁਰਾਂਤਕ ਨੇ ਮੁੜ ਕਿਹਾ: 'ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੇਰੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਝਲਕ ਹੈ।'
ਹਿਮਾਚਲਸ੍ਯ ਸ਼ृਂਗਸ੍ਥਮੇਵ ਜਾਲਾਕੁਲਂ ਮਨਃ। ਤਥਾ ਦੁਰਵਗਾਹ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਗਹਨੋ ਹਿ ਤਵਾਸ਼ਯਃ
'ਤੇਰਾ ਮਨ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੇ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੇ ਗਹਿਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।'
ਕਾਠਿਨ੍ਯਮਸ਼੍ਮਸਾਰੇਭ੍ਯੋ ਵਨੇਭ੍ਯੋ ਬਹੁਲਾਂ ਗਤਾ। ਕੁਟਿਲਤ੍ਵਂ ਨਿਮ੍ਨਗਾਭ੍ਯੋ ਦੁਃਸੇਵ੍ਯਤ੍ਵਂ ਹਿਮਾਦਪਿ
'ਤੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਖਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਟੇਢੀ, ਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਔਖੀ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ।'
ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਤ੍ਤਨ੍ਵਂਗਿ ਹਿਮਭੂਧਰਾਤ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਸ਼ੈਲਕਨ੍ਯਕਾ
'ਹਿਮ ਭੂਧਰ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ।' ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਮੁੜ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ।
ਕੋਪਕਂਪਿਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾ ਸਾ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਾ। ਉਮੋਵਾਚ-। ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦੋषਦਾਨੇਨ ਨਿਂਦਾਯਾਂ ਗੁਣਿਨੋ ਬਲਾਤ੍
ਉਮਾ ਦਾ ਸਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਦਿਖ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹ ਬੋਲੀ: 'ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਤਵਾਪਿ ਦੁष੍ਟਸਂਪਰ੍ਕਾਤ੍ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਹਿ। ਵ੍ਯਾਲੇਭ੍ਯੋਨੇਕਜਿਹ੍ਵਤ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮਨੋऽਸ੍ਨੇਹਵृਤ੍ਤਿਤਾ
ਤੇਰੇ ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ ਹਨ: ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਜ਼ਬਾਨਾਂ, ਰਾਖ ਵਾਂਗ ਚਿਪਚਿਪਾਪਣ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਮੀ.
ਹृਤ੍ਕਾਲੁष੍ਯਂ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕੋਤ੍ਥਂ ਦੁਰ੍ਬਾਧਤ੍ਵਂ ਵਿषਾਦਪਿ। ਕਿਂ ਚਾਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਅਲਂ ਵਾਚਾਂ ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਤੇ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਦਿਲ ਦੀ ਗੰਦਗੀ, ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬੋਲਣ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ—ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣਾ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ.
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਵਾਸਾਨ੍ਨਿਰ੍ਭੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਗ੍ਨਤ੍ਵਾਤ੍ਤਵਨਤ੍ਰਪਾ। ਨਿਰ੍ਘृਣਤ੍ਵਂ ਕਪਾਲਿਤ੍ਵਾਦ੍ਦਯਾ ਤੇ ਵਿਗਤਾ ਚਿਰਮ੍
ਕਬਰਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈਂ; ਨੰਗੀ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ; ਖੋਪੜੀਆਂ ਚੁੱਕਣ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਦਇਆ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਤਾਂ ਕਈ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ.
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਂਦਿਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਜਾ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰਜਂਤ੍ਯਾਂ ਦੇਵੇਸ਼੍ਯਾਂ ਗਣੈਃ ਕਿਲਕਿਲਾਕृਤਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ; ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾਇਆ.
ਕ੍ਵ ਮਾਤਰ੍ਗਚ੍ਛਸੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁਦਦ੍ਭਿਰ੍ਧਾਵਿਤਂ ਪੁਨਃ। ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਚਰਣੌ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵੀਰਕੋ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਃ
‘ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋ?’—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰੋਦਿਆਂ, ਵੀਰਕਾ ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ, ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੋਣ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ.
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਾਤਃ ਕਿਨ੍ਨ੍ਵੇਤਤ੍ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਕੁਪਿਤਾਤੁਰਾ। ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਮਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਰਜਂਤੀਂ ਸ੍ਨੇਹਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਮਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ? ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਵੰਝੀ ਹੋ ਕੇ ਜਾਵੋ.’
ਨੋਚੇਤ੍ਪਤਿष੍ਯੇ ਸ਼ਿਖਰਾਦ੍ਗਿਰੇਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯੋਜ੍ਝਿਤਃ। ਉਨ੍ਨਮ੍ਯਵਦਨਂ ਦੇਵੀ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਤੁ ਪਾਣਿਨਾ
‘ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਕੂਦ ਜਾਵਾਂਗਾ।’ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੁੱਕਿਆ.
ਉਵਾਚ ਵੀਰਕਂ ਮਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਕਂ ਪੁਤ੍ਰ ਮਾ ਕृਥਾਃ। ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਾਤ੍ਪਤਿਤੁਂ ਨੈਵ ਨ ਚ ਗਂਤੁਂ ਮਯਾ ਸਹ
ਮਾਂ ਨੇ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਪੁੱਤ, ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ; ਨਾ ਤਾਂ ਤੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਕੂਦਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਣਾ.’
ਯੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਤਚ੍ਛृਣੁ। ਕृष੍ਣੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਹਰੇਣਾਹਂ ਸ੍ਤਂਭਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਵਮਾਨਿਤਾ
ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਕੰਮ ਲਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ—ਸੁਣ: ਹਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਆਖਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਨਿਰਾਦਰ ਹੋ ਗਈ.
ਸਾਹਂ ਤਪਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਗੌਰੀਤ੍ਵਮਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍। ਏष ਸ੍ਤ੍ਰੀਲਂਪਟੋ ਦੇਵੋ ਯਾਤਾਯਾਂ ਮਯ੍ਯਨਂਤਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਗੌਰੀ ਬਣ ਸਕਾਂ; ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਲੱਭੇਗਾ.
ਦ੍ਵਾਰਰਕ੍ਸ਼ਾ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਨ੍ਧ੍ਰਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਯਥਾ ਨ ਕਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਦ੍ਯੋषਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਹਰਾਂਤਿਕਮ੍
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਧਿਆਨ ਰੱਖ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਔਰਤ ਉਥੇ ਹਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਨਾ ਜਾਵੇ.
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਚਾਪਿ ਵਦੇਥਾ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਯੁਕ੍ਤਮਨਂਤਰਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂ, ਪੁੱਤ, ਤੁਰੰਤ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੀਂ; ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਕਰਾਂਗੀ.
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੀਂ ਵੀਰਕੋਵਾਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਮਾਤੁਰਾਜ੍ਞਾਮृਤਾਹਾਰ ਪ੍ਲਾਵਿਤਾਂਗੋ ਗਤਜ੍ਵਰਃ
‘ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।’ ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਖਿਆ, ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ.
ਜਗਾਮ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਤੁ ਮਾਤਰਮ੍। ਦੇਵੀ ਚਾਪਸ਼੍ਯਦਾਯਾਂਤੀਂ ਸਖੀਂ ਮਾਤੁਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ; ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸਖੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ.
ਕੁਸੁਮਾਮੋਹਿਨੀਂ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਮ੍। ਸਾਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਮਾਨਸਾ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਨਾਮ ਕੁਸੁਮਾ-ਮੋਹਿਨੀ ਸੀ; ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ.
ਕ੍ਵ ਪੁਤ੍ਰਿ ਗਚ੍ਛਸੀਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰਾਲਿਗ੍ਯੋਵਾਚ ਦੇਵਤਾ। ਸਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਮਾਚਖ੍ਯੌ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਕੋਪਕਾਰਣਮ੍
‘ਪੁੱਤਰੀ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ?’—ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ; ਉਸਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ.
ਪੁਨਸ਼੍ਚੋਵਾਚਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵਤਾਂ ਮਾਤृਸਂਮਿਤਾਮ੍। ਉਮੋਵਾਚ-। ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੈਲਾਧਿਰਾਜਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਤ੍ਵਮਨਿਂਦਿਤੇ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਫਿਰ ਮਾਂ ਵਰਗੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਉਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—‘ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਦੇਵੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਨਿਰਮਲ।’
ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨਂ ਤੇ ਮਨਸਾਤੀਵ ਵਤ੍ਸਲਾ। ਅਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਵਿਧੇਯਂ ਤ੍ਵਯਾਂਬਿਕੇ
ਤੇਰਾ ਹਰੇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੀ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅੰਬਿਕਾ.
ਅਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਸਂਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ। ਸਰਹਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਿषੇਵ੍ਯਃ ਸਤਤਂ ਗਿਰੌ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁਪਚਾਪ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਿਨਾਕਿਨਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਯਾਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾਨਘੇ। ਤਤੋਹਂ ਸਂਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਤਦਨਂਤਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ ਆਵੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਣਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝਾਂਗਾ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।