ਕਾਂਚਨੋਤ੍ਤੁਂਗ ਸ਼ृਂਗਾਵਰੋਹਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਹੈਮਰੇਣੂਤ੍ਕਰਾਸਂਗਪਿਂਗਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਖੇਚਰਾਣਾਂ ਵਨੇ ਚਾਪਿ ਰਮ੍ਯੇ ਬਭੌ ਰੂਪਸਂਪਤ੍ਪ੍ਰਕਾਰੋਗਣੋ ਵਾਸਿਤੁਮ੍
ਮੰਦਰ ਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਢਲਾਣਾਂ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪੀਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਰਹਿਣ ਯੋਗ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਮਂਦਰੇਕਂਦਰੇ ਚਾਰੁਵਾਪੀਤਟੇ ਕੁਨ੍ਦਮਂਦਾਰਪੁष੍ਪਪ੍ਰਵਾਲਾਂਬੁਜੇ। ਸਿਦ੍ਧਨਾਰੀਭਿਰਾਪੀਤਰੂਪਾਮृਤਂ ਵਿਸ੍ਤृਤੈਰ੍ਨੇਤ੍ਰਮਾਤ੍ਰੈਰਨੁਨ੍ਮੇषਿਭਿਃ1.43.
ਮੰਦਰ ਦੀ ਘਾਟੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਸਮਿਨ, ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚ, ਸਿਧ ਨਾਰੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਵਧੀਆਂ ਤੇ ਅਡੋਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਦਾ ਰਸ ਪੀ ਲਿਆ।
ਵੀਰਕਂ ਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰੀ ਨਿਮੇषਾਂਤਰਾਦਸ੍ਮਰਤ੍ਪੁਤ੍ਰਗृਧ੍ਨੁਰ੍ਵਿਨੋਦਾਰ੍ਥਿਨੀ। ਸੋਪਿ ਤਾਦृਕ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਵਾਪ੍ਤਪੁਣ੍ਯੋਦਯੋ ਯੋ ਹਿ ਜਨ੍ਮਾਂਤਰੇऽਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਤ੍ਵਂ ਤਤਃ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਤਰਸਦੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਇਕ ਪਲਕ ਵਿੱਚ ਵਿਰਕਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਉਹ, ਐਸਾ ਚੰਗਾ ਪਲ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ।
ਕ੍ਰੀਡਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਤਿਃ ਕਥਂ ਜਾਯਤੇ ਯੋਪਿ ਭਾਵਾਜ੍ਯਗ? ਦ੍ਵੇਧਸਾ ਤੇਜਸਾ। ਕਲਿਪਤਃਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦਿਵ੍ਯਗੀਤਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨृਤ੍ਯਲੋਲੈਰ੍ਗਣੈਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਣਂ
ਉਹ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਪਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣਨ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਨੱਚਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਰਸ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਿਂਹਨਾਦਾਕੁਲੇ ਗਂਡਸ਼ੈਲੇ ਜ੍ਵਲਦ੍ਰਤ੍ਨਜਾਲੇ ਬृਹਤ੍ਸਾਲਤਾਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਫੁਲ੍ਲਨਾਨਾ ਤਮਾਲਾਲਿਕਾਲੇਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਵਿਲੋਲੋਮਰਾਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲੀਆਂ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਚਮਕਦੇ ਰਤਨ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਤਮਾਲਾ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਨਰਮ ਮਿਰਗ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪਪਂਕੇ ਜਲੇ ਪਂਕਜਾਂਕੇਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਾਤੁਰਂਕੇ ਸ਼ੁਭੇ ਨਿष੍ਕਲਂਕੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਪਰਿਕ੍ਰੀਡਤੇ ਬਾਲਲੀਲਾਵਿਸਾਰੀ ਗਣੇਸ਼ਾਧਿਪਾ ਦੇਵਤਾਨਂਦਕਾਰੀ
ਥੋੜ੍ਹੀ ਪੰਕ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ, ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਉਹ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਗਣੇਸ਼, ਦੈਵੀ ਜਥਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਨਿਕੁਂਜੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਦ੍ਗੀਤਸ਼ੀਲਃ ਪਿਨਾਕੀਵ ਲੀਲਾਵਿਲਾਸੈਃ ਸਲੀਲਃ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯ ਭੁਵਨਂ ਗੋਭਿਸ੍ਤਤੋ ਦਿਨਕਰੇ ਗਤੇ
ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਗੁਣ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਿਨਾਕੀ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ, ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਨਰਮ ਚਾਲ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਦੇਸ਼ਾਂਤਰਂ ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦੂਰਸ੍ਥੋ ਧਰਣੀਧਰਃ। ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਸੁਦृਢਂ ਹृਦਯੇ ਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ਨਿਵ
ਫਿਰ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਜਾਪਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ।
ਨਿਤ੍ਯਮਾਰਾਧਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਿਘਨਸਃ ਸੁਤਃ। ਨਾਕਰੋਤ੍ਸਵਿਤੁਰ੍ਮੇਰੁਰੁਪਕਾਰਂ ਪਤਿष੍ਯਤਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਵਿਘਨਸਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਪਿੱਛੇ ਡੁੱਬਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਜਨੇष੍ਵੇषਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥੇਤਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ੍ਰਵਲਿਤੋ ਹ੍ਯਧਃ। ਦਿਨੇਨਾਨੁਗਤੋ ਭਾਨੁਃ ਸ੍ਵਜਨਂ ਪਰਿਪੂਰਯਨ੍
ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਰੀਤ ਹੈ: ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੂਰਜ, ਦਿਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਧ੍ਯਾਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਟਾ ਮੁਨਯੋਭਿਮੁਖਾ ਰਵਿਮ੍। ਯਾਵਦਦ੍ਯਾਸਤੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਵਾਰ੍ਯੋष੍ਣਾਭਿਭਾਵਿਤਾਮ੍
ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਤੀਬਰ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਜृਂਭਤਾਥ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਵੈਭਾਵਰਂ ਤਮਃ। ਕੁਟਿਲਸ੍ਯੇਵ ਹृਦਯੇ ਕਾਲੁष੍ਯਂ ਦੂषਯਨ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਮਨ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮਲਿਨ ਕਰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਕੁਰਾਹੀ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੰਦਗੀ।
ਜ੍ਵਲਤ੍ਫਣਿਫਣਾਰਤ੍ਨਦੀਪੋਦ੍ਯੋਤਿਤ ਭਿਤ੍ਤਿਕੇ। ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ਸ਼ਸਂਘਾਤ ਰਤ੍ਨਵਸ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਤਰਚ੍ਛਦੇ
ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਜਲਦੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਫਣਾਂ 'ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਈਆਂ, ਉਪਰ ਚੰਦ-ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਛਤ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਦ੍ਯੁਤਿਲਸਚ੍ਛਕ੍ਰਚਾਪਵਿਡਂਬਕੇ। ਰਤ੍ਨੈਃ ਕਿਂਕਿਣਿਜਾਲੇਨ ਲਸਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਕਲਾਪਕੇ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਧਨਕ ਨੂੰ ਨਕਲ ਕਰਦੀ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਕਮਨੀਯਚਲਲ੍ਲੀਲਾ ਵਿਤਾਨਾਚ੍ਛਾਦਿਤਾਂਬਰੇ। ਮਂਦਰੇ ਮਂਨ੍ਦਸਂਚਾਰਂ ਗਤੇ ਗਿਰਿਸੁਤਾਯੁਤਃ
ਸੋਹਣੀ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਹਿਲਦੀ ਖੇਡ ਦੀ ਛਤ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਹੌਲ-ਹੌਲ ਚਲਦਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ।
ਤਸ੍ਥੌ ਗਿਰਿਸੁਤਾ ਬਾਹੁਲਤਾ ਮਿਲਿਤਕਂਧਰਃ। ਸ਼ਸ਼ਿਮੌਲਿਃ ਸਿਤਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਸ੍ਫਾਰਪੂਰਿਤਗੋਚਰਃ
ਉਥੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਖੜੀ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਚ ਪਾਈਆਂ, ਚੰਦ-ਮੁਕਟ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਗਿਰਿਜਾਪ੍ਯਸਿਤਾਪਾਂਗੀ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਚ੍ਛਵਿਃ। ਵਿਭਾਵਰ੍ਯਾ ਚ ਸਂਪृਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵਾਤੀਵ ਗੋਮਯੀ
ਗਿਰਿਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਰਾਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਲੱਗੀ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਕ੍ਰੀਡਾਕੇਲਿਕਲਾਯੁਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੇਡ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ਰ੍ਵ ਉਵਾਚ। ਸ਼ਰੀਰੇ ਮਮ ਤਨ੍ਵਂਗਿ ਸਿਤੇ ਭਾਸ੍ਯਸਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਭੁਜਂਗੀ ਵਾ ਸਿਤਾ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇ ਸਂਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾ ਚਂਦਨੇਤਰੌ
ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਤਨੁਆੰਗੀ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਚਾਨਣ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਕੀ ਇਹ ਚਿੱਟਾ ਸੱਪ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾ, ਮੇਰੀ ਚੰਦਨ ਲਗੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਚ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ?
ਚਂਦ੍ਰਾਤਪੇਨ ਸਂਪृਕ੍ਤਾ ਰੁਧਿਰਾਮ੍ਬਰਸਂਵृਤਾ। ਰਜਨੀ ਵਾ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਦृष੍ਟਿਦੋषਂ ਦਦਾਸਿ ਮੇ
ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ, ਲਾਲ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ, ਜਾਂ ਚਿੱਟੇ ਪੱਖ ਦੀ ਰਾਤ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨੈਣਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਧੁੰਦਲਾ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਗਿਰਿਜਾ ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤਕਂਠਾ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍। ਉਵਾਚ ਕੋਪਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੀ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀ ਵਿਕृਤਾਨਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਖੁੱਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਭੰਵੀਂ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਪਿਨਾਕੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ-। ਸ੍ਵਕृਤੇਨ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵੋ ਜਾਡ੍ਯੇਨ ਪਰਿਭੂਯਤੇ। ਅਵਸ਼੍ਯਮਰ੍ਥੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਖਂਡਨਂ ਸ਼ਸ਼ਿਮਂਡਨ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਹਰ ਕੋਈ ਮੰਦਤਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਨਿੰਦਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਚੰਦ-ਮੁਕਟ ਵਾਲੇ।
ਤਪੋਭਿਰ੍ਦੀਰ੍ਘਚਰਿਤੈਰ੍ਯਾ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਵਤ੍ਯਹਂ। ਤਸ੍ਯਾ ਮੇਨਿ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵੇष ਹ੍ਯਵਮਾਨਃ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਮੈਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤਪ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਚਾਹ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬੇਅਦਬੀ ਹੀ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਨੈਵਾਸ੍ਮਿ ਕੁਟਿਲਾ ਸ਼ਰ੍ਵ ਵਿषਮਾ ਨ ਚ ਧੂਰ੍ਜਟੇ। ਸਵਿषਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਖ੍ਯਾਤੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਦੋषਾਕਰਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਹੇ ਸ਼ਰਵ, ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਢੁਕਵੀਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹਾਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਧੂਰਜਟੇ। ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੁष੍ਣਾਸਿ ਦਸ਼ਨਾਨ੍ਨੇਤ੍ਰਹਂਤਾ ਭਗਸ੍ਯ ਚ। ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਭਗਵਾਨ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਕਃ
ਤੂੰ ਭਾਗਾ ਦੇ ਦੰਦ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਚੁਰਾ ਲਏ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਆਦਿਤਿਆ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਇਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ਼ੂਲਂ ਜਨਯਸਿ ਸ੍ਵੈਰ੍ਦੋषੈਰ੍ਮਾਮਧਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍। ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਾਤ੍ਥਕृष੍ਣੇਤਿ ਮਹਾਕਾਲੋਸਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ 'ਕਾਲਾ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪ ਮਹਾਂਕਾਲ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਪਸਾ ਗਿਰਿਮ੍। ਜੀਵਂਤ੍ਯਾ ਨ ਮਯਾ ਕृਤ੍ਯਂ ਧੂਰ੍ਤੇਨ ਪਰਿਭੂਤਯਾ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗੀ; ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਵਲੋਂ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ।
ਕਾਪਾਲਿਕੇਨ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੇਣ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਨਿਤ੍ਯਵਾਸਿਨਾ। ਭੂਤ੍ਯਾ ਵਿਲਿਪ੍ਤ ਸ੍ਵਾਂਗੇਨ ਮਾਤृਮਧ੍ਯਸ੍ਥ ਚਾਰਿਣਾ
ਇੱਕ ਨੀਚ ਕਪਾਲਧਾਰੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਤੇ ਭਸਮ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਕੋਪਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਹਰਃ। ਉਵਾਚਾਨਿष੍ਟਸਂਭ੍ਰਾਂਤਃ ਪ੍ਰਚਲੇਨੇਂਦੁਮੌਲਿਨਾ
ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚੰਦਮਾ ਕੰਪਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ਰ੍ਵ ਉਵਾਚ। ਅਗਾਤ੍ਮਜਾਸਿ ਗਿਰਿਜੇ ਨਾਹਂ ਨਿਂਦਾਪਰਸ੍ਤਵ। ਚਾਟੂਕ੍ਤਿਬੁਧ੍ਯਾ ਤੁ ਮਯਾ ਕृਤ ਉਨ੍ਮਾਦਸਂਸ਼੍ਰਯਃ
ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਾਗਲਪਨ ਵਰਗਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।'