ਕਸ੍ਯ ਭੂਃ ਕਸ੍ਯ ਵਰੁਣਃ ਕਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕਵਿਲੋਚਨਃ। ਕਸ੍ਯਾਰ੍ਚਯਂਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਲਿਂਗਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ
ਧਰਤੀ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ, ਵਰੁਣ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸਦੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਯਚ੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼੍ਵਰਾ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਪ੍ਰਭਵਂ ਵਾਪਿ ਤੇषਾਮਪਿ ਨ ਵਿਤ੍ਥ ਕਿਂ
ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼ਵਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਇੰਦਰ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਪਤੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ?
ਅਦਿਤੇਃ ਕਸ਼੍ਯਪਾਜ੍ਜਾਤਾ ਦੇਵਾ ਨਾਰਾਯਣਾਦਯਃ। ਮਰੀਚੇਃ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯਦਿਤਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਪੁਤ੍ਰਿਕਾ
ਅਦਿਤੀ ਅਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਜਨਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਪਹਿਲਾ ਹੈ। ਕਸ਼ਯਪ ਮਰੀਚੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।
ਮਰੀਚਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰੌ ਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕਿਲ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਦਂਡਾਦੇਵ ਸਿਦ੍ਧਵਿਭੂਤਿਕਃ
ਮਰੀਚੀ ਅਤੇ ਦਕਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦੁਰਭੂਦ੍ਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਾਕृਤਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਂਸ਼ਕਃ। ਅਥ ਨਾਰਾਯਣੇਨੈਵ ਸ੍ਵਕੀਯੇਚ੍ਛਾ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਕਿਸ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਧਾਰਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਜੀਵ, ਜੋ ਮੂਲ ਤੋਂ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ? ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਆਸਰੇ ਨਾਲ—
ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਵੇष ਜਨ੍ਮ ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕਮ੍। ਸਾਪਿ ਕਰ੍ਮਣ ਏਵੋਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰੇਰਣਾਵਿਵਸ਼ਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲਈ ਚਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਸਲ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਥੋਨ੍ਮਾਦਾਦਿ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਮਤਿਰੇਵ ਹਿ ਸਾਭਵੇਤ੍। ਇष੍ਟਾਨੇਵ ਪਦਾਰ੍ਥਾਨ੍ਵੈ ਵਿਪਰੀਤਾਨ੍ਹਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲਪਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੱਤ ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾੜੀਆਂ ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਸ੍ਯ ਵ੍ਯਵਹਾਰੇषੁ ਦृष੍ਟੇषੁ ਹਸਤੇ ਸਦਾ। ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਫਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਵਿष੍ਣੁਮੇਵ ਨਿਬੋਧਤ
ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਹੱਸਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣੋ।
ਵਿਦਧ੍ਵਮਿਤ੍ਥਂ ਮੁਨਯੋऽਸਕृਚ੍ਚ ਮੇ ਗਿਰਂ ਗਿਰੀਸ਼ਸ਼੍ਰੁਤਿਭੂਮਿਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਉਤ੍ਕृष੍ਟਕੇਦਾਰ ਇਵਾਵਨੀਤਲੇ ਸੁਬੀਜਮੁष੍ਟਿਂ ਸੁਫਲਾਯ ਕਰ੍षਕਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਪਜਾਊ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਬੀਜੀ ਮਿੱਠੀ ਫਸਲ ਲਈ ਬੀਜ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਿ ਤਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮਾਤ੍ਪ੍ਰਕ੍ਰਮਕ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਵਾਚਂਵਾਚਾਂ ਪਤਿਪ੍ਰਖ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਸ਼੍ਚਸ੍ਮਿਤਸੁਂਦਰਾਃ
ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਬਚਨ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਪਿਆਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੋਲੀਆਂ।
ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ-। ਜਾਤੇ ਲੋਕਵਿਧਾਨੇ ਤੁ ਸਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪ੍ਰਾਯਃ ਪ੍ਰਾਲੇਯਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਸ਼ਂਕਾ ਤਤ੍ਕਾਲਰੂਪਿਣਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਸੀ; ਪਰ ਹਿਮਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸ਼ੰਕਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਮੁਤ੍ਕਂਠਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਯੇ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਾਃ। ਤੇषਾਂ ਤ੍ਵਰਂਤੇ ਚੇਤਾਂਸਿ ਕਿਂਤੁ ਨਾਮਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍1.43.
ਸੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕ ਕੰਮ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਕੀ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ?
ਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾਨੁਗਂਤਵ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ। ਯਤਸ੍ਤਦ੍ਧਰ੍ਮਮੇਧਂਤੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਮਾਣ੍ਯਂ ਪਰੇ ਧृਤਾਃ
ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬਚਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਯੋ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਸ੍ਤੁਹਿਨਾਚਲਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇਨ ਸਾਦਰਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਤੁਰੇ-ਤੁਰੇ ਹਿਮਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਥੇ, ਹਿਮਾਸ਼ੈਲ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਊਚੁਰ੍ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਕਂ ਤੁ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ-। ਦੇਵੋ ਦੁਹਿਤਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਿਨਾਕੀ ਤਵ ਮਾਰ੍ਗਤੇ
ਮੁਨਿਵਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ: ਦੇਵਤਾ ਪਿਨਾਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਪਾਵਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਹੁਤ੍ਯੇਵਾਨਲੇ ਹੁਤਮ੍। ਕਾਰ੍ਯਂ ਹਿ ਤਚ੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੁਚਿਰਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੰਮ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਜਗਦੁਦ੍ਧਾਰਣਾਯੈष ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਯਮਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਸ਼ੈਲੋ ਹਰ੍षਾਵੇਸ਼ਵਸ਼ਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਧਾਰ ਲਈ ਇਹ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸਮਰ੍ਥੋਭਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮੁਤ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਨਿਵ। ਤਤੋ ਮੇਨਾ ਮੁਨੀਨ੍ਵਂਦ੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਾ
ਉਹ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਮੇਨਾ ਨੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਦੁਹਿਤੁਸ੍ਤਾਨ੍ਮੁਨੀਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਚਨਂ ਸ੍ਵਯਮਰ੍ਥਵਤ੍। ਮੇਨੋਵਾਚ-। ਯਦਰ੍ਥਂ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਜਨ੍ਮ ਚੇਚ੍ਛਂਤ੍ਯਪਿ ਮਹਾਫਲਂ
ਮੇਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇ ਧੀ ਦੇ ਬਚਨ, ਅਰਥਪੂਰਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੋਲੇ: ਜਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਧੀ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਦੇਵੋਪਸ੍ਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਕੁਲਜਨ੍ਮਵਯੋਰੂਪਵਿਭੁਤ੍ਵੈਸ੍ਸਹਿਤੋਪਿ ਯਃ
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੁਣ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਰਿਵਾਰ, ਜਨਮ, ਉਮਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ—
ਵਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨਾਹੂਯ ਸੁਤਾ ਦੇਯਾ ਹ੍ਯਯਾਚਤਃ। ਦਿਗ੍ਵਾਸਾ ਜਟਿਲਃ ਸ਼ੂਲੀ ਦਗ੍ਧਕਾਮੋਪਿ ਕਾਮਦਃ
ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਵੀ, ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ, ਧੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਹ ਨੰਗਾ, ਜਟਾ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਮਤ੍ਸੁਤਯਾ ਘੋਰਃ ਕਥਂ ਨਾਮ ਉਪਾਸ੍ਯਤੇ। ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ-। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਵਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮੇਰੇ ਜਵਾਈ ਵਜੋਂ ਕਿਵੇਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਸਮਝ।
ਆਰਾਧ੍ਯਮਾਨਪਾਦਾਬ੍ਜ ਯੁਗਲਾਸ਼੍ਚ ਸੁਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ। ਯਸ੍ਯੋਪਯੋਗਿ ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਤੇਨ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਤੇ ਚਿਰਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਰੂਪ ਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਰੂਪ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘੋਰਂ ਤਪਸ੍ਯਤੇ ਬਾਲਾ ਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਨਿਰ੍ਵृਤਾ। ਯਤ੍ਸਾ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਨਯਿष੍ਯਤਿ ਸਮਾਪਨਮ੍
ਕੁੜੀ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗੀ।
ਤਦਤ੍ਰਾਵਹਿਤਾ ਤਾਵਦਸ੍ਮਾਸ੍ਵੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਯਯੁਰ੍ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ੈਲਜਾ
ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਇਸ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹੇਗੀ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇਗੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਸੀ।
ਜਿਤਾਰ੍ਕਜ੍ਵਲਨਜ੍ਵਾਲਾ ਤਪਸ੍ਤੇਜੋਮਯੀਹ੍ਯੁਮਾ। ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਮਾਨਿਨ੍ਯਾਹ ਵਚੋਰ੍ਥਵਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਤਪ, ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਵਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਨਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਤ੍ਕਿਲੇਚ੍ਛਾਮਿ ॠਤੇ ਸ਼ਰ੍ਵਾਤ੍ਪਿਨਾਕਿਨਃ। ਸ੍ਥਿਤਂ ਚ ਤਾਰਤਮ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪਰਮਰ੍ਦ੍ਧਿਦਂ
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਰਵਾ, ਜੋ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਡਿਆਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧੀਰਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਮਾਣਮਤੁਲਂ ਮਹਤ੍। ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਕਿਂਚਿਦਪਰਂ ਯਚ੍ਚ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ, ਰਾਜ ਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਮਾਪੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਨਾਦ੍ਯਂਤਂ ਤਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ। ਸਮਃ ਸਵ੍ਯਵਸਾਯਸ਼੍ਚ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਵਿਪਰੀਤਕਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ ਅੰਤਹੀਣ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਆਂਵਾਂ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤੇ ਵਾਚਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮੁਨਿਵਰਾਸ੍ਤਦਾ। ਆਨਂਦਾਸ਼੍ਰੁਪਰੀਤਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਸ੍ਵਜੁਸ੍ਤਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਂ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀਆਂ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।