ਆਜੁਹਾਵ ਵਿਦੂਰਸ੍ਥਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਪਿਨਾਕਿਨਃ। ਤ੍ਵਰਾਬਦ੍ਧਜਟਾਸ੍ਤੇ ਚ ਲਂਬਕृष੍ਣਾਨਿਜਾਂਬਰਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੂਰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵੇਦਿਕਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਗਿਰੀਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਭੋਸ੍ਤਤਃ। ਬਦ੍ਧਪਾਣਿਪੁਟਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ ਨਾਕਪੁष੍ਪੋਤ੍ਤ੍ਕਰਾਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਗਿਰੀਸ਼ ਦੇਵ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਦਿਕਾ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵੰਞਦੇ ਹੋਏ।
ਪਿਨਾਕਿਪਾਦਯੁਗਲਂ ਵਂਦ੍ਯ ਨਾਕਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਤਤਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸਂਤੋ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਾ
ਅਸਮਾਨ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਸ਼ੂਲਪਾਣੀ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਗਿਰੀਸ਼ਂ ਤੇ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਸਮਂ ਤੁष੍ਟਵੁਰ੍ਮੁਦਾ
ਗਿਰੀਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ-। ਅਹੋ ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਵਯਮੇਵ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਵਂਦਿਤਪਾਦਪਲ੍ਲਵਮ੍। ਵਿਲੋਕਯਾਮੋ ਗੁਣਗੌਰਵਰ੍ਦ੍ਧਿਭਿਃ ਸਮਾਦਿਸ਼ੇਃ ਕਾਰ੍ਯਮਸ਼ੇषਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਵਾਹ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਸਚਮੁਚ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਲੋਟਸ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ; ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਹੁਕਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਉਵਾਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਭਵਤਾਂ ਯਦ੍ਧृਦਿਗਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁਤਾਧੁਨਾ
ਫਿਰ, ਹੱਸ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਜੋ ਕੰਮ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਚ ਸ਼ੈਲਜਾ। ਬਭਾषਿਰੇ ਵਿਭਾਗਜ੍ਞਾ ਗਿਰਿਜਾਂ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ। ਰਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਮਨੋਹਾਰਿ ਮਾਰੂਪਂ ਤਪਸਾਦਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਜੋ ਵੰਡਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਹੋਰ ਨਿਖਰ ਗਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਾਣਿਮੇष ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ। ਵਯਮਰ੍ਥਿਤਵਂਤਸ੍ਤੇ ਪਿਤਰਂ ਪੂਰ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਥ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕਬੂਲ ਕਰਨਗੇ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੰਗ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ ਹਾਂ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਹ ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਵਯਂ ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਮਂਦਿਰਂ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤਪਸਃ ਸਤ੍ਯਂ ਫਲਮਸ੍ਤੀਤਿ ਚਿਂਤ੍ਯ ਸਾ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਘਰ ਜਾਓ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਯਯੌ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪਿਤੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਂ। ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਰਜਨੀਂ ਮੇਨੇ ਵਰ੍षਾਯੁਤਸਮਾਂ ਸਤੀ
ਉਹ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ, ਦਿਵਿਆ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ। ਉਥੇ, ਸਤੀ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀ ਹੋ ਗਈ।
ਹਰਦਰ੍ਸ਼ਨਸਂਜਾਤ ਸਮੁਤ੍ਕਂਠਾ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਜਾ। ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਹृਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਂ
ਹਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਤਲਬ ਵਿੱਚ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਉਤਕੰਠਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਰਿਵਾਇਤੀ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਨਾਨਾਮਂਗਲਸਂਦੋਹਾਨ੍ਯਥਾਵਤ੍ਕ੍ਰਮਪੂਰ੍ਵਕਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਮਂਗਲਸਂਯੋਗਾਨ੍ਮਂਦਿਰੇ ਬਹੁਮਂਗਲੇ 1.43.
ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਤਿਆਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਘਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ।
ਉਪਾਸਤ ਗਿਰਿਂ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਾ ॠਤਵਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਿਕਾਃ। ਵਾਯਵਃ ਸੁਖਦਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਵਿਧੌ ਗਿਰੇਃ
ਸਾਰੇ ਰੁੱਤਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਆਏ। ਹਲਕੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕੀਤੀ।
ਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੀ ਕृਤਨਾਨਾ ਪ੍ਰਸਾਧਨਾ। ਕਾਂਤਿਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭਾਵੇषੁ ॠਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਭਰਣਾਕੁਲਾ
ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਲਕshmi ਜੀ ਖੁਦ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਚਿਂਤਾਮਣਿਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਰਤ੍ਨਾਸ਼੍ਸ਼ੈਲਂ ਸਮਂਤਤਃ। ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਲਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਲ੍ਪਕਾਦ੍ਯਾ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਵਰਖ, ਵੀ ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ।
ਓषਧ੍ਯੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯੌषਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਰਸਾਸ਼੍ਚ ਧਾਤਵਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਕਿਂਕਰਾਃ
ਦਿਵਿਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਰੂਪਧਾਰੀ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਸ ਤੇ ਧਾਤੂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਿਂਕਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਵ੍ਯਗ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਨਦ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਨਿਖਿਲਾਃ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਂਗਮਂ ਚ ਯਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ। ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹਿਮਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਮਵਰ੍ਦ੍ਧਯਨ੍। ਅਭਵਨ੍ਮੁਨਯੋ ਨਾਗਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਸਨ।
ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਬੁਧਾ ਗਂਧਮਾਦਨਪਰ੍ਵਤੇ। ਸਜ੍ਜਮਂਡਨਸਂਭਾਰਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਿਰ੍ਮਲ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਯਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਲਈ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਰੇ ਸਜਾਵਟਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ।
ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯਾਥ ਜਟਾਜੂਟੇ ਚਂਦ੍ਰਖਂਡਂ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਬਬਂਧ ਪ੍ਰਣਯੋਦਾਰ ਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤਵਿਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਬੰਨ੍ਹੀ।
ਕਪਾਲਮਾਲਾਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਚਾਮੁਂਡਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਬਧ੍ਨਤੀ। ਉਵਾਚ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਕਾਲੀ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜਨਯ ਸ਼ਂਕਰ
ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸ਼ੰਕਰ, ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ।'
ਯੋ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਕੁਲਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਰਕ੍ਤੈਸ੍ਤਰ੍ਪਯਿष੍ਯਤਿ। ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਵਤਂਸਿਕਾਰਤ੍ਨਂ ਕਂਠਾਭਰਣਮੁਜ੍ਵਲਮ੍
'ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇਗਾ; ਉਹ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਨੂੰ ਕੰਨ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ।'
ਭੁਜਂਗਾਭਰਣਂ ਗृਹ੍ਯ ਸਜ੍ਜਸ਼੍ਸ਼ਂਭੋਃ ਪੁਰੋऽਭਵਤ੍। ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗਜਾਜਿਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਸਾਭ੍ਯਕ੍ਤਾਗ੍ਰਪਲ੍ਲਵਮ੍
ਸੱਪ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਨੇ ਚਰਬੀ ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲਿਆ।
ਦਧ੍ਰੇ ਸਰਭਸਂ ਸ੍ਵਿਦ੍ਯਦ੍ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣ ਮੁਖਪਂਕਜਮ੍। ਵਾਯਵਸ਼੍ਚ ਵਵੁਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਹਿਮਗਿਰਿਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਖਾਲ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਈ, ਉਸ ਦਾ ਚੌੜਾ, ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਚਲੀਆਂ, ਜੋ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵृषਂ ਵਿਭੂषਯਾਮਾਸੁਰ੍ਹਰਯਾਨਂ ਮਨੋਜਵਮ੍। ਵਿਰੇਜੁਰ੍ਨਯਨਾਨ੍ਤਸ੍ਥਾਃ ਸ਼ਂਭੋਃ ਸੂਰ੍ਯਾਨਲੇਂਦਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਰੇ ਦੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਸ੍ਵਾਂ ਦ੍ਯੁਤਿਂ ਲੋਕਨਾਥਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਕਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਚਿਤਾਭਸ੍ਮਸਮਾਧਤ੍ਤ ਕਪਾਲੇ ਰਜਤਪ੍ਰਭਮ੍
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਸाक्षੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ, ਚਿਤਾ ਦੀ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੀ ਰਾਖ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਲਾਈ।
ਮਨੁਜਾਸ੍ਥਿਮਯੀਂ ਮਾਲਾਂ ਨਿਬਂਬਂਧ ਚ ਪਾਣਿਨਾ। ਪ੍ਰੇਤਾਧਿਪਃ ਪੁਰੇ ਦੂਰੇ ਸਭਯਃ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ। ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦੂਰੋਂ ਡਰ ਗਿਆ।
ਨਾਨਾਕਾਰਮਹਾਰਤ੍ਨਭੂषਣਂ ਧਨਦਾਹृਤਮ੍। ਵਿਹਾਯੋਦੀਪ੍ਤਸਰ੍ਪੇਂਦ੍ਰ ਕਟਕੇਨ ਸ੍ਵਪਾਣਿਨਾ
ਕੁਬੇਰ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੱਪ-ਰਾਜਾ ਕੜਾ ਪਾ ਲਿਆ।
ਕਰ੍ਣੋਤ੍ਤਂਸਂ ਚਕਾਰੇਸ਼ੋ ਹ੍ਯਮਲਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਂ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਾਭਰਣਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਧ੍ਯੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਸਾਧਨੈਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਦ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਨ-ਗਹਿਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯੇषਾ ਨਿਯਮਤੋ ਹ੍ਯਭਵਨ੍ਵ੍ਯਗ੍ਰਮੂਰ੍ਤਯਃ। ਮੁਮੋਚਾਭਿਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਰਮ੍ਯਸ਼ਾਲਿਰਸੌषਧੀਨ੍
ਉਥੇ ਵੀ ਇਹ ਰੂਪ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੁਸਤ ਹੋ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ।