ਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਤੁ ਪृਥਿਵੀ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਤ੍ਮਨੋਰਮਾ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਰੁਣਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਪਰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਵਰੁਣਾ ਨੇ ਖੁਦ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆਏ।
ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਯਾਨਿ ਤੁ। ਤਸ੍ਥੌ ਸਾਭਰਣੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲ ਵੀ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਜ੍ਵਲਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਹੈਮਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਜਾਤਰੂਪਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਵੀ ਸੁਣਹਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆਏ, ਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਇਆ।
ਵਾਯੁਰ੍ਵਵੌ ਚ ਸੁਰਭਿਃ ਸੁਖਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੋ ਵਿਭੁਮ੍। ਛਤ੍ਰਂ ਚਂਦ੍ਰਕਰੋਦ੍ਦਾਮਂ ਹਾਸਿਤਂ ਚ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਹਵਾ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸੁਹਣੀ ਛੋਹ ਵਾਲੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਹਾਈ; ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਛਤ੍ਰ ਹੱਸ ਕੇ ਉਠਾਇਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਦਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰਭੂषਣਃ। ਜਗੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸੋਹਣੇ, ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਛਤ੍ਰ ਫੜ ਲਿਆ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਾਦਯਂਤੋਤਿਮਧੁਰਂ ਜਗੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦृਤਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚ ਵੈ
ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਸਾਜ ਵਜਾ ਰਹੇ ਤੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਰੁੱਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਥੇ ਗਾ ਕੇ ਨੱਚਿਆ।
ਚਪਲਾਸ਼੍ਚ ਗਣਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਲੋਡਯਂਤੋ ਹਿਮਾਚਲਮ੍। ਉਪਵਿष੍ਟਃ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਧਾਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਦ੍ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਾ
ਚਲਾਕ ਗਣ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਧਾਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਤਾ ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਅੱਖ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਚਕਾਰੌਦ੍ਵਾਹਿਕਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਯਥੋਦਿਤਮ੍। ਦਤ੍ਤਾਰ੍ਘ੍ਯੋ ਗਿਰਿਰਾਜੇਨ ਸੁਰਵृਂਦੈਰ੍ਵਿਨੋਦਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ; ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਅਰਘ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਨੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕੀਤਾ।
ਅਵਸਤ੍ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਪੁਰਾਂਤਕਃ। ਤਤੋ ਗਂਧਰ੍ਵਗੀਤੇਨ ਨृਤ੍ਯੇਨਾਪ੍ਸਰਸਾਮਪਿ
ਉਥੇ, ਪੁਰਾਂਤਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰੀ; ਫਿਰ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਚ ਨਾਲ,
ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਬੁਦ੍ਧੋ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਃ। ਆਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਜਾਯਯਾ ਸਹ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਸਵੇਰੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਮਂਦਰਗਿਰਿਂ ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਸ਼ृਂਗਿਣਾ। ਤਤੋ ਗਤੇ ਭਗਵਤਿ ਨੀਲਲੋਹਿਤੇ ਸਹੋਮਯਾ ਰਤਿਮਨੁਭੂਤਭੂਧਰਃ
ਉਹ ਵਾਯੂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਨੀਲਲੋਹਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਉਮਾ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਸੁਖ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਕੇ ਠਹਿਰਿਆ।
ਸਬਾਂਧਵੋ ਭਵਤਿ ਹਿ ਕਸ੍ਯ ਨੋ ਮਨੋ ਵਿਸ਼ृਂਖਲਂ ਜਗਤਿ ਹਿ ਕਨ੍ਯਕਾ ਪਿਤੁਃ। ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ
ਜਦੋ ਪਿਆਰੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬੇਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ? ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਕੁੜੀ ਲਈ, ਸੋਹਣੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ।
ਸੁਰਕ੍ਤਹृਦਯੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਿਜਹਾਰ ਭਗਾਕ੍ਸ਼ਿਹਾ। ਤਤੋ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਪੁਤ੍ਰਨਾਮ੍ਨਾ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾ
ਭਾਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰਨਾ ਸੀ, ਉੱਭਰ ਆਈ।
ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕृਤ੍ਰਿਮ ਪੁਤ੍ਰਕੈਃ। ਕਦਾਚਿਦ੍ਗਂਧਤੈਲੇਨ ਗਾਤ੍ਰਮਭ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ੈਲਜਾ
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਣਾਵਟੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮਲਿਆ।
ਚੂਰ੍ਣੈਰੁਦ੍ਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਲੇਨਾਪੂਰਿਤਾਂ ਤਨੁਮ੍। ਤਦੁਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਨਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਨਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗਜਾਨਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਰਗੜਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਚੂਰਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਹਾਥੀ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਇਆ।
ਪੁਰੁषਂ ਕ੍ਰੀਡਤੀ ਦੇਵੀ ਤਚ੍ਚਾਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਪਦਂਭਸਿ। ਜਾਹ੍ਨਵ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਯਾ ਸਖ੍ਯਾ ਤਤਃ ਸੋਭੂਦ੍ਬृਹਤ੍ਤਨੁਃ
ਦੇਵੀ ਖੇਡਦਿਆਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰ ਸ਼ਿਵਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਉੱਭਰ ਆਇਆ।
ਕਾਯੇਨਾਤਿਵਿਸ਼ਾਲੇਨ ਜਗਦਾਪੂਰਯਤ੍ਤਦਾ। ਪੁਤ੍ਰੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਂ ਦੇਵੀ ਪੁਤ੍ਰੇਤ੍ਯੂਚੇ ਚ ਜਾਹ੍ਨਵੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਪੁੱਤਰ' ਆਖਿਆ, ਤੇ ਜਾਹਨਵੀ ਨੇ ਵੀ 'ਪੁੱਤਰ' ਕਿਹਾ।
ਗਾਂਗੇਯ ਇਤਿ ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਪੂਜਿਤੋऽਭੂਦ੍ਗਜਾਨਨਃ। ਵਿਨਾਯਕਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਦਦਾਵਸ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਹਾਥੀ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ 'ਗਾਂਗੇਯ' ਆਖ ਕੇ ਪੂਜਿਆ। ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਣਨ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਃ ਸਾ ਕ੍ਰੀਡਤੀ ਚਕ੍ਰੇ ਤਰੁਂ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਮਨੋਜ੍ਞਮਂਕੁਰਂ ਰੂਢਮਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ
ਫਿਰ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਖੇਡਦਿਆਂ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਬਣਾਇਆ। ਚੰਗੀ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਸੁਹਣਾ ਅਸ਼ੋਕ ਦਾ ਪੌਦਾ ਉੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਾਮਾਸ ਤਂ ਚਾਪਿ ਕृਤਸਂਸ੍ਕਾਰਮਂਗਲਮ੍। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮੁਖੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਦਿਵਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਹਿਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਵਾਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਸਨ, ਨਾਲ।
ਤਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਮੁਨਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਿਦਂ ਵਚਃ। ਅਧੁਨਾ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਫਿਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਰਾਹ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਮਰਯਾਦਾ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਫਲਂ ਕਿਂ ਭਵਿਤਾ ਦੇਵਿ ਕਲ੍ਪਿਤੈਸ੍ਤਰੁਪੁਤ੍ਰਕੈਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਹਰ੍षਪੂਰ੍ਣਾਂਗੀ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਤਿਸ਼ੁਭਾਂ ਗਿਰਂ
'ਇਹ ਬਣਾਈਆਂ ਰੁੱਖ-ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਦੇਵੀ?' ਇਉਂ ਪੁੱਛਿਆਂ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਏਕਂ ਨਿਰੁਦਕੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਯਃ ਕੂਪਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬੁਧਃ। ਬਿਂਦੌਬਿਂਦੌ ਚ ਤੋਯਸ੍ਯ ਸ ਵਸੇਦ੍ਵਤ੍ਸਰਂ ਦਿਵਿ
'ਜੋ ਕੋਈ ਪਾਣੀ-ਰਹਿਤ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੂਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਹਰ ਬੂੰਦ ਲਈ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਗਾ।'
ਦਸ਼ਕੂਪਸਮਾਵਾਪੀ ਦਸ਼ਵਾਪੀਸਮੋ ਹ੍ਰਦਃ। ਦਸ਼ਹ੍ਰਦਸਮਾ ਕਨ੍ਯਾ ਦਸ਼ਕਨ੍ਯਾਸਮੋ ਦ੍ਰੁਮਃ
'ਦਸ ਕੂਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਵਾਪੀ, ਦਸ ਵਾਪੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਝੀਲ, ਦਸ ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਧੀ, ਤੇ ਦਸ ਧੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਰੁੱਖ।'
ਏषਾ ਵੈ ਸ਼ੁਭ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਨਿਯਤਾ ਲੋਕਭਾਵਿਨੀ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
'ਇਹੀ ਸੋਹਣੀ ਮਰਯਾਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।' ਇਉਂ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਮਂਦਿਰਾਣ੍ਯੇਵ ਭਵਾਨੀਂ ਵਂਦ੍ਯ ਮਾਤਰਂ। ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਦੇਵੋਪਿ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਰ੍ਵਤਾਤ੍ਮਜਾਂ
ਭਵਾਨੀ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੰਦਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ—
ਪਾਣਿਨਾਲਮ੍ਬ੍ਯਮਾਨੇਨ ਨ ਸ੍ਵਮਾਵਾਸਮਗਚ੍ਛਤ। ਚਿਤ੍ਤਪ੍ਰਸਾਦਜਨਨਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਟ੍ਟਾਲਗੋਪੁਰਂ
ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਦੇ ਅਟਾਰੀ ਤੇ ਗੋਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਲਂਬਮੌਕ੍ਤਿਕਦਾਮਾਨਂ ਮਾਲਿਕਾਕੁਲਵੇਦਿਕਂ। ਸੁਨਦ੍ਧਕਲਧੌਤਂ ਚ ਕ੍ਰੀਡਾਗृਹਮਨੋਗਤਂ
ਲਟਕਦੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਖੇਡ-ਘਰ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੁਸੁਮਾਮੋਦ ਮਤ੍ਤਾਲਿਕੁਲਕੂਜਿਤਮ੍। ਕਿਨ੍ਨਰੋਦ੍ਗੀਤਸਂਗੀਤ ਗृਹਾਂਤਰਿਤਭਿਤ੍ਤਿਕਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਸਤ ਭੌਂਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਦੀਆਂ ਭਿੱਤਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸੁਗਂਧਿਧੂਪਸਂਘਾਤਂ ਮਨਃਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮਲਕ੍ਸ਼ਿਤਂ। ਕ੍ਰੀਡਾਮਯੂਰਨਾਰੀਭਿਰਭਿਤੋ ਰਭਸਾਰ੍ਪਿਤਂ
ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ, ਤੇ ਖੇਡਦੀਆਂ ਮੋਰਣੀਆਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਰੌਣਕ ਸੀ।