ਜਗਾਮ ਮਂਦਰਗਿਰਿਂ ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਸ਼ृਂਗਿਣਾ। ਤਤੋ ਗਤੇ ਭਗਵਤਿ ਨੀਲਲੋਹਿਤੇ ਸਹੋਮਯਾ ਰਤਿਮਨੁਭੂਤਭੂਧਰਃ
ਉਹ ਵਾਯੂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਨੀਲਲੋਹਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਉਮਾ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਸੁਖ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਕੇ ਠਹਿਰਿਆ।
ਸਬਾਂਧਵੋ ਭਵਤਿ ਹਿ ਕਸ੍ਯ ਨੋ ਮਨੋ ਵਿਸ਼ृਂਖਲਂ ਜਗਤਿ ਹਿ ਕਨ੍ਯਕਾ ਪਿਤੁਃ। ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ
ਜਦੋ ਪਿਆਰੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬੇਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ? ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਕੁੜੀ ਲਈ, ਸੋਹਣੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ।
ਸੁਰਕ੍ਤਹृਦਯੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਿਜਹਾਰ ਭਗਾਕ੍ਸ਼ਿਹਾ। ਤਤੋ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਪੁਤ੍ਰਨਾਮ੍ਨਾ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾ
ਭਾਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰਨਾ ਸੀ, ਉੱਭਰ ਆਈ।
ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕृਤ੍ਰਿਮ ਪੁਤ੍ਰਕੈਃ। ਕਦਾਚਿਦ੍ਗਂਧਤੈਲੇਨ ਗਾਤ੍ਰਮਭ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ੈਲਜਾ
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਣਾਵਟੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮਲਿਆ।
ਚੂਰ੍ਣੈਰੁਦ੍ਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਲੇਨਾਪੂਰਿਤਾਂ ਤਨੁਮ੍। ਤਦੁਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਨਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਨਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗਜਾਨਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਰਗੜਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਚੂਰਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਹਾਥੀ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਇਆ।
ਪੁਰੁषਂ ਕ੍ਰੀਡਤੀ ਦੇਵੀ ਤਚ੍ਚਾਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਪਦਂਭਸਿ। ਜਾਹ੍ਨਵ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਯਾ ਸਖ੍ਯਾ ਤਤਃ ਸੋਭੂਦ੍ਬृਹਤ੍ਤਨੁਃ
ਦੇਵੀ ਖੇਡਦਿਆਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰ ਸ਼ਿਵਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਉੱਭਰ ਆਇਆ।
ਕਾਯੇਨਾਤਿਵਿਸ਼ਾਲੇਨ ਜਗਦਾਪੂਰਯਤ੍ਤਦਾ। ਪੁਤ੍ਰੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਂ ਦੇਵੀ ਪੁਤ੍ਰੇਤ੍ਯੂਚੇ ਚ ਜਾਹ੍ਨਵੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਪੁੱਤਰ' ਆਖਿਆ, ਤੇ ਜਾਹਨਵੀ ਨੇ ਵੀ 'ਪੁੱਤਰ' ਕਿਹਾ।
ਗਾਂਗੇਯ ਇਤਿ ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਪੂਜਿਤੋऽਭੂਦ੍ਗਜਾਨਨਃ। ਵਿਨਾਯਕਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਦਦਾਵਸ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਹਾਥੀ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ 'ਗਾਂਗੇਯ' ਆਖ ਕੇ ਪੂਜਿਆ। ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਣਨ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਃ ਸਾ ਕ੍ਰੀਡਤੀ ਚਕ੍ਰੇ ਤਰੁਂ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਮਨੋਜ੍ਞਮਂਕੁਰਂ ਰੂਢਮਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ
ਫਿਰ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਖੇਡਦਿਆਂ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਬਣਾਇਆ। ਚੰਗੀ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਸੁਹਣਾ ਅਸ਼ੋਕ ਦਾ ਪੌਦਾ ਉੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਾਮਾਸ ਤਂ ਚਾਪਿ ਕृਤਸਂਸ੍ਕਾਰਮਂਗਲਮ੍। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮੁਖੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਦਿਵਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਹਿਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਵਾਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਸਨ, ਨਾਲ।
ਤਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਮੁਨਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਿਦਂ ਵਚਃ। ਅਧੁਨਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਫਿਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਰਾਹ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਮਰਯਾਦਾ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਫਲਂ ਕਿਂ ਭਵਿਤਾ ਦੇਵਿ ਕਲ੍ਪਿਤੈਸ੍ਤਰੁਪੁਤ੍ਰਕੈਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਹਰ੍षਪੂਰ੍ਣਾਂਗੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਤਿਸ਼ੁਭਾਂ ਗਿਰਂ
'ਇਹ ਬਣਾਈਆਂ ਰੁੱਖ-ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਦੇਵੀ?' ਇਉਂ ਪੁੱਛਿਆਂ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਏਕਂ ਨਿਰੁਦਕੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਯਃ ਕੂਪਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬੁਧਃ। ਬਿਂਦੌਬਿਂਦੌ ਚ ਤੋਯਸ੍ਯ ਸ ਵਸੇਦ੍ਵਤ੍ਸਰਂ ਦਿਵਿ
'ਜੋ ਕੋਈ ਪਾਣੀ-ਰਹਿਤ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੂਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਹਰ ਬੂੰਦ ਲਈ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਗਾ।'
ਦਸ਼ਕੂਪਸਮਾਵਾਪੀ ਦਸ਼ਵਾਪੀਸਮੋ ਹ੍ਰਦਃ। ਦਸ਼ਹ੍ਰਦਸਮਾ ਕਨ੍ਯਾ ਦਸ਼ਕਨ੍ਯਾਸਮੋ ਦ੍ਰੁਮਃ
'ਦਸ ਕੂਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਵਾਪੀ, ਦਸ ਵਾਪੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਝੀਲ, ਦਸ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਧੀ, ਤੇ ਦਸ ਧੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਰੁੱਖ।'
ਏषਾ ਵੈ ਸ਼ੁਭ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਨਿਯਤਾ ਲੋਕਭਾਵਿਨੀ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
'ਇਹੀ ਸੋਹਣੀ ਮਰਯਾਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।' ਇਉਂ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਮਂਦਿਰਾਣ੍ਯੇਵ ਭਵਾਨੀਂ ਵਂਦ੍ਯ ਮਾਤਰਂ। ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਦੇਵੋਪਿ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍ਮਜਾਂ
ਭਵਾਨੀ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੰਦਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ—
ਪਾਣਿਨਾਲਮ੍ਬ੍ਯਮਾਨੇਨ ਨ ਸ੍ਵਮਾਵਾਸਮਗਚ੍ਛਤ। ਚਿਤ੍ਤਪ੍ਰਸਾਦਜਨਨਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਟ੍ਟਾਲਗੋਪੁਰਂ
ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਦੇ ਅਟਾਰੀ ਤੇ ਗੋਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਲਂਬਮੌਕ੍ਤਿਕਦਾਮਾਨਂ ਮਾਲਿਕਾਕੁਲਵੇਦਿਕਂ। ਸੁਨਦ੍ਧਕਲਧੌਤਂ ਚ ਕ੍ਰੀਡਾਗृਹਮਨੋਗਤਂ
ਲਟਕਦੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਖੇਡ-ਘਰ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੁਸੁਮਾਮੋਦ ਮਤ੍ਤਾਲਿਕੁਲਕੂਜਿਤਮ੍। ਕਿਨ੍ਨਰੋਦ੍ਗੀਤਸਂਗੀਤ ਗृਹਾਂਤਰਿਤਭਿਤ੍ਤਿਕਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਸਤ ਭੌਂਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਦੀਆਂ ਭਿੱਤਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸੁਗਂਧਿਧੂਪਸਂਘਾਤਂ ਮਨਃਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮਲਕ੍ਸ਼ਿਤਂ। ਕ੍ਰੀਡਾਮਯੂਰਨਾਰੀਭਿਰਭਿਤੋ ਰਭਸਾਰ੍ਪਿਤਂ
ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ, ਤੇ ਖੇਡਦੀਆਂ ਮੋਰਣੀਆਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਰੌਣਕ ਸੀ।
ਹਂਸਸਂਘਾਤਸਂਦਿष੍ਟ ਸ੍ਫਟਿਕਸ੍ਤਭਂਤੋਰਣਂ। ਅਨਾਵਿਲਮਸਂਭ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾ ਬਹੁਸ਼ਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਕੁਲਂ
ਸਵਾਂਨਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਥੰਮ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬੇਫਿਕਰ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਿਨਨਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੁਕੈਰ੍ਯਤ੍ਰਾਭਿਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਪਦ੍ਮਰਾਗਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ। ਭਿਤ੍ਤਯੋ ਜਾਤਿਸਂਭ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਬਿਂਬਿਤਮੌਕ੍ਤਿਕਾਃ1.43.
ਉਥੇ, ਪਦਮ ਰਾਗ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਕੰਧਾਂ 'ਤੇ ਤੋਤੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਮੋਤੀ ਦੀ ਪਰਛਾਂਈ ਪਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਦੇਵੋ ਵਿਹਰ੍ਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ। ਸ੍ਵਛੇਂਦ੍ਰਨੀਲਭੂਭਾਗੇ ਕ੍ਰੀਡਂਤੌ ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਨੀਲਮ ਵਰਗੇ ਸਾਫ਼ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਪੁਃ ਸਹਾਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਵਿਨੋਦਰਸਨਿਰ੍ਵृਤੌ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡਤੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੀਸ਼ਂਕਰਯੋਸ੍ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਥ ਵਿਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਖੇਡ-ਮੌਜ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਉਥੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋ ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਪਤਿਤਾਂਬਰਗੋਚਰਃ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੌਤੁਕਾਦ੍ਦੇਵੀ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ, ਜੋ ਡਿੱਗਦੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'
ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ਸੁਰਵਰਂ ਹਰਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਕਂ। ਉਵਾਚ ਦੇਵੋ ਨੈਤਤ੍ਤੇ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਹਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ; ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।'
ਏਤੇ ਗਣੇਸ਼ਾਃ ਕ੍ਰੀਡਂਤੇ ਸ਼ੈਲੇਸ੍ਮਿਨ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਸਦਾ। ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਨਾਮਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸੇਵਨੈਃ
'ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਗਣੇਸ਼ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਨਾਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ।'
ਯੈਰਹਂ ਤੋषਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ ਏਤੇ ਮਨੁਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਮਤ੍ਸਮੀਪਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਮ ਹृਦ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ—ਇਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ।'
ਕਾਮਰੂਪਾ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਾ ਮਹਾਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਯਾਮਿ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍
'ਇਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ, ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ।'
ਸਾਮਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਸृष੍ਟਿਸਂਹਰਣਕ੍ਸ਼ਮਾਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਨ੍ਦ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਗਂਧਰ੍ਵੈਸ੍ਸਕਿਨ੍ਨਰਮਹੋਰਗੈਃ
'ਇਹ ਲੋਕ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਾਂਝ, ਰਚਨਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਚੰਦ, ਇੰਦਰ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।'