ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਸ਼ਤਂ ਸਾਭੂਤ੍ਸਮਾਨਾਂ ਤਪਸੋ ਨਿਧਿਃ। ਤਤ ਉਦ੍ਵੇਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ੍ਤਪਸੋਗ੍ਨਿਨਾ
ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭੁੱਖੇ ਰਹੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਤਪ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ; ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਤਪ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਤੇ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤਥਾ1.43.
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤੇ ਮਹੇਂਦ੍ਰੇਣ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਹਿ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਂਸ੍ਮृਤਾਸ੍ਤੁ ਵਯਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ?'
ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤੁ ਭਗਵਂਤਃ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਹਿਮਾਚਲੇ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਤਪ੍ਯਤੇ ਭੂਧਰਾਤ੍ਮਜਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮਹਾਨੋ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸੱਦਿਆ ਹੈ: ਹਿਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਯਾਭਿਮਤਯੋਗੇਨ ਭਵਂਤਃ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ। ਤਪਃ ਸਮਾਪਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਜਗਦਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
'ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਤਪ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਕਰਵਾਓ।'
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ੈਲਂ ਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾਤਸੇਵਿਤਮ੍। ਊਚੁਰਾਗਮ੍ਯ ਮੁਨਯਸ੍ਤਾਮਥੋ ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਿਹਾ, ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਿ ਕਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਃ ਕਾਮਃ ਕਮਲਲੋਚਨੇ। ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਸਾਦਰਂ ਗੌਰਵਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍
ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਪੁੱਤ, ਤੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਹੈ? ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੂਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ-। ਤਪਸ੍ਯਂਤੋ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰੋਹ੍ਯ ਮੌਨਂ ਭਵਾਦृਸ਼ਾਂ। ਵਂਦਨਾਯ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਧੀਰ੍ਯਾਚਯਤ੍ਯਵਿਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ ਚੁੱਪੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੁਖਾ ਯੂਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਸਨਮਾਦਿਤਃ। ਉਪਵਿष੍ਟਾਃ ਸ਼੍ਰਮਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਮਾਮਨੁ
ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਨ ਲੈ ਕੇ, ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਏ ਹੋ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਪੁੱਛੋਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਸਾ ਚ ਤਾਨ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਆਸਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ਸਪ੍ਤॠषੀਨ੍ਸ਼ਨੈਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਾਤ੍ਮਕਂ ਮੌਨਂ ਨਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮੁਨੀਨ੍
ਉਹ ਨੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਚੁੱਪੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੂਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਭਗਵਂਤੋਪਿ ਮੌਨਾਂਤੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋਪ੍ਯਥ। ਗੌਰਵਾਧਾਰਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤਾਂ ਪੁਨਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਚੁੱਪੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸਾਪਿ ਗੌਰਵਗਰ੍ਭੇਣ ਮਨਸਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ। ਮੁਨੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਥਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪ੍ਰੋਹ੍ਯ ਵਾਗ੍ਯਮਮ੍
ਉਹ ਨੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਨ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਮੂਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚੁੱਪੀ ਛੱਡ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਗਵਂਤੋ ਵਿਜਾਨੀਥ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਸ਼ਰੀਰਾਦਿਭਿਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਦਰ੍ਥ੍ਯਂ ਤੇ ਹਿ ਦੇਹਿਨਃ
ਵੱਡੇ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਪਰ, ਦੇਹ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕੇਚਿਤ੍ਤੁ ਨਿਪੁਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਘਟਂਤੇ ਵਿਵਿਧੋਦ੍ਯਮੈਃ। ਉਪਾਯੈਰ੍ਦੁਰ੍ਲਭਾਨ੍ਭਾਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਹ੍ਯਤਂਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਪਰ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜੋ ਚਤੁਰ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਤਨਾਂ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਔਖੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਹਾਲਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪਰੇ ਤੁ ਪਰਿਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਨਾਨਾਕਾਰਾਨੁਪਕ੍ਰਮਾਨ੍। ਦੇਹਾਂਤਰਾਰ੍ਥਂ ਸਾਰਂਭਮਾਸ਼੍ਰਯਂਤਿ ਹਿ ਤਦ੍ਵ੍ਰਤਮ੍
ਹੋਰ ਲੋਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਤੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਮਤ੍ਵਾਕਾਸ਼ਸਂਭੂਤਕੁਸੁਮਸ੍ਰਗ੍ਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਵਿਂਧ੍ਯਸ਼ृਂਗਂ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ਹਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸਰਤੇ ਮੁਹੁਃ
ਮਮਤਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਗੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੱਥ, ਵਿੰਧਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਕਿਲ ਭਵਂ ਦੇਵਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾ। ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈਵ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਂ ਤਪਸ੍ਯਂਤਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਤਿ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਦੇਵਤਾ, ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਈਛਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਭਾਵਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਔਖੇ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਨਿਰ੍ਣੀਤਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਰਯਂ। ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੋ ਮਦਨੋ ਵੀਤਰਾਗਿਣਾ
ਸੁਰ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਤੇ ਹੁਣ, ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕਥਮਾਰਾਧਯੇਦੀਸ਼ਂ ਮਾਦृਸ਼ੀ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸ੍ਥਿਰਤਾਂ ਮਨਸਸ੍ਤਤਃ
ਮੈਂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ, ਐਸੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਐਸੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੂਨੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਲਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤੁਮਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮਾਤ੍ਪ੍ਰਕृਤਾਰ੍ਥਕਮ੍। ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ-। ਦ੍ਵਿਵਿਧਨ੍ਤੁ ਸੁਖਂ ਤਾਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰਿ ਲੋਕੇ ਵਿਭਾਵ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੂਲ ਮੱਦੇ 'ਤੇ ਬੋਲਿਆ। ਮੂਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁੱਤ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਂਯੋਗਸ਼੍ਚੇਤਸਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ। ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਤੁ ਸ ਦਿਗ੍ਵਾਸਾ ਭੀਮੋ ਭਸ੍ਮਾਸ੍ਥਿਭੂषਣਃ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਹੈ। ਪਰ ਸੁਭਾਵਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਰਾਖ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੈ।
ਕਪਾਲੀ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕੋ ਨਗ੍ਨੋ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋऽਸ੍ਥਿਰਕ੍ਰਿਯਃ। ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋਨ੍ਮਤ੍ਤਕਾਕਾਰੋ ਬੀਭਤ੍ਸੋ ਕृਤਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਕਪਾਲ ਧਾਰੀ, ਭਿਖਾਰੀ, ਨੰਗਾ, ਵਿਗੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਸਥਿਰ ਕਰਮ ਵਾਲਾ, ਮਸਤ ਤੇ ਪਾਗਲ ਜਿਹਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪਤ੍ਯਾ ਨ ਤੇਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥੋ ਮੂਰ੍ਤਾਨਰ੍ਥੇਨ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਯਦਿ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਸੁਖਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਐਸੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ। ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਸਦਾ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ—
ਤਤ੍ਕਥਂ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵਾਦ੍ਭੂਤਭਾਜੋ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਾਤ੍। ਸ੍ਰਵਨ੍ਨਰਵਸਾਸਾਸ੍ਥਿਕਪਾਲਕृਤਭੂषਣਾਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੈੜੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਰਿਸ ਰਹੀ ਮਾਸ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਨਾਲ?
ਸ਼੍ਵਸਦੁਗ੍ਰਭੁਜਂਗੇਨ੍ਦ੍ਰਕृਤਭੂषਣਭੂषਿਤਾਤ੍। ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਵਾਸਿਨੋ ਰੌਦ੍ਰਪ੍ਰਮਥਾਨੁਗਤਾਦਪਿ
ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਸੱਪ ਨੂੰ ਗਹਿਣਾ ਬਣਾਕੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਕੁਟਵ੍ਰਾਤਨਿਘृष੍ਟਚਰਣੋऽਰਿਹਾ। ਹਰਿਰਸ੍ਤਿ ਜਗਦ੍ਧਾਤਾ ਸ਼੍ਰੀਕਾਨ੍ਤੋऽਨਨ੍ਤਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੁਕਟਾਂ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਹੈ—ਜਗਤ ਦਾ ਰਚੀਤਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ।
ਜਪ੍ਯੋ ਯਜ੍ਞਭੁਜਾਮਸ੍ਤਿ ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ। ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਨਿਧਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤਿ ਜ੍ਵਲਨਸ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਧੁਕ੍
ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਭੋਗੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਪ ਤੇ ਯਜਨ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਪਾਕਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਵੀ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਵਾਯੁਰਸ੍ਤਿ ਜਗਦ੍ਧਾਤਾ ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍। ਤਥਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਵਾਯੂ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਤ ਨੂੰ ਟਿਕਾਊ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਿਬੇਰ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਧਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਏਭ੍ਯ ਏਕਤਮਂ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਤ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਉਤਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਦਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਸੁਖਂ ਤੇ ਮਨਸੇ ਹਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਲਈ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ?