ਤਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਮੁਨਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਿਦਂ ਵਚਃ। ਅਧੁਨਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਫਿਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਰਾਹ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਮਰਯਾਦਾ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਫਲਂ ਕਿਂ ਭਵਿਤਾ ਦੇਵਿ ਕਲ੍ਪਿਤੈਸ੍ਤਰੁਪੁਤ੍ਰਕੈਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਹਰ੍षਪੂਰ੍ਣਾਂਗੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਤਿਸ਼ੁਭਾਂ ਗਿਰਂ
'ਇਹ ਬਣਾਈਆਂ ਰੁੱਖ-ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਦੇਵੀ?' ਇਉਂ ਪੁੱਛਿਆਂ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਏਕਂ ਨਿਰੁਦਕੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਯਃ ਕੂਪਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬੁਧਃ। ਬਿਂਦੌਬਿਂਦੌ ਚ ਤੋਯਸ੍ਯ ਸ ਵਸੇਦ੍ਵਤ੍ਸਰਂ ਦਿਵਿ
'ਜੋ ਕੋਈ ਪਾਣੀ-ਰਹਿਤ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੂਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਹਰ ਬੂੰਦ ਲਈ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਗਾ।'
ਦਸ਼ਕੂਪਸਮਾਵਾਪੀ ਦਸ਼ਵਾਪੀਸਮੋ ਹ੍ਰਦਃ। ਦਸ਼ਹ੍ਰਦਸਮਾ ਕਨ੍ਯਾ ਦਸ਼ਕਨ੍ਯਾਸਮੋ ਦ੍ਰੁਮਃ
'ਦਸ ਕੂਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਵਾਪੀ, ਦਸ ਵਾਪੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਝੀਲ, ਦਸ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਧੀ, ਤੇ ਦਸ ਧੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਰੁੱਖ।'
ਏषਾ ਵੈ ਸ਼ੁਭ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਨਿਯਤਾ ਲੋਕਭਾਵਿਨੀ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
'ਇਹੀ ਸੋਹਣੀ ਮਰਯਾਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।' ਇਉਂ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਮਂਦਿਰਾਣ੍ਯੇਵ ਭਵਾਨੀਂ ਵਂਦ੍ਯ ਮਾਤਰਂ। ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਦੇਵੋਪਿ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍ਮਜਾਂ
ਭਵਾਨੀ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੰਦਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ—
ਪਾਣਿਨਾਲਮ੍ਬ੍ਯਮਾਨੇਨ ਨ ਸ੍ਵਮਾਵਾਸਮਗਚ੍ਛਤ। ਚਿਤ੍ਤਪ੍ਰਸਾਦਜਨਨਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਟ੍ਟਾਲਗੋਪੁਰਂ
ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਦੇ ਅਟਾਰੀ ਤੇ ਗੋਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਲਂਬਮੌਕ੍ਤਿਕਦਾਮਾਨਂ ਮਾਲਿਕਾਕੁਲਵੇਦਿਕਂ। ਸੁਨਦ੍ਧਕਲਧੌਤਂ ਚ ਕ੍ਰੀਡਾਗृਹਮਨੋਗਤਂ
ਲਟਕਦੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਖੇਡ-ਘਰ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੁਸੁਮਾਮੋਦ ਮਤ੍ਤਾਲਿਕੁਲਕੂਜਿਤਮ੍। ਕਿਨ੍ਨਰੋਦ੍ਗੀਤਸਂਗੀਤ ਗृਹਾਂਤਰਿਤਭਿਤ੍ਤਿਕਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਸਤ ਭੌਂਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਦੀਆਂ ਭਿੱਤਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸੁਗਂਧਿਧੂਪਸਂਘਾਤਂ ਮਨਃਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮਲਕ੍ਸ਼ਿਤਂ। ਕ੍ਰੀਡਾਮਯੂਰਨਾਰੀਭਿਰਭਿਤੋ ਰਭਸਾਰ੍ਪਿਤਂ
ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ, ਤੇ ਖੇਡਦੀਆਂ ਮੋਰਣੀਆਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਰੌਣਕ ਸੀ।
ਹਂਸਸਂਘਾਤਸਂਦਿष੍ਟ ਸ੍ਫਟਿਕਸ੍ਤਭਂਤੋਰਣਂ। ਅਨਾਵਿਲਮਸਂਭ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾ ਬਹੁਸ਼ਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਕੁਲਂ
ਸਵਾਂਨਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਥੰਮ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬੇਫਿਕਰ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਿਨਨਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੁਕੈਰ੍ਯਤ੍ਰਾਭਿਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਪਦ੍ਮਰਾਗਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ। ਭਿਤ੍ਤਯੋ ਜਾਤਿਸਂਭ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਬਿਂਬਿਤਮੌਕ੍ਤਿਕਾਃ1.43.
ਉਥੇ, ਪਦਮ ਰਾਗ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਕੰਧਾਂ 'ਤੇ ਤੋਤੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਮੋਤੀ ਦੀ ਪਰਛਾਂਈ ਪਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਦੇਵੋ ਵਿਹਰ੍ਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ। ਸ੍ਵਛੇਂਦ੍ਰਨੀਲਭੂਭਾਗੇ ਕ੍ਰੀਡਂਤੌ ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਨੀਲਮ ਵਰਗੇ ਸਾਫ਼ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਪੁਃ ਸਹਾਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਵਿਨੋਦਰਸਨਿਰ੍ਵृਤੌ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡਤੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੀਸ਼ਂਕਰਯੋਸ੍ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਥ ਵਿਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਖੇਡ-ਮੌਜ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਉਥੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋ ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪਤਿਤਾਂਬਰਗੋਚਰਃ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੌਤੁਕਾਦ੍ਦੇਵੀ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ, ਜੋ ਡਿੱਗਦੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'
ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ਸੁਰਵਰਂ ਹਰਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਕਂ। ਉਵਾਚ ਦੇਵੋ ਨੈਤਤ੍ਤੇ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਹਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ; ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।'
ਏਤੇ ਗਣੇਸ਼ਾਃ ਕ੍ਰੀਡਂਤੇ ਸ਼ੈਲੇਸ੍ਮਿਨ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਸਦਾ। ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਨਾਮਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸੇਵਨੈਃ
'ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਗਣੇਸ਼ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਨਾਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ।'
ਯੈਰਹਂ ਤੋषਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ ਏਤੇ ਮਨੁਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਮਤ੍ਸਮੀਪਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਮ ਹृਦ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ—ਇਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ।'
ਕਾਮਰੂਪਾ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਾ ਮਹਾਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਯਾਮਿ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍
'ਇਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ, ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ।'
ਸਾਮਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਸृष੍ਟਿਸਂਹਰਣਕ੍ਸ਼ਮਾਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਨ੍ਦ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਗਂਧਰ੍ਵੈਸ੍ਸਕਿਨ੍ਨਰਮਹੋਰਗੈਃ
'ਇਹ ਲੋਕ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਾਂਝ, ਰਚਨਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਚੰਦ, ਇੰਦਰ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।'
ਵਿਵਰ੍ਜਿਤੋਪ੍ਯਹਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਭਿਰ੍ਵਿਰਹਿਤੋ ਰਮੇ। ਹृਦ੍ਯਾ ਮੇ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਿ ਤ ਏਤੇ ਕ੍ਰੀਡਿਤਾ ਗਿਰੌ
'ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਕੁਲਾ। ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਾਂਤਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤੇ ਚਕਿਤਾਨਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਕ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ।
ਯਾਵਂਤਸ੍ਤੇ ਕृਸ਼ਾ ਦੀਰ੍ਘਾ ਹ੍ਰਸ੍ਵਾਃ ਸ੍ਥੂਲਾ ਮਹੋਦਰਾਃ। ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਭਵਦਨਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਨ੍ਮੇषਾਜਰੂਪਿਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਕੁਝ ਪਤਲੇ, ਕੁਝ ਲੰਬੇ, ਕੁਝ ਛੋਟੇ, ਕੁਝ ਮੋਟੇ, ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਬਾਘ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਭੇਡ ਤੇ ਬਕਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।
ਅਨੇਕਪ੍ਰਾਣਿਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਜ੍ਵਾਲਾਸ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣਪਿਂਗਲਾਃ। ਸੌਮ੍ਯਾ ਭੀਮਾਃ ਸ੍ਮਿਤਮੁਖਾਃ ਕृष੍ਣਪਿਂਗਜਟਾਸ੍ਸਦਾ
ਕਈ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ, ਕੁਝ ਮਿੱਠੇ, ਕੁਝ ਡਰਾਉਣੇ, ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਾਲੀ ਤੇ ਪੀਲੀ ਜਟਾ ਵਾਲੇ।
ਨਾਨਾਵਿਹਂਗਵਦਨਾ ਨਾਨਾਵਿਧਸੁਰਾਨਨਾਃ। ਕੌਸ਼ੇਯਚਰ੍ਮਵਸਨਾ ਨਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋ ਵਿਰੂਪਿਣਃ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਕੁਝ ਰੇਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਜੰਗਲੀ ਚਮੜੀ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਕੁਝ ਨੰਗੇ ਤੇ ਵਿਅੰਗ।
ਗੋਕਰ੍ਣਾ ਗਜਕਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਵਕ੍ਤ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੋਦਰਾਃ। ਬਹੁਪਾਦਾ ਬਹੁਭੁਜਾ ਦਿਵ੍ਯਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਗਾਂ ਦੇ ਕੰਨ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੰਨ, ਕਈ ਮੂੰਹ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਪੇਟ, ਕਈ ਪੈਰ, ਕਈ ਬਾਂਹ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਅਨੇਕਕੁਸੁਮਾਪੀਡਾ ਨਾਨਾਵ੍ਯਾਕੁਲਭੀषਣਾਃ। ਕृਤਨਾਨਾਯੁਧਧਰਾ ਨਾਨਾਕਵਚਭੂषਣਾਃ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ, ਕਈ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਵਚ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਾਹਨਾਰੂਢਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਵਿਯਚ੍ਚਰਾਃ। ਵੀਣਾਵਾਦ੍ਯਰਵੋਦ੍ਘੁष੍ਟਾ ਨਾਨਾਸ੍ਥਾਨਕਨਰ੍ਤਕਾਃ
ਅਜੀਬ ਸਵਾਰੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ, ਵੀਣਾ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ।
ਗਣੇਸ਼ਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍। ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ-। ਗਣੇਸ਼ਾਃ ਕਤਿਸਂਖ੍ਯਾਤਾਃ ਕਿਂਨਾਮਾਨਃ ਕਿਮਾਤ੍ਮਕਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਗਣੇਸ਼ ਕਿੰਨੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕੀ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਨ?"
ਏਕੈਕਸ਼ੋ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਿष੍ਠਿਤਾ ਯੇ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ-। ਕੋਟਿਕੋਟਿਸ਼੍ਚ ਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਨਾਨਾਵਿਖ੍ਯਾਤਪੌਰੁषਾਃ
ਹਰ ਇੱਕ ਬਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ।"