ਹृਤਾਧਿਕਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਮਯਾ ਯਦ੍ਯਪਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਭਵਂਤਿ ਬਲਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਕਰਣੀਯਂ ਮਮਾਤ੍ਰ ਕਿਮ੍
ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਖੋਹ ਲਈ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਅਦ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਯਾ ਦੇਵਾ ਵੇਦਮਂਤ੍ਰਬਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਤਾਨ੍ਹਰਿष੍ਯੇ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਹੀਨਾ ਭਵਂਤਿ ਹਿ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਹ ਤਾਕਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਬੇਤਾਕਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਦ੍ਰਿਤਮ੍ । ਸਤ੍ਯਲੋਕਾਜ੍ਜਹਾਰਾਸ਼ੁ ਵੇਦਾਨਾਂ ਚ ਗਣਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਨੀਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇਨ ਤੇ ਵੇਦਾਸ੍ਤਦ੍ਭਯਾਤ੍ਤੇ ਨਿਰਾਕ੍ਰਮਨ੍ । ਤੋਯੇ ਨਿਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇऽਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਮਂਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਵੇਦ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਲੈ ਲਏ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਃ ਸ਼ਂਖੋऽਪਿ ਸਮੁਦ੍ਰਾਂਤਰ੍ਗਤੋ ਭ੍ਰਮਨ੍ । ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕ੍ਵਚਿਦੇਕਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਸ਼ੰਖ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਇਕ ਥਾਂ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ।
ਅਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਰਣਮਨ੍ਵਯਾਤ੍ । ਪੂਜੋਪਕਰਣਂ ਗृਹ੍ਯ ਵੈਕੁਂਠਭਵਨਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਲਈ, ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਬੋਧਾਯ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੇਵਾ ਗਂਧਪੁष੍ਪਧੂਪਦੀਪਾਨ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ, ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣ, ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਅਥ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਿਪਰਿਤੋषਿਤਃ । ਦਦृਸ਼ੇ ਤੈਃ ਸੁਰੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਕਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਗ ਪਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਉਪਚਾਰੈਃ षੋਡਸ਼ਭਿਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਤਦਾ । ਦਂਡਵਤ੍ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਤਾਨੁਵਾਚਾਥ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਸੋਲਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਜਮੀਨ ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਵਰਦੋऽਹਂ ਸੁਰਗਣਾ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਾਦਿ ਮਂਗਲੈਃ । ਮਨੋऽਭਿਲषਿਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਦਦਾਮਿ ਵਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਮੈਂ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ। ਤੁਸੀਂ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਾ ਨਾਲ ਜੋ ਮੰਗਲ ਕਰਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇषਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲੈਕਾਦਸ਼੍ਯਾ ਯਾਵਦੁਦ੍ਬੋਧਿਨੀ ਭਵੇਤ੍ । ਨਿਸ਼ਾਤੁਰ੍ਯਾਂਸ਼ਸ਼ੇषੇਣ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਾਦਿ ਮਂਗਲੈਃ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਚੰਨਣੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਗਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਤਕ, ਜੇਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਤੁਸੀਂ ਕਰੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਨੁਜਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯਦ੍ਯਥਾਕृਤਮ੍ । ਤੇ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਕਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਤ੍ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਹਿ
—ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੇਰੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਘਾਚਮਨੀਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯਦ੍ਯਥਾਕृਤਮ੍ । ਤਦਦ੍ਭੁਤਗੁਣਂ ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਤਂਵਃ ਸੁਖਕਾਰਣਮ੍
ਪੈਰ ਧੋਣ, ਅਰਘ ਤੇ ਆਚਮਨ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਚੰਭੀ ਗੁਣ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਵੇਦਾਃ ਸ਼ਂਖਹृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਿष੍ਠਂਤ੍ਯੁਦਕਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤਾਨਾਨਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਸਾਗਰਨਂਦਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਨੇ ਲੈ ਲਏ, ਹੁਣ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਹ ਵੇਦ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੇਦਾਸ੍ਤੁ ਮਂਤ੍ਰਬੀਜਮਖਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਬ੍ਦਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਵਿਸ਼੍ਰਮਂਤ੍ਵਪ੍ਸੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵੇਦ, ਹਰ ਸਾਲ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨਗੇ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤ੍ਯਹਮਪਿ ਭਵਾਮਿ ਜਲਮਧ੍ਯਗਃ । ਭਵਂਤੋऽਪਿ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਾਯਾਂਤੁ ਸਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਓ।
ਕਾਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਤੇ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਾਵਭृਥੈਃ ਸੁਸ੍ਨਾਤਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਵ੍ਰਤਂ ਸਮ੍ਯਙ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਤੇ ਦੇਹਾਂਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾ ਮਦ੍ਭਵਨਂ ਸਦਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਘ੍ਨੇਭ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤੇषਾਂ ਯਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਦੇਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਵਰੁਣ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਿ ਸਂਤਤਿਃ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ; ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਵਰੁਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ ਆਦਿ ਵੰਸ਼ ਦੋ।
ਧਨਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਮਮਰੂਪਧਰਾਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਨਰਾਃ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਨ ਵਾਧਾ ਕਰੋ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹਨ।
ਆਜਨ੍ਮਮਰਣਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕृਤਮੇਤਦ੍ਵ੍ਰਤੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯਥੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਤੇ ਮਾਨ੍ਯਾ ਭਵਤਾਮਪਿ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਰਨ ਤੱਕ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹਨ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਯਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਃ । ਅਤਸ਼੍ਚੈषਾ ਤਿਥਿਰ੍ਮਾਨ੍ਯਾ ਸਦੈਵ ਪ੍ਰੀਤਿਦਾ ਮਮ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਤਿਥੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਦ੍ਵਯਂ ਸਮ੍ਯਗਿਦਂ ਨਰੈਃ ਕृਤਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਦਮਸ੍ਤਿ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ । ਦਾਨਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਪਾਂਸਿ ਯਜ੍ਞਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਦਾਨੇਨ ਸਦਾ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਦੋ ਵਰਤ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਦਾਨ, ਤੀਰਥ, ਤਪ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਂਵਾਦੇ ਸ਼ਂਖਾਸੁਰਵਧਉਦ੍ਯਮੋਨਾਮ ਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਸੰਕਲਨ ਵਿੱਚ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸਤਯਭਾਮਾ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਖਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਨਵੇਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ। ਅਥੋਰ੍ਜਵ੍ਰਤਿਨਃ ਸਮ੍ਯਗੁਦ੍ਯਾਪਨਵਿਧਿਂ ਨृਪ । ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮਯਾਖ੍ਯਾਤਂ ਕਿਂ ਵਿਧਾਨਂ ਸਮਾਸਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਊਰਜ ਵਰਤ ਦੇ ਸਮਾਪਤੀ ਦੀ ਠੀਕ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸੁਣੋ ਕਿ ਇਹ ਵਿਧਾਨ ਕੀ ਹੈ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ।
ਊਰ੍ਜ੍ਜਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਦ੍ਯਾਪਨਂ ਵ੍ਰਤੀ । ਵ੍ਰਤਸਂਪੂਰ੍ਣਤਾਰ੍ਥਾਯ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਮੇਵ ਚ
ਊਰਜ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਮਾਪਤੀ ਕਰੇ; ਵਰਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਉਪਰਿष੍ਟਾਤ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਂਡਪਿਕਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਸੁਤੋਰਣਾਂ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਾਂ ਪੁष੍ਪਚਾਮਰਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਉਪਰ, ਸੁਭ ਪੰਡਾਲ ਬਣਾਓ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚਮਰੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯੇਨ੍ਮृਨ੍ਮਯਾਨ੍ਪृਥਕ੍ । ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਂ ਸੁਸ਼ੀਲਂ ਚ ਜਯਂ ਵਿਜਯਮੇਵ ਚ
ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ 'ਤੇ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਵਾਰ ਰਖਵਾਲਿਆਂ—ਪੁਣਸ਼ੀਲ, ਸੁਸ਼ੀਲ, ਜਯ, ਅਤੇ ਵਿਜਯ—ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਤੁਲਸੀਮੂਲਦੇਸ਼ੇ ਚ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਮਾਲਿਖੇਤ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਵਰ੍ਣਕੈਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਮੂਲ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਚਾਰ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਓ।
ਤਸ੍ਯੋਪਰਿष੍ਟਾਤ੍ਸਪਿਧਾਨਂ ਪਂਚਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਮਹਾਫਲੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਂਭਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਧਾਯ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ, ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਫਲ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਢੱਕਣ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਰੱਖੋ।