ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸ਼ੈਲਜਾਂ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ। ॠषਯ ਊਚੁਃ। ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਹੋ ਪੁਤ੍ਰਿ ਜ੍ਞਾਨਮੂਰ੍ਤਿਰਿਵਾਮਲਾ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ। ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਾਹ, ਧੀਏ, ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯਸਿ ਨੋ ਭਾਵਂ ਭਵਭਾਵਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਾਤ੍। ਨਨੁ ਵਿਦ੍ਮੋ ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਨ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਭਵ ਦੇ ਆਸਰੇ ਲੈ ਕੇ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਅਜੋਕੇ ਵਡਿਆਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਯਸ੍ਯ ਦृਢਤਾਂ ਵੇਤ੍ਤੁਂ ਵਯਮਿਹਾਗਤਾਃ। ਅਚਿਰਾਦੇਵ ਤਨ੍ਵਂਗਿ ਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵੇष ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਿਸਚੇ ਦੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਵੇਖਣ ਲਈ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀਏ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਸ ਪ੍ਰਭੋ ਯਾਤਿ ਰਤ੍ਨੇਭ੍ਯਃ ਕਾ ਦ੍ਯੁਤਿਃ ਪृਥਕ੍। ਕੋऽਰ੍ਥੋ ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਸ੍ਵਕਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਵਿਨਾ
ਜਦ ਸੂਰਜ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਤਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਕਿਹੜੀ ਚਮਕ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਕੀ ਲਾਭ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ, ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇਹੀ ਹੈ।
ਯਾਮੋ ਨੇਕਾਭ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਤਮਭ੍ਯਰ੍ਥਯਿਤੁਂ ਵਯਮ੍। ਅਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਚੈषੋਰ੍ਥਃ ਸੁਤਰਾਂ ਹृਦਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਅਸੀਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਇਹ ਇੱਛਾ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੀ ਡੂੰਘੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯਤੋ ਨੀਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਿ। ਅਤੋ ਨਿਃਸਂਸ਼ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ਂਕਰੋਪਿ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਬੁੱਧੀ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਸਹੀ ਰਾਹ ਹੈਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯੋ ਗਿਰਿਕਨ੍ਯਯਾ। ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਹਿਮਵਤੋ ਮਹਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਵੱਡੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਥਾਂ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਚਲੇ।
ਗਂਗਾਂਭਃ ਪ੍ਲਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਿਂਗਾਬਦ੍ਧਜਟਾਸਟਾਃ। ਭृਂਗਾਨੁਯਾਤਪਾਣਿਸ੍ਥ ਮਂਦਾਰਕੁਸੁਮਸ੍ਰਜਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਪੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਜਟਾਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ, ਹਥਾਂ 'ਤੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੁ ਗਿਰੇਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼ਂਕਰਾਸ਼੍ਰਮਮ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਾਸ਼ੇषਸਤ੍ਵੌਘਂ ਪਰ੍ਯਸ੍ਤਿਮਿਤਕਾਨਨਮ੍
ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਠਾਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵੀ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਸੀ।
ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋਭਸਲਿਲ ਪ੍ਰਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਤੋਦ੍ਵਾਰਿ ਵੀਰਕਂ ਵੇਤ੍ਰਪਾਣਿਨਮ੍
ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਚੁੱਪ ਸੀ; ਝੀਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਰਾਖਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਾਠੀ ਸੀ।
ਤਮੇਤੇ ਮੁਨਯਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਿਨੀਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍। ਊਚੁਰ੍ਮਧੁਰਭਾषਾਭਿਸ੍ਤੇ ਵਾਚਂ ਵਾਗ੍ਮਿਨਾਂ ਵਰਾਃ
ਉਹ ਮਾਣਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਯਮਿਹਾਯਾਤਾਃ ਸ਼ਂਕਰਂ ਗੁਣਨਾਯਕਂ। ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ ਹਾਂ; ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਨੋ ਗਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਥਾਕਾਲਾਨਤਿਕ੍ਰਮਃ। ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੈषਾ ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਮਯੀ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਥੇ ਸਾਡੀ ਮੱਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ; ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਵਧੇਰੇ ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਸਕੀਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸੋਥ ਗੌਰਵਾਤ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਹ। ਸਵਨਸ੍ਯਾਪਰਾਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਂਦਾਕਿਨੀਂ ਗਤਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਨੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਉਹ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਰਸਮ ਕਰਨ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਭਾਵਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਸ਼ੂਲਿਨਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਕਾਰ੍ਯਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
'ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੋਗੇ।' ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਤਿਆਨ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਗਂਭੀਰਾਂਬੁਧਰਂ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਤृषਿਤਾਸ਼੍ਚਾਤਕਾ ਯਥਾ। ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨ ਸਮਾਚਾਰਕ੍ਰਿਯਾਵਿਧਿਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸੇ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਵਿੱਖੜੀ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਵੀਰਾਸਨਕृਤੋਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਮृਗਚਰ੍ਮਨਿਯਾਮਿਤਮ੍। ਤਤੋ ਵਿਨੀਤੋ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਲਂਬ੍ਯ ਮਹੀਂ ਮੁਦਾ
ਵੀਰ ਆਸਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪੈਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਥੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵੀਰਕੋ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਯੈਕਸਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮੁਨਯਃ ਸਪ੍ਤ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਂ
ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ ਹਨ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ।'
ਵਿਭੋ ਸਮਾਦਿਸ਼ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਨਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਧੂਰ੍ਜਟਿਸ੍ਤੇਨ ਵੀਰਕੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਣ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਓ।' ਐਸਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਭ੍ਰੂਭਂਗਸਂਜ੍ਞਯਾ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਜ੍ਞਾਂ ਦਦੌ ਤਦਾ। ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਕਂਪੇਨ ਤਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਵੀਰਕੋਪਿ ਮਹਾਮੁਨੀਨ੍
ਭਰੋਆਂ ਦੀ ਹਿਲਾਵਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ; ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਵੀ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਸੱਤ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਆਜੁਹਾਵ ਵਿਦੂਰਸ੍ਥਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਪਿਨਾਕਿਨਃ। ਤ੍ਵਰਾਬਦ੍ਧਜਟਾਸ੍ਤੇ ਚ ਲਂਬਕृष੍ਣਾਨਿਜਾਂਬਰਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੂਰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ; ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵੇਦਿਕਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਗਿਰੀਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਭੋਸ੍ਤਤਃ। ਬਦ੍ਧਪਾਣਿਪੁਟਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ ਨਾਕਪੁष੍ਪੋਤ੍ਤ੍ਕਰਾਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਗਿਰੀਸ਼ ਦੇਵ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਦਿਕਾ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵੰਞਦੇ ਹੋਏ।
ਪਿਨਾਕਿਪਾਦਯੁਗਲਂ ਵਂਦ੍ਯ ਨਾਕਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਤਤਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸਂਤੋ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਾ
ਅਸਮਾਨ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਸ਼ੂਲਪਾਣੀ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਗਿਰੀਸ਼ਂ ਤੇ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਸਮਂ ਤੁष੍ਟਵੁਰ੍ਮੁਦਾ
ਗਿਰੀਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ-। ਅਹੋ ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਵਯਮੇਵ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਵਂਦਿਤਪਾਦਪਲ੍ਲਵਮ੍। ਵਿਲੋਕਯਾਮੋ ਗੁਣਗੌਰਵਰ੍ਦ੍ਧਿਭਿਃ ਸਮਾਦਿਸ਼ੇਃ ਕਾਰ੍ਯਮਸ਼ੇषਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਵਾਹ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਸਚਮੁਚ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਲੋਟਸ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ; ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਹੁਕਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਉਵਾਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਭਵਤਾਂ ਯਦ੍ਧृਦਿਗਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁਤਾਧੁਨਾ
ਫਿਰ, ਹੱਸ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਜੋ ਕੰਮ ਹੈ, ਹੁਣ ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਚ ਸ਼ੈਲਜਾ। ਬਭਾषਿਰੇ ਵਿਭਾਗਜ੍ਞਾ ਗਿਰਿਜਾਂ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ। ਰਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਮਨੋਹਾਰਿ ਮਾਰੂਪਂ ਤਪਸਾਦਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਜੋ ਵੰਡਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਹੋਰ ਨਿਖਰ ਗਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤੇ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਾਣਿਮੇष ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ। ਵਯਮਰ੍ਥਿਤਵਂਤਸ੍ਤੇ ਪਿਤਰਂ ਪੂਰ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਥ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕਬੂਲ ਕਰਨਗੇ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੰਗ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ ਹਾਂ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਹ ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਵਯਂ ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਮਂਦਿਰਂ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤਪਸਃ ਸਤ੍ਯਂ ਫਲਮਸ੍ਤੀਤਿ ਚਿਂਤ੍ਯ ਸਾ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਘਰ ਜਾਓ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਰਮਾਣਾ ਯਯੌ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪਿਤੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਂ। ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਰਜਨੀਂ ਮੇਨੇ ਵਰ੍षਾਯੁਤਸਮਾਂ ਸਤੀ
ਉਹ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ, ਦਿਵਿਆ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ। ਉਥੇ, ਸਤੀ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀ ਹੋ ਗਈ।