ਹਰਦਰ੍ਸ਼ਨਸਂਜਾਤ ਸਮੁਤ੍ਕਂਠਾ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਜਾ। ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਹृਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਂ
ਹਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਤਲਬ ਵਿੱਚ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਉਤਕੰਠਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਰਿਵਾਇਤੀ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਨਾਨਾਮਂਗਲਸਂਦੋਹਾਨ੍ਯਥਾਵਤ੍ਕ੍ਰਮਪੂਰ੍ਵਕਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਮਂਗਲਸਂਯੋਗਾਨ੍ਮਂਦਿਰੇ ਬਹੁਮਂਗਲੇ 1.43.
ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਤਿਆਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਘਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ।
ਉਪਾਸਤ ਗਿਰਿਂ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਾ ॠਤਵਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਿਕਾਃ। ਵਾਯਵਃ ਸੁਖਦਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਵਿਧੌ ਗਿਰੇਃ
ਸਾਰੇ ਰੁੱਤਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਆਏ। ਹਲਕੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕੀਤੀ।
ਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੀ ਕृਤਨਾਨਾ ਪ੍ਰਸਾਧਨਾ। ਕਾਂਤਿਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭਾਵੇषੁ ॠਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਭਰਣਾਕੁਲਾ
ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਲਕshmi ਜੀ ਖੁਦ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਚਿਂਤਾਮਣਿਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਰਤ੍ਨਾਸ਼੍ਸ਼ੈਲਂ ਸਮਂਤਤਃ। ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਲਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਲ੍ਪਕਾਦ੍ਯਾ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਵਰਖ, ਵੀ ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ।
ਓषਧ੍ਯੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯੌषਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਰਸਾਸ਼੍ਚ ਧਾਤਵਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਕਿਂਕਰਾਃ
ਦਿਵਿਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਰੂਪਧਾਰੀ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਸ ਤੇ ਧਾਤੂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਿਂਕਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਵ੍ਯਗ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਨਦ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਨਿਖਿਲਾਃ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਂਗਮਂ ਚ ਯਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ। ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹਿਮਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਮਵਰ੍ਦ੍ਧਯਨ੍। ਅਭਵਨ੍ਮੁਨਯੋ ਨਾਗਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਸਨ।
ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਬੁਧਾ ਗਂਧਮਾਦਨਪਰ੍ਵਤੇ। ਸਜ੍ਜਮਂਡਨਸਂਭਾਰਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਿਰ੍ਮਲ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਯਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਲਈ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਰੇ ਸਜਾਵਟਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ।
ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯਾਥ ਜਟਾਜੂਟੇ ਚਂਦ੍ਰਖਂਡਂ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਬਬਂਧ ਪ੍ਰਣਯੋਦਾਰ ਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤਵਿਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਬੰਨ੍ਹੀ।
ਕਪਾਲਮਾਲਾਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਚਾਮੁਂਡਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਬਧ੍ਨਤੀ। ਉਵਾਚ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਕਾਲੀ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜਨਯ ਸ਼ਂਕਰ
ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸ਼ੰਕਰ, ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ।'
ਯੋ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਕੁਲਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਰਕ੍ਤੈਸ੍ਤਰ੍ਪਯਿष੍ਯਤਿ। ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਵਤਂਸਿਕਾਰਤ੍ਨਂ ਕਂਠਾਭਰਣਮੁਜ੍ਵਲਮ੍
'ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇਗਾ; ਉਹ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਨੂੰ ਕੰਨ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ।'
ਭੁਜਂਗਾਭਰਣਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਜ੍ਜਸ਼੍ਸ਼ਂਭੋਃ ਪੁਰੋऽਭਵਤ੍। ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗਜਾਜਿਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਸਾਭ੍ਯਕ੍ਤਾਗ੍ਰਪਲ੍ਲਵਮ੍
ਸੱਪ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਨੇ ਚਰਬੀ ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲਿਆ।
ਦਧ੍ਰੇ ਸਰਭਸਂ ਸ੍ਵਿਦ੍ਯਦ੍ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣ ਮੁਖਪਂਕਜਮ੍। ਵਾਯਵਸ਼੍ਚ ਵਵੁਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਹਿਮਗਿਰਿਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਖਾਲ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਈ, ਉਸ ਦਾ ਚੌੜਾ, ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਚਲੀਆਂ, ਜੋ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵृषਂ ਵਿਭੂषਯਾਮਾਸੁਰ੍ਹਰਯਾਨਂ ਮਨੋਜਵਮ੍। ਵਿਰੇਜੁਰ੍ਨਯਨਾਨ੍ਤਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸੂਰ੍ਯਾਨਲੇਂਦਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਰੇ ਦੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਸ੍ਵਾਂ ਦ੍ਯੁਤਿਂ ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਕਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਚਿਤਾਭਸ੍ਮਸਮਾਧਤ੍ਤ ਕਪਾਲੇ ਰਜਤਪ੍ਰਭਮ੍
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਸाक्षੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ, ਚਿਤਾ ਦੀ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੀ ਰਾਖ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਲਾਈ।
ਮਨੁਜਾਸ੍ਥਿਮਯੀਂ ਮਾਲਾਂ ਨਿਬਂਬਂਧ ਚ ਪਾਣਿਨਾ। ਪ੍ਰੇਤਾਧਿਪਃ ਪੁਰੇ ਦੂਰੇ ਸਭਯਃ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ। ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦੂਰੋਂ ਡਰ ਗਿਆ।
ਨਾਨਾਕਾਰਮਹਾਰਤ੍ਨਭੂषਣਂ ਧਨਦਾਹृਤਮ੍। ਵਿਹਾਯੋਦੀਪ੍ਤਸਰ੍ਪੇਂਦ੍ਰ ਕਟਕੇਨ ਸ੍ਵਪਾਣਿਨਾ
ਕੁਬੇਰ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੱਪ-ਰਾਜਾ ਕੜਾ ਪਾ ਲਿਆ।
ਕਰ੍ਣੋਤ੍ਤਂਸਂ ਚਕਾਰੇਸ਼ੋ ਹ੍ਯਮਲਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਂ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਾਭਰਣਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਧ੍ਯੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਸਾਧਨੈਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਦ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਨ-ਗਹਿਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯੇषਾ ਨਿਯਮਤੋ ਹ੍ਯਭਵਨ੍ਵ੍ਯਗ੍ਰਮੂਰ੍ਤਯਃ। ਮੁਮੋਚਾਭਿਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਰਮ੍ਯਸ਼ਾਲਿਰਸੌषਧੀਨ੍
ਉਥੇ ਵੀ ਇਹ ਰੂਪ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੁਸਤ ਹੋ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਤੁ ਪृਥਿਵੀ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਤ੍ਮਨੋਰਮਾ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਰੁਣਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਪਰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਵਰੁਣਾ ਨੇ ਖੁਦ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆਏ।
ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਯਾਨਿ ਤੁ। ਤਸ੍ਥੌ ਸਾਭਰਣੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲ ਵੀ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਜ੍ਵਲਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਹੈਮਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਜਾਤਰੂਪਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਵੀ ਸੁਣਹਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆਏ, ਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਇਆ।
ਵਾਯੁਰ੍ਵਵੌ ਚ ਸੁਰਭਿਃ ਸੁਖਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੋ ਵਿਭੁਮ੍। ਛਤ੍ਰਂ ਚਂਦ੍ਰਕਰੋਦ੍ਦਾਮਂ ਹਾਸਿਤਂ ਚ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਹਵਾ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸੁਹਣੀ ਛੋਹ ਵਾਲੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਹਾਈ; ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਛਤ੍ਰ ਹੱਸ ਕੇ ਉਠਾਇਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਦਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰਭੂषਣਃ। ਜਗੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸੋਹਣੇ, ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਛਤ੍ਰ ਫੜ ਲਿਆ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਾਦਯਂਤੋਤਿਮਧੁਰਂ ਜਗੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦृਤਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚ ਵੈ
ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਸਾਜ ਵਜਾ ਰਹੇ ਤੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਰੁੱਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਥੇ ਗਾ ਕੇ ਨੱਚਿਆ।
ਚਪਲਾਸ਼੍ਚ ਗਣਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਲੋਡਯਂਤੋ ਹਿਮਾਚਲਮ੍। ਉਪਵਿष੍ਟਃ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਧਾਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਦ੍ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਾ
ਚਲਾਕ ਗਣ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਧਾਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਤਾ ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਅੱਖ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਚਕਾਰੌਦ੍ਵਾਹਿਕਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਯਥੋਦਿਤਮ੍। ਦਤ੍ਤਾਰ੍ਘ੍ਯੋ ਗਿਰਿਰਾਜੇਨ ਸੁਰਵृਂਦੈਰ੍ਵਿਨੋਦਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ; ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਅਰਘ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਨੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕੀਤਾ।
ਅਵਸਤ੍ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਪੁਰਾਂਤਕਃ। ਤਤੋ ਗਂਧਰ੍ਵਗੀਤੇਨ ਨृਤ੍ਯੇਨਾਪ੍ਸਰਸਾਮਪਿ
ਉਥੇ, ਪੁਰਾਂਤਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰੀ; ਫਿਰ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਚ ਨਾਲ,
ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਬੁਦ੍ਧੋ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਃ। ਆਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਜਾਯਯਾ ਸਹ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਸਵੇਰੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।