ਇਤ੍ਥਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਭੁਵਨਾਧਿਪਤੇਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਪੁਣ੍ਯਜਨ੍ਮਭਵ ਵੈਭਵ ਜਾਤਹਰ੍षਾ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੈਕਨਿਦਾਨਭੂਤਂ ਕृष੍ਣਂਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਨਿਜਗਾਦ ਸਤ੍ਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਤਿਆ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਮ ਤੇ ਵੈਭਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਂਵਾਦੇ ਸਤ੍ਯਾਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮੈਕੋਨਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਸੰਹਿਤਾ ਵਿੱਚ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਅੰਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਸਤਿਆ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵਰਨਨਾ ਵਾਲਾ ਇਹ ਉਣਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੋਵਾਚ- ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਕਾਲਾਵਯਵਾਸ੍ਤਵਕਾਲਸ੍ਵਰੂਪਿਣਃ । ਸਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਨਾਥ ਮਾਸਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੋ ਵਰਃ
ਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਰੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ; ਫਿਰ ਮਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਰਤਿਕ ਕਿਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ?
ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਤਿਥੀਨਾਂ ਚ ਮਾਸਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕਃ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਕਥਂ ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਕਾਰਣਂ ਕਿਂ ਚ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍
ਤਿਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਤੇ ਮਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਰਤਿਕ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁ ਪृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਤ੍ਯੇ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਾ । ਪृਥੋਰ੍ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਵਾਦਂ ਦੇਵਰ੍षੇਰ੍ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਤਿਆ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਵੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਿਥੂ ਤੇ ਦੇਵਰਸ਼ਿ ਨਾਰਦ ਦਾ ਸੰਵਾਦ।
ਏਵਮੇਵ ਪੁਰਾ ਪृष੍ਟੋ ਨਾਰਦਃ ਪृਥੁਨਾ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਉਵਾਚ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕਾਧਿਕ੍ਯੇ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਵਿਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ 'ਚ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸ਼ਂਖਨਾਮਾਭਵਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮਸੁਰਃ ਸਾਗਰਾਤ੍ਮਜਃ । ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਮਥਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਪਹਿਲਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੰਖ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਸੀ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ਨਿਰਾਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਨ੍ਮਹਾਸੁਰਃ । ਇਂਦ੍ਰਾਦਿਲੋਕਪਾਲਾਨਾਮਧਿਕਾਰਾਂਸ੍ਤਥਾਹਰਤ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਵੀ ਖੋਹ ਲਈ।
ਤਦ੍ਭਯਾਦਥ ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਾਦ੍ਰਿਗੁਹਾਂ ਗਤਾਃ । ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਬਹੁਵਰ੍षਾਣਿ ਸਾਵਰੋਧਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ, ਸੁਵਰਨ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਉਹ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਰਹੇ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਦ੍ਰਿ ਗੁਹਾਦੁਰ੍ਗਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਯਦਾ । ਤਦ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਨ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵ੍ਯਚਾਰਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਸੁਵਰਨ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।
ਹृਤਾਧਿਕਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਮਯਾ ਯਦ੍ਯਪਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਭਵਂਤਿ ਬਲਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਕਰਣੀਯਂ ਮਮਾਤ੍ਰ ਕਿਮ੍
ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਖੋਹ ਲਈ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਅਦ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਯਾ ਦੇਵਾ ਵੇਦਮਂਤ੍ਰਬਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਤਾਨ੍ਹਰਿष੍ਯੇ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਹੀਨਾ ਭਵਂਤਿ ਹਿ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਹ ਤਾਕਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਬੇਤਾਕਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਦ੍ਰਿਤਮ੍ । ਸਤ੍ਯਲੋਕਾਜ੍ਜਹਾਰਾਸ਼ੁ ਵੇਦਾਨਾਂ ਚ ਗਣਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਨੀਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇਨ ਤੇ ਵੇਦਾਸ੍ਤਦ੍ਭਯਾਤ੍ਤੇ ਨਿਰਾਕ੍ਰਮਨ੍ । ਤੋਯੇ ਨਿਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇऽਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਮਂਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਵੇਦ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਲੈ ਲਏ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਃ ਸ਼ਂਖੋऽਪਿ ਸਮੁਦ੍ਰਾਂਤਰ੍ਗਤੋ ਭ੍ਰਮਨ੍ । ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕ੍ਵਚਿਦੇਕਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਸ਼ੰਖ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਇਕ ਥਾਂ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ।
ਅਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਰਣਮਨ੍ਵਯਾਤ੍ । ਪੂਜੋਪਕਰਣਂ ਗृਹ੍ਯ ਵੈਕੁਂਠਭਵਨਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਲਈ, ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਬੋਧਾਯ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੇਵਾ ਗਂਧਪੁष੍ਪਧੂਪਦੀਪਾਨ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ, ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣ, ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਅਥ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਿਪਰਿਤੋषਿਤਃ । ਦਦृਸ਼ੇ ਤੈਃ ਸੁਰੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਕਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਗ ਪਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਉਪਚਾਰੈਃ षੋਡਸ਼ਭਿਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਤਦਾ । ਦਂਡਵਤ੍ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਤਾਨੁਵਾਚਾਥ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਸੋਲਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਜਮੀਨ ਤੇ ਦੰਡਵਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਵਰਦੋऽਹਂ ਸੁਰਗਣਾ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਾਦਿ ਮਂਗਲੈਃ । ਮਨੋऽਭਿਲषਿਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਦਦਾਮਿ ਵਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਮੈਂ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ। ਤੁਸੀਂ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਾ ਨਾਲ ਜੋ ਮੰਗਲ ਕਰਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇषਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲੈਕਾਦਸ਼੍ਯਾ ਯਾਵਦੁਦ੍ਬੋਧਿਨੀ ਭਵੇਤ੍ । ਨਿਸ਼ਾਤੁਰ੍ਯਾਂਸ਼ਸ਼ੇषੇਣ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਾਦਿ ਮਂਗਲੈਃ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਚੰਨਣੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਗਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਤਕ, ਜੇਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਤੁਸੀਂ ਕਰੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਨੁਜਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯਦ੍ਯਥਾਕृਤਮ੍ । ਤੇ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਕਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਤ੍ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਹਿ
—ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੇਰੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਘਾਚਮਨੀਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯਦ੍ਯਥਾਕृਤਮ੍ । ਤਦਦ੍ਭੁਤਗੁਣਂ ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਤਂਵਃ ਸੁਖਕਾਰਣਮ੍
ਪੈਰ ਧੋਣ, ਅਰਘ ਤੇ ਆਚਮਨ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਚੰਭੀ ਗੁਣ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਵੇਦਾਃ ਸ਼ਂਖਹृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਿष੍ਠਂਤ੍ਯੁਦਕਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤਾਨਾਨਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਸਾਗਰਨਂਦਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਨੇ ਲੈ ਲਏ, ਹੁਣ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਹ ਵੇਦ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਵੇਦਾਸ੍ਤੁ ਮਂਤ੍ਰਬੀਜਮਖਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਬ੍ਦਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਵਿਸ਼੍ਰਮਂਤ੍ਵਪ੍ਸੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਅੱਜ ਤੋਂ, ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵੇਦ, ਹਰ ਸਾਲ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨਗੇ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤ੍ਯਹਮਪਿ ਭਵਾਮਿ ਜਲਮਧ੍ਯਗਃ । ਭਵਂਤੋऽਪਿ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਾਯਾਂਤੁ ਸਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਓ।
ਕਾਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਤੇ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਾਵਭृਥੈਃ ਸੁਸ੍ਨਾਤਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਵ੍ਰਤਂ ਸਮ੍ਯਙ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਤੇ ਦੇਹਾਂਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾ ਮਦ੍ਭਵਨਂ ਸਦਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਘ੍ਨੇਭ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤੇषਾਂ ਯਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਦੇਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਵਰੁਣ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਿ ਸਂਤਤਿਃ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ; ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਵਰੁਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ ਆਦਿ ਵੰਸ਼ ਦੋ।
ਧਨਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਮਮਰੂਪਧਰਾਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਨਰਾਃ
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਨ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਨ ਵਾਧਾ ਕਰੋ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹਨ।