ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਭੋ ਪਾਹਿ ਪਾਹਿ ਪਾਪਰ੍ਦ੍ਧਿਕਾਦਥ । ਤਪਸਾ ਕਿਂ ਚ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮੌਨੇਨ ਚ ਜਪੇਨ ਚ
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: 'ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪੀ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਬਚਾ। ਚਾਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ ਨਾਲ ਜਾਂ ਜਪ ਨਾਲ।'
ਭੀਤਤ੍ਰਾਣਾਤ੍ਪਰਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਤਪੋਧਨ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤੀ ਭੀਤਾ ਸਾਲਸਾਂਗੀ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਜੀਵਪ੍ਰਬਂਧਕਃ । ਵृਂਦਾਦੇਵੀ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਹਰਿਕਂਠੇ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿषਤ੍
ਉਦੋਂ ਹੀ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਹਰੀ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗ ਗਈ।
ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾ ਸ਼ੋਕਵਲ੍ਲੀਵ ਲਿਂਗਿਤਾ । ਤਵਾਲਿਂਗਨਭਾਵੇਨ ਪੁਨਰੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੁਖਦਾਈ ਸਪਰਸ਼ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ, ਦੁੱਖ ਦੀ ਲਤਾ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨਾਲ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਤੇਰੇ ਜੱਫੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠੇਗੀ।
ਸ਼ਿਰਃ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸਂਪਨ੍ਨਂ ਤ੍ਵਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰਧਿਕਂ ਗੁਣੈਃ । ਅਥ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਦੇ ਗਚ੍ਛ ਪਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਾਲਿਕਾਮ੍
ਸਿਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨਾਲੋਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ, ਪਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸੋਹਣੀ ਹਾਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਜਾ।
ਸਾ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਾਲਾਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਮੁਨਿਨਾ ਤਦਾ । ਦਿਵ੍ਯਪਰ੍ਯਂਕਮਾਰੂਢਾ ਗृਹ੍ਯ ਕਾਂਤਸ੍ਯ ਤਚ੍ਛਿਰਃ
ਮੁਨੀ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਹਾਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਦਿਵਿਆ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਚਕਾਰਾਧਰਪਾਨਂ ਸਾ ਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿਲੋਲੁਪਾ । ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਦਭੂਦ੍ਰਾਜਨ੍ਰੂਪਂ ਜਾਲਂਧਰਾਕृਤਿ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਪੀਤਾ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਕਾਂਤਸਦृਸ਼ਾਕਾਰਸ੍ਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਵਦੁਨ੍ਨਤਿਃ । ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਮਨੋਭਾਵਸ੍ਤਦਾਸੀਜ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਡੌਲ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹੇ, ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਮਨ ਵੀ ਉਸੇ ਵਾਂਗ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸਂਪੂਰ੍ਣਕਾਯਂ ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਗਾਦ ਸਾ । ਤਵ ਕੁਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰਣਂ ਚ ਮੇ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿ ਉਠੀ: "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਰਾਂਗੀ। ਦੱਸ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ, ਸੁਣਵਾ।"
ਵृਂਦਾਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਯਾਸਮੁਦ੍ਰਜਃ । ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਿ ਯਥਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਮਯਾ ਸਹ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਦੇਵੀ, ਸੁਣ, ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।"
ਪ੍ਰਿਯੇ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਛਿਨ੍ਨਂ ਚਕ੍ਰੇਣ ਮੇ ਸ਼ਿਰਃ । ਤਾਵਤ੍ਵਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਯੋਗਾਚ੍ਚ ਤ੍ਵਦ੍ਗਤੇਨ ਮਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਪਿਆਰੀਏ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਪਰ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ,
ਛਿਨ੍ਨਂ ਤਦਤ੍ਰ ਚਾਨੀਤਂ ਜੀਵਿਤਂ ਤੇਂਗਸਂਗਤਃ । ਪ੍ਰਿਯੇ ਤ੍ਵਂ ਮਦ੍ਵਿਯੋਗੇਨ ਬਾਲੇ ਜਾਤਾਸਿ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਹ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਸਿਰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ। ਪਿਆਰੀਏ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਬੱਚੀ।
ਕ੍ਸ਼ਂਤਵ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਮਹ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਣਂ ਗਤਃ । ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਵਚਨੈਸ੍ਤੇਨ ਵृਂਦਾ ਸਂਸ੍ਮਾਰਿਤਾ ਤਦਾ
ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੀਂ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗ ਤੇ ਗਿਆ। ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ।
ਤਾਂਬੂਲੈਸ਼੍ਚ ਵਿਨੋਦੈਸ਼੍ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਰਣੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਅਥ ਵृਂਦਾਰਿਕਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਤਾਂਬੂਲ, ਰੰਗ-ਮਜ਼ਾਕ, ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਿਕਾ ਦੇਵੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਮਾਣ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਗਾਢਂ ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਚੁਚੁਂਬ ਰਤਿਲੋਲੁਪਾ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦਪ੍ਯਧਿਕਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਵृਂਦਾ ਮੋਹਨਸਂਭਵਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਚੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਰਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਉਹ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਐਸਾ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਮੋਖ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੀ।
ਮੇਨੇ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪ੍ਰੇਮਰਸਾਧਿਕਮ੍ । ਵृਂਦਾਂ ਵਿਯੋਗਜਂ ਦੁਃਖਂ ਵਿਨੋਦਯਤਿ ਮਾਧਵੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਰਸ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੈ। ਮਾਧਵ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਕ੍ਰੀਡਾਚਾਰੁਵਿਲਸਦ੍ਵਾਪਿਕਾ ਰਾਜਹਂਸਕੇ । ਤਦ੍ਰੂਪਭਾਵਾਤ੍ਕृष੍ਣੋऽਸੌ ਪਦ੍ਮਾਯਾਂ ਵਿਗਤਸ੍ਪृਹਃ
ਉਸ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੀ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਹੰਸ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਭਾਵ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਦਮਾ ਵਲੋਂ ਸਾਰੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਬੈਠਾ।
ਅਭੂਦ੍ਵृਂਦਾਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁਲਸੀਰੂਪ ਧਾਰਿਣੀ । ਵृਂਦਾਂਗਸ੍ਵੇਦਤੋ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾਤਿ ਪਾਵਨੀ
ਉਸ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਗਈ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ।
ਵृਂਦਾਂਗ ਸਂਗਜਂ ਚੇਦਮਨੁਭੂਯ ਸੁਂਖਂ ਹਰਿਃ । ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਨ੍ਮੇਨੇ ਸ਼ਿਵਕਾਰ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਜੋ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਹਰੀ ਨੇ ਚੰਝਿਆ। ਕੁਝ ਦਿਨ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਏਕਦਾ ਸੁਰਤਸ੍ਯਾਂਤੇ ਸਾ ਸ੍ਵਕਂਠੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਵृਂਦਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਂਲਗ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਪਸਵੀ ਪਰਮਪੁਰਖ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾ ਕਂਠਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਭੁਜਬਂਧਨਮ੍ । ਕਥਂ ਤਾਪਸਰੂਪੇਣ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਮੋਹਿਤੁਮਾਗਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਗਲੇ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਤਪਸਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਮੋਹਣ ਆਇਆ ਕਿਵੇਂ?"
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਾਂਤ੍ਵਯਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਹਰਿਃ । ਸ਼ृਣੁ ਵृਂਦਾਰਿਕੇ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ: "ਸੁਣ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਿਕਾ, ਮੈਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਸੁਆਮੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣ।"
ਤਵ ਭਰ੍ਤਾ ਹਰਂ ਜੇਤੁਂ ਗੌਰੀਮਾਨਯਿਤੁਂ ਗਤਃ । ਅਹਂ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚਾਹਂ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵੇ ਨ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ 6.15.
ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹਰਾ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਤੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਮੈਂ ਹਾਂ—ਸਾਡੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ।
ਜਾਲਂਧਰੋ ਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਭਜ ਮਾਮਧੁਨਾਨਘੇ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾਭਵਤ੍ । ਤਤੋ ਵृਂਦਾਰਿਕਾ ਰਾਜਨ੍ਕੁਪਿਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਜਾਲੰਧਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਨਿਰਦੋਸ਼ੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਿਕਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਣੇ ਬਦ੍ਧੋऽਸਿ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਿਤੁਰ੍ਗਿਰਾ । ਵਿਵਿਧੈਃ ਸਤ੍ਕृਤੋ ਰਤ੍ਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਹृਤਾ ਵਧੂਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਪਿਉ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਜੀਉਂਦੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਤੈਨੂੰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਤੈਥੋਂ ਛੀਨ ਲਈ ਗਈ।
ਪਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਦਾਰਰਤਃ ਕਥਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰੋऽਪਿ ਕृਤਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮੇਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਾਈ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਲੱਗਿਆ ਰਹੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਧਰਮ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੱਬ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਮੋਹਂ ਯਥਾਨੀਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਯਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾ । ਤਥਾ ਤਵ ਵਧੂਂ ਮਾਯਾ ਤਪਸ੍ਵੀਕੋऽਪਿ ਨੇष੍ਯਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਤਪੱਸਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਪੱਸਵੀ ਵੀ ਤੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਗਾਮਾਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸਾ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਾਲਾਪਰ੍ਯਂਕਃ ਸ ਚ ਤੇऽਥਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੁਰੰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਸੋਹਣੀ ਹਵेली, ਮੰਜਾ ਤੇ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਏ ਸਨ, ਸਭ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।
ਨष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹਰੌ ਯਾਤੇ ਵਨਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸਾ । ਵृਂਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਖੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਿਹ੍ਮਂ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਕृਤਮ੍
ਹਰਿ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਸੁੰਨ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪੁਰਂ ਗਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਾਂਤਃ ਸਂਦੇਹਤਾਂ ਗਤਃ । ਅਹਂ ਵਨੇ ਵਿਦਿਤ੍ਵੈਤਤ੍ਕ੍ਵ ਯਾਮਿ ਵਿਧਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਜ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਿਆਰਾ ਵੀ ਅਣਸੁੱਧ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿਸ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਇਹ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ ਹੈ?