ਕਪਾਲਮਾਲਾਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਚਾਮੁਂਡਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਬਧ੍ਨਤੀ। ਉਵਾਚ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਕਾਲੀ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜਨਯ ਸ਼ਂਕਰ
ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸ਼ੰਕਰ, ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ।'
ਯੋ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਕੁਲਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਰਕ੍ਤੈਸ੍ਤਰ੍ਪਯਿष੍ਯਤਿ। ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਵਤਂਸਿਕਾਰਤ੍ਨਂ ਕਂਠਾਭਰਣਮੁਜ੍ਵਲਮ੍
'ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇਗਾ; ਉਹ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਨੂੰ ਕੰਨ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ।'
ਭੁਜਂਗਾਭਰਣਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਜ੍ਜਸ਼੍ਸ਼ਂਭੋਃ ਪੁਰੋऽਭਵਤ੍। ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗਜਾਜਿਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਸਾਭ੍ਯਕ੍ਤਾਗ੍ਰਪਲ੍ਲਵਮ੍
ਸੱਪ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਨੇ ਚਰਬੀ ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲਿਆ।
ਦਧ੍ਰੇ ਸਰਭਸਂ ਸ੍ਵਿਦ੍ਯਦ੍ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣ ਮੁਖਪਂਕਜਮ੍। ਵਾਯਵਸ਼੍ਚ ਵਵੁਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਹਿਮਗਿਰਿਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਖਾਲ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਈ, ਉਸ ਦਾ ਚੌੜਾ, ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਚਲੀਆਂ, ਜੋ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵृषਂ ਵਿਭੂषਯਾਮਾਸੁਰ੍ਹਰਯਾਨਂ ਮਨੋਜਵਮ੍। ਵਿਰੇਜੁਰ੍ਨਯਨਾਨ੍ਤਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸੂਰ੍ਯਾਨਲੇਂਦਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਰੇ ਦੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਸ੍ਵਾਂ ਦ੍ਯੁਤਿਂ ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਕਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਚਿਤਾਭਸ੍ਮਸਮਾਧਤ੍ਤ ਕਪਾਲੇ ਰਜਤਪ੍ਰਭਮ੍
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਸाक्षੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ, ਚਿਤਾ ਦੀ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੀ ਰਾਖ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਲਾਈ।
ਮਨੁਜਾਸ੍ਥਿਮਯੀਂ ਮਾਲਾਂ ਨਿਬਂਬਂਧ ਚ ਪਾਣਿਨਾ। ਪ੍ਰੇਤਾਧਿਪਃ ਪੁਰੇ ਦੂਰੇ ਸਭਯਃ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ। ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦੂਰੋਂ ਡਰ ਗਿਆ।
ਨਾਨਾਕਾਰਮਹਾਰਤ੍ਨਭੂषਣਂ ਧਨਦਾਹृਤਮ੍। ਵਿਹਾਯੋਦੀਪ੍ਤਸਰ੍ਪੇਂਦ੍ਰ ਕਟਕੇਨ ਸ੍ਵਪਾਣਿਨਾ
ਕੁਬੇਰ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੱਪ-ਰਾਜਾ ਕੜਾ ਪਾ ਲਿਆ।
ਕਰ੍ਣੋਤ੍ਤਂਸਂ ਚਕਾਰੇਸ਼ੋ ਹ੍ਯਮਲਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਂ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਾਭਰਣਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਧ੍ਯੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਸਾਧਨੈਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਦ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਨ-ਗਹਿਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯੇषਾ ਨਿਯਮਤੋ ਹ੍ਯਭਵਨ੍ਵ੍ਯਗ੍ਰਮੂਰ੍ਤਯਃ। ਮੁਮੋਚਾਭਿਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਰਮ੍ਯਸ਼ਾਲਿਰਸੌषਧੀਨ੍
ਉਥੇ ਵੀ ਇਹ ਰੂਪ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੁਸਤ ਹੋ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਤੁ ਪृਥਿਵੀ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਤ੍ਮਨੋਰਮਾ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਰੁਣਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਪਰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਵਰੁਣਾ ਨੇ ਖੁਦ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆਏ।
ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਯਾਨਿ ਤੁ। ਤਸ੍ਥੌ ਸਾਭਰਣੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲ ਵੀ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਜ੍ਵਲਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਹੈਮਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਜਾਤਰੂਪਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਵੀ ਸੁਣਹਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆਏ, ਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਇਆ।
ਵਾਯੁਰ੍ਵਵੌ ਚ ਸੁਰਭਿਃ ਸੁਖਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੋ ਵਿਭੁਮ੍। ਛਤ੍ਰਂ ਚਂਦ੍ਰਕਰੋਦ੍ਦਾਮਂ ਹਾਸਿਤਂ ਚ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਹਵਾ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸੁਹਣੀ ਛੋਹ ਵਾਲੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਹਾਈ; ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਛਤ੍ਰ ਹੱਸ ਕੇ ਉਠਾਇਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਦਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰਭੂषਣਃ। ਜਗੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸੋਹਣੇ, ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਛਤ੍ਰ ਫੜ ਲਿਆ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਾਦਯਂਤੋਤਿਮਧੁਰਂ ਜਗੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦृਤਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚ ਵੈ
ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਸਾਜ ਵਜਾ ਰਹੇ ਤੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਰੁੱਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਥੇ ਗਾ ਕੇ ਨੱਚਿਆ।
ਚਪਲਾਸ਼੍ਚ ਗਣਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਲੋਡਯਂਤੋ ਹਿਮਾਚਲਮ੍। ਉਪਵਿष੍ਟਃ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਧਾਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਦ੍ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਾ
ਚਲਾਕ ਗਣ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਧਾਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਤਾ ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਅੱਖ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਚਕਾਰੌਦ੍ਵਾਹਿਕਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਯਥੋਦਿਤਮ੍। ਦਤ੍ਤਾਰ੍ਘ੍ਯੋ ਗਿਰਿਰਾਜੇਨ ਸੁਰਵृਂਦੈਰ੍ਵਿਨੋਦਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ; ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਅਰਘ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਨੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕੀਤਾ।
ਅਵਸਤ੍ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਪੁਰਾਂਤਕਃ। ਤਤੋ ਗਂਧਰ੍ਵਗੀਤੇਨ ਨृਤ੍ਯੇਨਾਪ੍ਸਰਸਾਮਪਿ
ਉਥੇ, ਪੁਰਾਂਤਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰੀ; ਫਿਰ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਚ ਨਾਲ,
ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਬੁਦ੍ਧੋ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਃ। ਆਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਜਾਯਯਾ ਸਹ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਸਵੇਰੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਮਂਦਰਗਿਰਿਂ ਵਾਯੁਵੇਗੇਨ ਸ਼ृਂਗਿਣਾ। ਤਤੋ ਗਤੇ ਭਗਵਤਿ ਨੀਲਲੋਹਿਤੇ ਸਹੋਮਯਾ ਰਤਿਮਨੁਭੂਤਭੂਧਰਃ
ਉਹ ਵਾਯੂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਨੀਲਲੋਹਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਉਮਾ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਸੁਖ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਕੇ ਠਹਿਰਿਆ।
ਸਬਾਂਧਵੋ ਭਵਤਿ ਹਿ ਕਸ੍ਯ ਨੋ ਮਨੋ ਵਿਸ਼ृਂਖਲਂ ਜਗਤਿ ਹਿ ਕਨ੍ਯਕਾ ਪਿਤੁਃ। ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ
ਜਦੋ ਪਿਆਰੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬੇਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ? ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਕੁੜੀ ਲਈ, ਸੋਹਣੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ।
ਸੁਰਕ੍ਤਹृਦਯੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਿਜਹਾਰ ਭਗਾਕ੍ਸ਼ਿਹਾ। ਤਤੋ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਪੁਤ੍ਰਨਾਮ੍ਨਾ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾ
ਭਾਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰਨਾ ਸੀ, ਉੱਭਰ ਆਈ।
ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕृਤ੍ਰਿਮ ਪੁਤ੍ਰਕੈਃ। ਕਦਾਚਿਦ੍ਗਂਧਤੈਲੇਨ ਗਾਤ੍ਰਮਭ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ੈਲਜਾ
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਣਾਵਟੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮਲਿਆ।
ਚੂਰ੍ਣੈਰੁਦ੍ਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਲੇਨਾਪੂਰਿਤਾਂ ਤਨੁਮ੍। ਤਦੁਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਨਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਨਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗਜਾਨਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਰਗੜਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਚੂਰਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਹਾਥੀ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਇਆ।
ਪੁਰੁषਂ ਕ੍ਰੀਡਤੀ ਦੇਵੀ ਤਚ੍ਚਾਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਪਦਂਭਸਿ। ਜਾਹ੍ਨਵ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਯਾ ਸਖ੍ਯਾ ਤਤਃ ਸੋਭੂਦ੍ਬृਹਤ੍ਤਨੁਃ
ਦੇਵੀ ਖੇਡਦਿਆਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰ ਸ਼ਿਵਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਉੱਭਰ ਆਇਆ।
ਕਾਯੇਨਾਤਿਵਿਸ਼ਾਲੇਨ ਜਗਦਾਪੂਰਯਤ੍ਤਦਾ। ਪੁਤ੍ਰੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਂ ਦੇਵੀ ਪੁਤ੍ਰੇਤ੍ਯੂਚੇ ਚ ਜਾਹ੍ਨਵੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਪੁੱਤਰ' ਆਖਿਆ, ਤੇ ਜਾਹਨਵੀ ਨੇ ਵੀ 'ਪੁੱਤਰ' ਕਿਹਾ।
ਗਾਂਗੇਯ ਇਤਿ ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਪੂਜਿਤੋऽਭੂਦ੍ਗਜਾਨਨਃ। ਵਿਨਾਯਕਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਦਦਾਵਸ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਹਾਥੀ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ 'ਗਾਂਗੇਯ' ਆਖ ਕੇ ਪੂਜਿਆ। ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਣਨ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਃ ਸਾ ਕ੍ਰੀਡਤੀ ਚਕ੍ਰੇ ਤਰੁਂ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਮਨੋਜ੍ਞਮਂਕੁਰਂ ਰੂਢਮਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ
ਫਿਰ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਖੇਡਦਿਆਂ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਬਣਾਇਆ। ਚੰਗੀ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਸੁਹਣਾ ਅਸ਼ੋਕ ਦਾ ਪੌਦਾ ਉੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਾਮਾਸ ਤਂ ਚਾਪਿ ਕृਤਸਂਸ੍ਕਾਰਮਂਗਲਮ੍। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮੁਖੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਦਿਵਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਹਿਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਵਾਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਸਨ, ਨਾਲ।