ਤਮੇਤੇ ਮੁਨਯਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਿਨੀਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍। ਊਚੁਰ੍ਮਧੁਰਭਾषਾਭਿਸ੍ਤੇ ਵਾਚਂ ਵਾਗ੍ਮਿਨਾਂ ਵਰਾਃ
ਉਹ ਮਾਣਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਯਮਿਹਾਯਾਤਾਃ ਸ਼ਂਕਰਂ ਗੁਣਨਾਯਕਂ। ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ ਹਾਂ; ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਨੋ ਗਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਥਾਕਾਲਾਨਤਿਕ੍ਰਮਃ। ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੈषਾ ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਮਯੀ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਥੇ ਸਾਡੀ ਮੱਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ; ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਵਧੇਰੇ ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਸਕੀਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸੋਥ ਗੌਰਵਾਤ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਹ। ਸਵਨਸ੍ਯਾਪਰਾਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਂਦਾਕਿਨੀਂ ਗਤਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਨੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਉਹ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਰਸਮ ਕਰਨ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਭਾਵਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਸ਼ੂਲਿਨਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਕਾਰ੍ਯਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
'ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੋਗੇ।' ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਤਿਆਨ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਗਂਭੀਰਾਂਬੁਧਰਂ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਤृषਿਤਾਸ਼੍ਚਾਤਕਾ ਯਥਾ। ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨ ਸਮਾਚਾਰਕ੍ਰਿਯਾਵਿਧਿਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸੇ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਵਿੱਖੜੀ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਵੀਰਾਸਨਕृਤੋਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਮृਗਚਰ੍ਮਨਿਯਾਮਿਤਮ੍। ਤਤੋ ਵਿਨੀਤੋ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਲਂਬ੍ਯ ਮਹੀਂ ਮੁਦਾ
ਵੀਰ ਆਸਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪੈਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਥੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵੀਰਕੋ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਯੈਕਸਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮੁਨਯਃ ਸਪ੍ਤ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਂ
ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ ਹਨ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ।'
ਵਿਭੋ ਸਮਾਦਿਸ਼ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਨਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਧੂਰ੍ਜਟਿਸ੍ਤੇਨ ਵੀਰਕੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਣ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਓ।' ਐਸਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਭ੍ਰੂਭਂਗਸਂਜ੍ਞਯਾ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਜ੍ਞਾਂ ਦਦੌ ਤਦਾ। ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਕਂਪੇਨ ਤਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਵੀਰਕੋਪਿ ਮਹਾਮੁਨੀਨ੍
ਭਰੋਆਂ ਦੀ ਹਿਲਾਵਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ; ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਵੀ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਸੱਤ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਆਜੁਹਾਵ ਵਿਦੂਰਸ੍ਥਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਪਿਨਾਕਿਨਃ। ਤ੍ਵਰਾਬਦ੍ਧਜਟਾਸ੍ਤੇ ਚ ਲਂਬਕृष੍ਣਾਨਿਜਾਂਬਰਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੂਰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵੇਦਿਕਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਗਿਰੀਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਭੋਸ੍ਤਤਃ। ਬਦ੍ਧਪਾਣਿਪੁਟਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ ਨਾਕਪੁष੍ਪੋਤ੍ਤ੍ਕਰਾਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਗਿਰੀਸ਼ ਦੇਵ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਦਿਕਾ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵੰਞਦੇ ਹੋਏ।
ਪਿਨਾਕਿਪਾਦਯੁਗਲਂ ਵਂਦ੍ਯ ਨਾਕਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਤਤਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸਂਤੋ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਾ
ਅਸਮਾਨ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਸ਼ੂਲਪਾਣੀ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਗਿਰੀਸ਼ਂ ਤੇ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਸਮਂ ਤੁष੍ਟਵੁਰ੍ਮੁਦਾ
ਗਿਰੀਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ-। ਅਹੋ ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਵਯਮੇਵ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਵਂਦਿਤਪਾਦਪਲ੍ਲਵਮ੍। ਵਿਲੋਕਯਾਮੋ ਗੁਣਗੌਰਵਰ੍ਦ੍ਧਿਭਿਃ ਸਮਾਦਿਸ਼ੇਃ ਕਾਰ੍ਯਮਸ਼ੇषਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਵਾਹ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਸਚਮੁਚ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਲੋਟਸ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ; ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਹੁਕਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਉਵਾਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਭਵਤਾਂ ਯਦ੍ਧृਦਿਗਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁਤਾਧੁਨਾ
ਫਿਰ, ਹੱਸ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਜੋ ਕੰਮ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਚ ਸ਼ੈਲਜਾ। ਬਭਾषਿਰੇ ਵਿਭਾਗਜ੍ਞਾ ਗਿਰਿਜਾਂ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ। ਰਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਮਨੋਹਾਰਿ ਮਾਰੂਪਂ ਤਪਸਾਦਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਜੋ ਵੰਡਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਹੋਰ ਨਿਖਰ ਗਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਾਣਿਮੇष ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ। ਵਯਮਰ੍ਥਿਤਵਂਤਸ੍ਤੇ ਪਿਤਰਂ ਪੂਰ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਥ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕਬੂਲ ਕਰਨਗੇ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੰਗ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ ਹਾਂ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਹ ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਵਯਂ ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਮਂਦਿਰਂ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤਪਸਃ ਸਤ੍ਯਂ ਫਲਮਸ੍ਤੀਤਿ ਚਿਂਤ੍ਯ ਸਾ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਘਰ ਜਾਓ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਯਯੌ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪਿਤੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਂ। ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਰਜਨੀਂ ਮੇਨੇ ਵਰ੍षਾਯੁਤਸਮਾਂ ਸਤੀ
ਉਹ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ, ਦਿਵਿਆ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ। ਉਥੇ, ਸਤੀ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀ ਹੋ ਗਈ।
ਹਰਦਰ੍ਸ਼ਨਸਂਜਾਤ ਸਮੁਤ੍ਕਂਠਾ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਜਾ। ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਹृਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਂ
ਹਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਤਲਬ ਵਿੱਚ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਉਤਕੰਠਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਰਿਵਾਇਤੀ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਨਾਨਾਮਂਗਲਸਂਦੋਹਾਨ੍ਯਥਾਵਤ੍ਕ੍ਰਮਪੂਰ੍ਵਕਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਮਂਗਲਸਂਯੋਗਾਨ੍ਮਂਦਿਰੇ ਬਹੁਮਂਗਲੇ 1.43.
ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਤਿਆਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਘਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ।
ਉਪਾਸਤ ਗਿਰਿਂ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਾ ॠਤਵਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਿਕਾਃ। ਵਾਯਵਃ ਸੁਖਦਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਵਿਧੌ ਗਿਰੇਃ
ਸਾਰੇ ਰੁੱਤਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਆਏ। ਹਲਕੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕੀਤੀ।
ਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੀ ਕृਤਨਾਨਾ ਪ੍ਰਸਾਧਨਾ। ਕਾਂਤਿਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭਾਵੇषੁ ॠਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਭਰਣਾਕੁਲਾ
ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਲਕshmi ਜੀ ਖੁਦ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਚਿਂਤਾਮਣਿਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਰਤ੍ਨਾਸ਼੍ਸ਼ੈਲਂ ਸਮਂਤਤਃ। ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਲਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਲ੍ਪਕਾਦ੍ਯਾ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਵਰਖ, ਵੀ ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ।
ਓषਧ੍ਯੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯੌषਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਰਸਾਸ਼੍ਚ ਧਾਤਵਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਕਿਂਕਰਾਃ
ਦਿਵਿਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਰੂਪਧਾਰੀ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਸ ਤੇ ਧਾਤੂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਿਂਕਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਵ੍ਯਗ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਨਦ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਨਿਖਿਲਾਃ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਂਗਮਂ ਚ ਯਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ। ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹਿਮਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਮਵਰ੍ਦ੍ਧਯਨ੍। ਅਭਵਨ੍ਮੁਨਯੋ ਨਾਗਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਸਨ।
ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਬੁਧਾ ਗਂਧਮਾਦਨਪਰ੍ਵਤੇ। ਸਜ੍ਜਮਂਡਨਸਂਭਾਰਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਿਰ੍ਮਲ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਯਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਲਈ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਰੇ ਸਜਾਵਟਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ।
ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯਾਥ ਜਟਾਜੂਟੇ ਚਂਦ੍ਰਖਂਡਂ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਬਬਂਧ ਪ੍ਰਣਯੋਦਾਰ ਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤਵਿਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਬੰਨ੍ਹੀ।