ਵਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨਾਹੂਯ ਸੁਤਾ ਦੇਯਾ ਹ੍ਯਯਾਚਤਃ। ਦਿਗ੍ਵਾਸਾ ਜਟਿਲਃ ਸ਼ੂਲੀ ਦਗ੍ਧਕਾਮੋਪਿ ਕਾਮਦਃ
ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਵੀ, ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ, ਧੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਹ ਨੰਗਾ, ਜਟਾ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਮਤ੍ਸੁਤਯਾ ਘੋਰਃ ਕਥਂ ਨਾਮ ਉਪਾਸ੍ਯਤੇ। ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ-। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਵਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮੇਰੇ ਜਵਾਈ ਵਜੋਂ ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਸਮਝ।
ਆਰਾਧ੍ਯਮਾਨਪਾਦਾਬ੍ਜ ਯੁਗਲਾਸ਼੍ਚ ਸੁਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ। ਯਸ੍ਯੋਪਯੋਗਿ ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਤੇਨ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਤੇ ਚਿਰਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਰੂਪ ਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘੋਰਂ ਤਪਸ੍ਯਤੇ ਬਾਲਾ ਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਨਿਰ੍ਵृਤਾ। ਯਤ੍ਸਾ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਨਯਿष੍ਯਤਿ ਸਮਾਪਨਮ੍
ਕੁੜੀ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗੀ।
ਤਦਤ੍ਰਾਵਹਿਤਾ ਤਾਵਦਸ੍ਮਾਸ੍ਵੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਯਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ੈਲਜਾ
ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਇਸ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹੇਗੀ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇਗੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਸੀ।
ਜਿਤਾਰ੍ਕਜ੍ਵਲਨਜ੍ਵਾਲਾ ਤਪਸ੍ਤੇਜੋਮਯੀਹ੍ਯੁਮਾ। ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਮਾਨਿਨ੍ਯਾਹ ਵਚੋਰ੍ਥਵਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਤਪ, ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਵਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਨਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਤ੍ਕਿਲੇਚ੍ਛਾਮਿ ॠਤੇ ਸ਼ਰ੍ਵਾਤ੍ਪਿਨਾਕਿਨਃ। ਸ੍ਥਿਤਂ ਚ ਤਾਰਤਮ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪਰਮਰ੍ਦ੍ਧਿਦਂ
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਰਵਾ, ਜੋ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਡਿਆਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧੀਰਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਮਾਣਮਤੁਲਂ ਮਹਤ੍। ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਕਿਂਚਿਦਪਰਂ ਯਚ੍ਚ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ, ਰਾਜ ਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਮਾਪੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਨਾਦ੍ਯਂਤਂ ਤਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ। ਸਮਃ ਸਵ੍ਯਵਸਾਯਸ਼੍ਚ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਵਿਪਰੀਤਕਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ ਅੰਤਹੀਣ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਆਂਵਾਂ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤੇ ਵਾਚਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮੁਨਿਵਰਾਸ੍ਤਦਾ। ਆਨਂਦਾਸ਼੍ਰੁਪਰੀਤਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਸ੍ਵਜੁਸ੍ਤਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਂ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀਆਂ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸ਼ੈਲਜਾਂ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ। ॠषਯ ਊਚੁਃ। ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਹੋ ਪੁਤ੍ਰਿ ਜ੍ਞਾਨਮੂਰ੍ਤਿਰਿਵਾਮਲਾ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ। ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਾਹ, ਧੀਏ, ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯਸਿ ਨੋ ਭਾਵਂ ਭਵਭਾਵਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਾਤ੍। ਨਨੁ ਵਿਦ੍ਮੋ ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਨ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਭਵ ਦੇ ਆਸਰੇ ਲੈ ਕੇ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਅਜੋਕੇ ਵਡਿਆਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਯਸ੍ਯ ਦृਢਤਾਂ ਵੇਤ੍ਤੁਂ ਵਯਮਿਹਾਗਤਾਃ। ਅਚਿਰਾਦੇਵ ਤਨ੍ਵਂਗਿ ਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵੇष ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਿਸਚੇ ਦੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਵੇਖਣ ਲਈ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀਏ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਸ ਪ੍ਰਭੋ ਯਾਤਿ ਰਤ੍ਨੇਭ੍ਯਃ ਕਾ ਦ੍ਯੁਤਿਃ ਪृਥਕ੍। ਕੋऽਰ੍ਥੋ ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਸ੍ਵਕਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਵਿਨਾ
ਜਦ ਸੂਰਜ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਤਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਕਿਹੜੀ ਚਮਕ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਕੀ ਲਾਭ? ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ, ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇਹੀ ਹੈ।
ਯਾਮੋ ਨੇਕਾਭ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਤਮਭ੍ਯਰ੍ਥਯਿਤੁਂ ਵਯਮ੍। ਅਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਚੈषੋਰ੍ਥਃ ਸੁਤਰਾਂ ਹृਦਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਅਸੀਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਇਹ ਇੱਛਾ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੀ ਡੂੰਘੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯਤੋ ਨੀਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਿ। ਅਤੋ ਨਿਃਸਂਸ਼ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ਂਕਰੋਪਿ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਬੁੱਧੀ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਸਹੀ ਰਾਹ ਹੈਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯੋ ਗਿਰਿਕਨ੍ਯਯਾ। ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਹਿਮਵਤੋ ਮਹਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਵੱਡੇ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਥਾਂ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਚਲੇ।
ਗਂਗਾਂਭਃ ਪ੍ਲਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਿਂਗਾਬਦ੍ਧਜਟਾਸਟਾਃ। ਭृਂਗਾਨੁਯਾਤਪਾਣਿਸ੍ਥ ਮਂਦਾਰਕੁਸੁਮਸ੍ਰਜਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਪੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਜਟਾਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ, ਹਥਾਂ 'ਤੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੁ ਗਿਰੇਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸ਼ਂਕਰਾਸ਼੍ਰਮਮ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਾਸ਼ੇषਸਤ੍ਵੌਘਂ ਪਰ੍ਯਸ੍ਤਿਮਿਤਕਾਨਨਮ੍
ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਠਾਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵੀ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਸੀ।
ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋਭਸਲਿਲ ਪ੍ਰਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਤੋਦ੍ਵਾਰਿ ਵੀਰਕਂ ਵੇਤ੍ਰਪਾਣਿਨਮ੍
ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਚੁੱਪ ਸੀ; ਝੀਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਰਾਖਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਾਠੀ ਸੀ।
ਤਮੇਤੇ ਮੁਨਯਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਿਨੀਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍। ਊਚੁਰ੍ਮਧੁਰਭਾषਾਭਿਸ੍ਤੇ ਵਾਚਂ ਵਾਗ੍ਮਿਨਾਂ ਵਰਾਃ
ਉਹ ਮਾਣਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਯਮਿਹਾਯਾਤਾਃ ਸ਼ਂਕਰਂ ਗੁਣਨਾਯਕਂ। ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ ਹਾਂ; ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਨੋ ਗਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਥਾਕਾਲਾਨਤਿਕ੍ਰਮਃ। ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨੈषਾ ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਮਯੀ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਥੇ ਸਾਡੀ ਮੱਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ; ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਵਧੇਰੇ ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਸਕੀਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸੋਥ ਗੌਰਵਾਤ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਹ। ਸਵਨਸ੍ਯਾਪਰਾਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਂਦਾਕਿਨੀਂ ਗਤਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਨੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਉਹ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਰਸਮ ਕਰਨ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਭਾਵਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਸ਼ੂਲਿਨਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਕਾਰ੍ਯਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
'ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੋਗੇ।' ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਤਿਆਨ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਗਂਭੀਰਾਂਬੁਧਰਂ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਤृषਿਤਾਸ਼੍ਚਾਤਕਾ ਯਥਾ। ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨ ਸਮਾਚਾਰਕ੍ਰਿਯਾਵਿਧਿਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸੇ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਵਿੱਖੜੀ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਵੀਰਾਸਨਕृਤੋਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਮृਗਚਰ੍ਮਨਿਯਾਮਿਤਮ੍। ਤਤੋ ਵਿਨੀਤੋ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਲਂਬ੍ਯ ਮਹੀਂ ਮੁਦਾ
ਵੀਰ ਆਸਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪੈਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਥੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵੀਰਕੋ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਯੈਕਸਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮੁਨਯਃ ਸਪ੍ਤ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਂ
ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ ਹਨ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ।'
ਵਿਭੋ ਸਮਾਦਿਸ਼ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਨਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਧੂਰ੍ਜਟਿਸ੍ਤੇਨ ਵੀਰਕੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਣ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਓ।' ਐਸਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਭ੍ਰੂਭਂਗਸਂਜ੍ਞਯਾ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਜ੍ਞਾਂ ਦਦੌ ਤਦਾ। ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਕਂਪੇਨ ਤਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਵੀਰਕੋਪਿ ਮਹਾਮੁਨੀਨ੍
ਭਰੋਆਂ ਦੀ ਹਿਲਾਵਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ; ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਵੀ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਸੱਤ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।