ਏਵਮੇਤਤ੍ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰਿ ਪ੍ਰਭਾਵੋ ਲੋਕਸਮ੍ਪਦਾਮ੍। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਹੇ ਪਰੇ ਵਾਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ ਤਵ
ਇਹੀ ਹੈ, ਪੁਤਰੀ: ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਤਨੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਭਾਗ ਲਈ।
ਪਿਤੁਰੇਵਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਰੇਭ੍ਯੋ ਯਨ੍ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍। ਵਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ ਕ੍ਲੇਸ਼ਸ੍ਸ ਚਾਪ੍ਯਤ੍ਰਾਫਲਸ੍ਤਰੁਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਮੰਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੀ ਪਾਸ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋ ਕਲੇਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਹ੍ਯਰ੍ਥਸ੍ਸਮਰ੍ਥੋ ਹ੍ਯਤਿਦੁਰ੍ਲਭਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਵਿਨਿਯੋਗਿਤ੍ਵਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਿ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਅਕਸਰ, ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਸਤੂ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਮੰਗੀ ਜਾਵੇ, ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ, ਪੁਤਰੀ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਥੇ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਕੁਪਿਤਾ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯੇषੁ ਸ਼ੈਲਜਾ। ਉਵਾਚ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵਿਸ੍ਫੁਰਦ੍ਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਾ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁਤਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਦੰਦ ਦਿਖਦੇ ਹੋਏ, ਬੋਲ ਪਈ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ-। ਅਸਦ੍ਗ੍ਰਹਸ੍ਯ ਕਾ ਨੀਤਿਰ੍ਵ੍ਯਸਨਸ੍ਯ ਕ੍ਵ ਯਂਤ੍ਰਣਾ। ਵਿਪਰੀਤਾਰ੍ਥਬੋਦ੍ਧਾਰਃ ਸਤ੍ਪਥੇ ਕੇਨ ਯੋਜਿਤਾਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗਲਤ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕੀ ਚਾਲ ਹੈ? ਵਿਅਸਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕਿੱਥੇ ਰੋਕ ਹੈ? ਜੋ ਉਲਟ ਮਤਲਬ ਫੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚੇ ਰਾਹ ਤੇ ਕੌਣ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ?
ਏਵਂ ਮਾਂ ਵਿਤ੍ਥ ਦੁष੍ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਮਸ੍ਥਾਨਾਸਦ੍ਗ੍ਰਹਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਨ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿਵਿਚਾਰੋਸ੍ਤਿ ਯਦਹਂਕਾਰਮਾਨਿਨੀ
ਮੈਨੂੰ ਗਲਤ ਸਮਝ ਵਾਲੀ, ਗਲਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਮਝੋ; ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਂਤਃ ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ। ਨ ਨੂਨਂ ਵਿਤ੍ਥ ਤਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਰਗੇ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ; ਪਰ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਅਜਮੀਸ਼ਾਨਮਵ੍ਯਕ੍ਤਮਮੇਯਮਹਿਮੋਦਯਮ੍। ਆਸ੍ਤਾਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਸਦ੍ਭਾਵਂ ਸਂਬੋਧਂ ਤਾਵਦਾਵृਤਮ੍
ਜੋ ਅਜਨਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਜਿਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਣਗਣ ਹੈ—ਉਸਦੇ ਸੱਚੇ ਕਰਮ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਉਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਅਜੇ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਵਿਦੁਸ੍ਤਂ ਨ ਹਰਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੁਖਾ ਅਪਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਯਤ੍ਤਸ੍ਯਵਿਭਵਂ ਸ੍ਵੋਤ੍ਥਂ ਭੁਵਨੇषੁ ਵਿਜृਂਭਿਤਮ੍
ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕਟਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਦਪ੍ਯਥ ਨ ਵਿਤ੍ਥ ਕਿਂ। ਕਸ੍ਯੈਤਦ੍ਗਗਨਂ ਮੂਰ੍ਤਿਃ ਕਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਃ ਕਸ੍ਯ ਮਾਰੁਤਃ
ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ—ਇਹ ਅਸਮਾਨ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ?
ਕਸ੍ਯ ਭੂਃ ਕਸ੍ਯ ਵਰੁਣਃ ਕਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕਵਿਲੋਚਨਃ। ਕਸ੍ਯਾਰ੍ਚਯਂਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਲਿਂਗਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ
ਧਰਤੀ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ, ਵਰੁਣ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸਦੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਯਚ੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼੍ਵਰਾ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਪ੍ਰਭਵਂ ਵਾਪਿ ਤੇषਾਮਪਿ ਨ ਵਿਤ੍ਥ ਕਿਂ
ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼ਵਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਇੰਦਰ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਪਤੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ?
ਅਦਿਤੇਃ ਕਸ਼੍ਯਪਾਜ੍ਜਾਤਾ ਦੇਵਾ ਨਾਰਾਯਣਾਦਯਃ। ਮਰੀਚੇਃ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯਦਿਤਿਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਪੁਤ੍ਰਿਕਾ
ਅਦਿਤੀ ਅਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਜਨਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਪਹਿਲਾ ਹੈ। ਕਸ਼ਯਪ ਮਰੀਚੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।
ਮਰੀਚਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰੌ ਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕਿਲ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਦਂਡਾਦੇਵ ਸਿਦ੍ਧਵਿਭੂਤਿਕਃ
ਮਰੀਚੀ ਅਤੇ ਦਕਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦੁਰਭੂਦ੍ਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਾਕृਤਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਂਸ਼ਕਃ। ਅਥ ਨਾਰਾਯਣੇਨੈਵ ਸ੍ਵਕੀਯੇਚ੍ਛਾ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਕਿਸ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਧਾਰਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਜੀਵ, ਜੋ ਮੂਲ ਤੋਂ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ? ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਆਸਰੇ ਨਾਲ—
ਤਤ੍ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਵੇष ਜਨ੍ਮ ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕਮ੍। ਸਾਪਿ ਕਰ੍ਮਣ ਏਵੋਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰੇਰਣਾਵਿਵਸ਼ਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲਈ ਚਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਸਲ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਥੋਨ੍ਮਾਦਾਦਿ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਮਤਿਰੇਵ ਹਿ ਸਾਭਵੇਤ੍। ਇष੍ਟਾਨੇਵ ਪਦਾਰ੍ਥਾਨ੍ਵੈ ਵਿਪਰੀਤਾਨ੍ਹਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲਪਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੱਤ ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾੜੀਆਂ ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਸ੍ਯ ਵ੍ਯਵਹਾਰੇषੁ ਦृष੍ਟੇषੁ ਹਸਤੇ ਸਦਾ। ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਫਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਵਿष੍ਣੁਮੇਵ ਨਿਬੋਧਤ
ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਹੱਸਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣੋ।
ਵਿਦਧ੍ਵਮਿਤ੍ਥਂ ਮੁਨਯੋऽਸਕृਚ੍ਚ ਮੇ ਗਿਰਂ ਗਿਰੀਸ਼ਸ਼੍ਰੁਤਿਭੂਮਿਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਉਤ੍ਕृष੍ਟਕੇਦਾਰ ਇਵਾਵਨੀਤਲੇ ਸੁਬੀਜਮੁष੍ਟਿਂ ਸੁਫਲਾਯ ਕਰ੍षਕਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਪਜਾਊ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਬੀਜੀ ਮਿੱਠੀ ਫਸਲ ਲਈ ਬੀਜ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਿ ਤਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮਾਤ੍ਪ੍ਰਕ੍ਰਮਕ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਵਾਚਂਵਾਚਾਂ ਪਤਿਪ੍ਰਖ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਸ਼੍ਚਸ੍ਮਿਤਸੁਂਦਰਾਃ
ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਬਚਨ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਪਿਆਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੋਲੀਆਂ।
ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ-। ਜਾਤੇ ਲੋਕਵਿਧਾਨੇ ਤੁ ਸਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਪ੍ਰਾਯਃ ਪ੍ਰਾਲੇਯਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਸ਼ਂਕਾ ਤਤ੍ਕਾਲਰੂਪਿਣਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਸੀ; ਪਰ ਹਿਮਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸ਼ੰਕਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਮੁਤ੍ਕਂਠਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਯੇ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤਾਃ। ਤੇषਾਂ ਤ੍ਵਰਂਤੇ ਚੇਤਾਂਸਿ ਕਿਂਤੁ ਨਾਮਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍1.43.
ਸੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕ ਕੰਮ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਕੀ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ?
ਲੋਕਯਾਤ੍ਰਾਨੁਗਂਤਵ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ। ਯਤਸ੍ਤਦ੍ਧਰ੍ਮਮੇਧਂਤੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਮਾਣ੍ਯਂ ਪਰੇ ਧृਤਾਃ
ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬਚਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਯੋ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾਸ੍ਤੁਹਿਨਾਚਲਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇਨ ਸਾਦਰਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਤੁਰੇ-ਤੁਰੇ ਹਿਮਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਥੇ, ਹਿਮਾਸ਼ੈਲ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਊਚੁਰ੍ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਕਂ ਤੁ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ-। ਦੇਵੋ ਦੁਹਿਤਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਿਨਾਕੀ ਤਵ ਮਾਰ੍ਗਤੇ
ਮੁਨਿਵਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ: ਦੇਵਤਾ ਪਿਨਾਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਪਾਵਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਹੁਤ੍ਯੇਵਾਨਲੇ ਹੁਤਮ੍। ਕਾਰ੍ਯਂ ਹਿ ਤਚ੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੁਚਿਰਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੰਮ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਜਗਦੁਦ੍ਧਾਰਣਾਯੈष ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਯਮਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਸ਼ੈਲੋ ਹਰ੍षਾਵੇਸ਼ਵਸ਼ਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਧਾਰ ਲਈ ਇਹ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸਮਰ੍ਥੋਭਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮੁਤ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਨਿਵ। ਤਤੋ ਮੇਨਾ ਮੁਨੀਨ੍ਵਂਦ੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਾ
ਉਹ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਮੇਨਾ ਨੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਦੁਹਿਤੁਸ੍ਤਾਨ੍ਮੁਨੀਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਚਨਂ ਸ੍ਵਯਮਰ੍ਥਵਤ੍। ਮੇਨੋਵਾਚ-। ਯਦਰ੍ਥਂ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਜਨ੍ਮ ਚੇਚ੍ਛਂਤ੍ਯਪਿ ਮਹਾਫਲਂ
ਮੇਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇ ਧੀ ਦੇ ਬਚਨ, ਅਰਥਪੂਰਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੋਲੇ: ਜਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਧੀ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤਦੇਵੋਪਸ੍ਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਕੁਲਜਨ੍ਮਵਯੋਰੂਪਵਿਭੁਤ੍ਵੈਸ੍ਸਹਿਤੋਪਿ ਯਃ
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੁਣ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਰਿਵਾਰ, ਜਨਮ, ਉਮਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ—