ਵਿਵਰ੍ਜਿਤੋਪ੍ਯਹਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਭਿਰ੍ਵਿਰਹਿਤੋ ਰਮੇ। ਹृਦ੍ਯਾ ਮੇ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਿ ਤ ਏਤੇ ਕ੍ਰੀਡਿਤਾ ਗਿਰੌ
'ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਕੁਲਾ। ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਾਂਤਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤੇ ਚਕਿਤਾਨਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਕ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ।
ਯਾਵਂਤਸ੍ਤੇ ਕृਸ਼ਾ ਦੀਰ੍ਘਾ ਹ੍ਰਸ੍ਵਾਃ ਸ੍ਥੂਲਾ ਮਹੋਦਰਾਃ। ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਭਵਦਨਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਨ੍ਮੇषਾਜਰੂਪਿਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਕੁਝ ਪਤਲੇ, ਕੁਝ ਲੰਬੇ, ਕੁਝ ਛੋਟੇ, ਕੁਝ ਮੋਟੇ, ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਬਾਘ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਭੇਡ ਤੇ ਬਕਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।
ਅਨੇਕਪ੍ਰਾਣਿਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਜ੍ਵਾਲਾਸ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣਪਿਂਗਲਾਃ। ਸੌਮ੍ਯਾ ਭੀਮਾਃ ਸ੍ਮਿਤਮੁਖਾਃ ਕृष੍ਣਪਿਂਗਜਟਾਸ੍ਸਦਾ
ਕਈ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ, ਕੁਝ ਮਿੱਠੇ, ਕੁਝ ਡਰਾਉਣੇ, ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਾਲੀ ਤੇ ਪੀਲੀ ਜਟਾ ਵਾਲੇ।
ਨਾਨਾਵਿਹਂਗਵਦਨਾ ਨਾਨਾਵਿਧਸੁਰਾਨਨਾਃ। ਕੌਸ਼ੇਯਚਰ੍ਮਵਸਨਾ ਨਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋ ਵਿਰੂਪਿਣਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਕੁਝ ਰੇਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਜੰਗਲੀ ਚਮੜੀ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਕੁਝ ਨੰਗੇ ਤੇ ਵਿਅੰਗ।
ਗੋਕਰ੍ਣਾ ਗਜਕਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਵਕ੍ਤ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੋਦਰਾਃ। ਬਹੁਪਾਦਾ ਬਹੁਭੁਜਾ ਦਿਵ੍ਯਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਗਾਂ ਦੇ ਕੰਨ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੰਨ, ਕਈ ਮੂੰਹ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਪੇਟ, ਕਈ ਪੈਰ, ਕਈ ਬਾਂਹ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਅਨੇਕਕੁਸੁਮਾਪੀਡਾ ਨਾਨਾਵ੍ਯਾਕੁਲਭੀषਣਾਃ। ਕृਤਨਾਨਾਯੁਧਧਰਾ ਨਾਨਾਕਵਚਭੂषਣਾਃ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਕਈ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਵਚ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਾਹਨਾਰੂਢਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਵਿਯਚ੍ਚਰਾਃ। ਵੀਣਾਵਾਦ੍ਯਰਵੋਦ੍ਘੁष੍ਟਾ ਨਾਨਾਸ੍ਥਾਨਕਨਰ੍ਤਕਾਃ
ਅਜੀਬ ਸਵਾਰੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ, ਵੀਣਾ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ।
ਗਣੇਸ਼ਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍। ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ-। ਗਣੇਸ਼ਾਃ ਕਤਿਸਂਖ੍ਯਾਤਾਃ ਕਿਂਨਾਮਾਨਃ ਕਿਮਾਤ੍ਮਕਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਗਣੇਸ਼ ਕਿੰਨੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕੀ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਨ?"
ਏਕੈਕਸ਼ੋ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਿष੍ਠਿਤਾ ਯੇ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ-। ਕੋਟਿਕੋਟਿਸ਼੍ਚ ਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਨਾਨਾਵਿਖ੍ਯਾਤਪੌਰੁषਾਃ
ਹਰ ਇੱਕ ਬਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।"
ਜਗਦਾਪੂਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਭਿਰ੍ਭੀਮੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ। ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇषੁ ਰਥ੍ਯਾਸੁ ਜੀਰ੍ਣੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ
ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਗਈ ਹੈ—ਸਿਧ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ, ਸੜਕਾਂ, ਉਜਾੜ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਸ਼ਰੀਰੇषੁ ਬਾਲੇषੂਨ੍ਮਤ੍ਤਕੇषੁ ਚ। ਏਤੇ ਵਿਸ਼ਂਤਿ ਮੁਦਿਤਾ ਨਾਨਾਹਾਰਵਿਹਾਰਿਣਃ
ਇਹ ਗਣ ਦਾਨਵਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਪਾਗਲਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਊष੍ਮਪਾਃ ਫੇਨਪਾਸ਼੍ਚੈਵ ਧੂਮਪਾ ਮਧੁਪਾਯਿਨਃ। ਮੇਦਾਹਾਰਾਰੁਧਿਰਪਾਸ੍ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਾ ਹ੍ਯਭੋਜਨਾਃ
ਕੋਈ ਗਰਮੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਝਾਗ, ਕੋਈ ਧੂੰਆਂ, ਕੋਈ ਸ਼ਹਦ; ਕੁਝ ਚਰਬੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਖੂਨ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ।
ਦੇਵਾਦਾਸ੍ਤਾਪਸਾਹਾਰਾ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਰਤਿਪ੍ਰਿਯਾਃ। ਨ ਹਿ ਵਕ੍ਤੁਮਨਂਤਤ੍ਵਾਚ੍ਛਕ੍ਯਨ੍ਤੇ ਹਿ ਗਣਾਃ ਪृਥਕ੍
ਕੁਝ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਤੇ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਗਣ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸਣੇ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ-। ਨਾਗਤ੍ਵਗੁਤ੍ਤਰਾਸਂਗਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਗੋ ਮੁਂਜਮੇਖਲੀ। ਮਨਃਸ਼ਿਲੇਨ ਕਲ੍ਕੇਨ ਚਪਲੋ ਰਂਜਿਤਾਨਨਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਮੁੰਜ ਘਾਸ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਲਾਕ ਹੈ।"
ਭृਂਗਦष੍ਟੋਤ੍ਪਲਾਨਾਂ ਚ ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਾ ਮਧੁਰਾਕृਤਿਃ। ਪਾषਾਣਸ਼ਕਲੋਤ੍ਤਾਨ ਕਾਂਸ੍ਯਤਾਲਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ
ਉਹ ਭੰਭੀਰਾਂ ਤੇ ਕੁਚਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਰੂਪ ਮਿੱਠਾ ਹੈ; ਪੱਥਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਝਾਂਜ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸੌ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵ ਕਿਂਨਾਮਾ ਕਿਨ੍ਨਰਾਨੁਗਃ। ਯ ਏष ਗਣਗੀਤੇषੁ ਦਤ੍ਤਕਰ੍ਣੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਇਹ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਗਣਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?
ਸ਼ਰ੍ਵ ਉਵਾਚ-। ਸ ਏष ਵੀਰਕੋ ਦੇਵਿ ਸਦਾ ਮੇ ਹृਦਯਪ੍ਰਿਯਃ। ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਗੁਣਾਧਾਰੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ ਗਣਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਹੀ ਵੀਰਕਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਅਜੋਕੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ।"
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ। ਈਦृਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਮਮੋਤ੍ਕਂਠਾ ਪੁਰਾਂਤਕ। ਕਦਾਹਮੀਦृਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਾਨਂਦਦਾਯਕਂ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਪੁਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਐਸੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਵੇਖਾਂਗੀ?"
ਸ਼ਰ੍ਵ ਉਵਾਚ-। ਏष ਏਵ ਸੁਤਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਨਯਨਾਨਂਦਕਾਰਕਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਹਿ ਵੀਰਕੋਪਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਹੀ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇਗਾ; ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਮਾਂ ਵਜੋਂ, ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੇਗੀ, ਹੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਵਿਜਯਾਂ ਹਰ੍षਣੋਤ੍ਸੁਕਾਂ। ਵੀਰਕਾਨਯਨਾਯਾਸ਼ੁ ਦੁਹਿਤਾ ਭੂਭृਤਃ ਸਖੀਂ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਜਯਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਸੀ, ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਵਰੁਹ੍ਯ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਦਂਬਰਸ੍ਪृਸ਼ਃ। ਗਣਪਂ ਗਣਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੁਹਣ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਕੇ, ਗਣਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਗਣਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਜਯੋਵਾਚ-। ਏਹਿ ਵੀਰਕ ਚਾਪਲ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਤੋषਿਤਾ। ਤ੍ਵਾਮਾਹ੍ਵਯਤਿ ਚੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾषਾਣਖਂਡਕਮ੍
ਵਿਜਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਆ ਵੀਰਕਾ! ਤੇਰੀ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ ਦੇਵੀ ਤੂੰ ਤੇਰੇ ਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਪੱਥਰ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਛੱਡ ਕੇ ਆ।"
ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਪੀਪਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ਵਿਜਯਾਨੁਗਤਃ ਸ਼ਨੈਃ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ਼ਿਖਰੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਰਕ੍ਤਾਂਬੁਜਨਿਭ ਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹ ਵਿਜਯਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮਹਲ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਖਿੜੇ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨਲ੍ਪਸ੍ਵਾਦੁਕ੍ਸ਼ੀਰਪਯੋਧਰਾ। ਗਿਰਿਜੋਵਾਚ-। ਪਿਬ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਿਦਂ ਵਤ੍ਸ ਸ੍ਰੁਤਂ ਪਿਬ ਯਥੇਚ੍ਛਕਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਮਿੱਠੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲੈ, ਬੱਚਾ, ਤਾਜਾ ਵਹਿੰਦਾ; ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ, ਪੀ ਲੈ।"
ਉਵਾਚ ਦੇਵੀ ਸਸ੍ਨੇਹਂ ਗਿਰਾ ਮਧੁਰਵਰ੍ਣਯਾ। ਏਹਿ ਸਦ੍ਯੋ ਹਿ ਜਾਤੋਸਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਕੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਦਤ੍ਤੋਧੁਨਾ ਵੀਰਕ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: "ਆ, ਤੂੰ ਹੁਣੇ ਹੀ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਵੀਰਕਾ।"
ਉਕ੍ਤਵਤ੍ਯਂਕਆਧਾਯ ਪਰ੍ਯष੍ਵਜਤ੍ਤਂ ਕਪੋਲੇ ਚੁਚੁਂਬਾਗਰਾਣ੍ਨਂਦਿਨੀ। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਸਂਮਾਰ੍ਜ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਭੂषਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂषਣੈਃ
ਉਹ ਮਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ, ਗਲ ਲਾਈ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲ੍ਹੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਥ ਨਾਲ ਸਹਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਅਸਲੀ ਸਵਰਗ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਕਿਂਕਿਣੀਮੇਖਲਾਨੂਪੁਰੈਃ ਸਨ੍ਮਣਿਪ੍ਰੋਤਕੇਯੂਰਹਾਰੈਰਮੂਲ੍ਯੈਰ੍ਗੁਣੈਃ। ਕੋਮਲੈਃ ਪਲ੍ਲਵੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਿਤਸ਼੍ਚਾਰੁਭਿਰ੍ਮਂਗਲੈਃ ਕਂਕਣੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਮਂਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲੀ ਕਮਰਬੰਦ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈਜਬੰਦਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਰ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਕੜੇ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕੰਗਣ, ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਚੂੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਸ੍ਤਤੋਭੂਰਿਭਿਸ਼੍ਚਾਕਰੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਕੈਰਙ੍ਗਰਕ੍ਸ਼ਾਵਿਧਿਂ। ਏਵਮਾਦਾਯ ਚੋਵਾਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਰਜਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਗੋਰੋਚਨਾਪਤ੍ਰਭਂਗੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ
ਮਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਗੋਰੋਚਨਾ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਲਾ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਵਤ੍ਸਵਤ੍ਸਾਧੁਨਾ ਕ੍ਰੀਡ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਗਣੈਰਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਵ੍ਰਜ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਵਰ੍ਜਂ ਸ਼ਨੈਃ। ਵ੍ਯਾਲਮਾਲਾਕੁਲਾਃ ਸ਼ੈਲਸਾਨੁਦ੍ਰੁਮਾਦਂਤਿਭਿਰ੍ਭਗ੍ਨਸ਼ਾਖਾਃ ਪਰਂ ਭਂਗਿਨਃ
ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੇਡ, ਪਰ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿ। ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਚੱਲ, ਖੱਡਾਂ ਤੋਂ ਬਚ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢਲਾਣਾਂ 'ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਡਾਢੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ।