ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਮਤੀ ਤ੍ਵੇषਾ ਸਾਧਯਿष੍ਯਤਿ ਚਿਂਤਿਤਮ੍। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ ਤਦਾਕਾਸ਼ਮਂਡਲੇ
ਉਹ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਮੰਡਲ ਵਿਚ—
ਅਨੁਜ੍ਞਾਯ ਸੁਤਾਂ ਸ਼ੈਲੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵਮਂਦਿਰਮ੍। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ੈਲਜਾਪਿ ਯਯੌ ਸ਼ੈਲਮਗਮ੍ਯਮਪਿ ਦੈਵਤੈਃ
ਧੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਪੁਲਸਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਵੀ ਉਸ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਸਖੀਭ੍ਯਾਮਨੁਯਾਤਾ ਤੁ ਨਿਯਤਾ ਨਗਰਾਜਜਾ। ਸ਼ृਂਗਂ ਹਿਮਵਤਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਨਾਧਾਤੁਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਨਿਯਮਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਗਈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪਲਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਮਰੋਦ੍ਘੁष੍ਟਪਾਦਪਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਪੇਤਂ ਮਨੋਰਥਸ਼ਤੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਅਸਲ ਫੁੱਲਦਾਰ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰੁੱਕਾਂ ਉੱਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਅਸਮਾਨੀ ਚਸ਼ਮੇ ਵਗਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਜਲਜਸ੍ਥਲਜੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀ ਸਨ, ਚਕਰਵਾਕ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਲ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਕਂਦਰਸਂਗੁਹ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਗੇਹਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਵਿਹਂਗਸਂਘਸਂਘੁष੍ਟਂ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਸਂਕਟਮ੍
ਉਥੇ ਅਜੀਬ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਗੁਪਤ ਥਾਵਾਂ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਸਨ; ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਚਹਿਕ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਸ਼ਾਖਂ ਸ਼ਾਖਿਨਂ ਹਰਿਤਚ੍ਛਦਮ੍। ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੋਪੇਤਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਹਰੇ ਪੱਤੇ ਸਨ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸ਼ਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਵਿਧਫਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰੁਚਿਭਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਸਂਹਤਪਲ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਰੁੱਖ ਸੈਂਕੜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਵਿਖਰਦੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਂਬਰਾਣਿ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਸ਼ੈਲਜਾ। ਸਂਵੀਤਾ ਵਲ੍ਕਲੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਦਰ੍ਭਨਿਰ੍ਮਿਤਮੇਖਲਾ
ਉਥੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਲਾਹ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਅਸਲ ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਲਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਦੀ ਕਮਰਬੰਧੀ ਨਾਲ।
ਤ੍ਰਿਃਸ੍ਨਾਤਾ ਪਾਟਲਾਹਾਰਾ ਬਭੂਵ ਸ਼ਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍। ਸ਼ਤਮੇਕੇਨ ਜੀਰ੍ਣੇਨ ਪਰ੍ਣੇਨਾਵਰ੍ਤ੍ਤਯਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀ, ਫਿੱਕਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀ, ਤੇ ਸੌ ਹੇਮਾਂ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ; ਇਕ ਪੁਰਾਣੇ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਗੁਜਾਰੇ।
ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਸ਼ਤਂ ਸਾਭੂਤ੍ਸਮਾਨਾਂ ਤਪਸੋ ਨਿਧਿਃ। ਤਤ ਉਦ੍ਵੇਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ੍ਤਪਸੋਗ੍ਨਿਨਾ
ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭੁੱਖੇ ਰਹੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਤਪ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ; ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਤਪ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਤੇ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤਥਾ1.43.
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤੇ ਮਹੇਂਦ੍ਰੇਣ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਹਿ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਂਸ੍ਮृਤਾਸ੍ਤੁ ਵਯਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ?'
ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤੁ ਭਗਵਂਤਃ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਹਿਮਾਚਲੇ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਤਪ੍ਯਤੇ ਭੂਧਰਾਤ੍ਮਜਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮਹਾਨੋ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸੱਦਿਆ ਹੈ: ਹਿਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਯਾਭਿਮਤਯੋਗੇਨ ਭਵਂਤਃ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ। ਤਪਃ ਸਮਾਪਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਜਗਦਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
'ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਤਪ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਕਰਵਾਓ।'
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ੈਲਂ ਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾਤਸੇਵਿਤਮ੍। ਊਚੁਰਾਗਮ੍ਯ ਮੁਨਯਸ੍ਤਾਮਥੋ ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਿਹਾ, ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਿ ਕਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਃ ਕਾਮਃ ਕਮਲਲੋਚਨੇ। ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਸਾਦਰਂ ਗੌਰਵਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍
ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਪੁੱਤ, ਤੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਹੈ? ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੂਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ-। ਤਪਸ੍ਯਂਤੋ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰੋਹ੍ਯ ਮੌਨਂ ਭਵਾਦृਸ਼ਾਂ। ਵਂਦਨਾਯ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਧੀਰ੍ਯਾਚਯਤ੍ਯਵਿਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ ਚੁੱਪੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੁਖਾ ਯੂਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਸਨਮਾਦਿਤਃ। ਉਪਵਿष੍ਟਾਃ ਸ਼੍ਰਮਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਮਾਮਨੁ
ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਨ ਲੈ ਕੇ, ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਏ ਹੋ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਪੁੱਛੋਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਸਾ ਚ ਤਾਨ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਆਸਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ਸਪ੍ਤॠषੀਨ੍ਸ਼ਨੈਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਾਤ੍ਮਕਂ ਮੌਨਂ ਨਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮੁਨੀਨ੍
ਉਹ ਨੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਚੁੱਪੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੂਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਭਗਵਂਤੋਪਿ ਮੌਨਾਂਤੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋਪ੍ਯਥ। ਗੌਰਵਾਧਾਰਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤਾਂ ਪੁਨਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਚੁੱਪੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸਾਪਿ ਗੌਰਵਗਰ੍ਭੇਣ ਮਨਸਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ। ਮੁਨੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਥਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪ੍ਰੋਹ੍ਯ ਵਾਗ੍ਯਮਮ੍
ਉਹ ਨੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਨ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਮੂਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚੁੱਪੀ ਛੱਡ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਗਵਂਤੋ ਵਿਜਾਨੀਥ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਸ਼ਰੀਰਾਦਿਭਿਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਦਰ੍ਥ੍ਯਂ ਤੇ ਹਿ ਦੇਹਿਨਃ
ਵੱਡੇ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਪਰ, ਦੇਹ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਰੀਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕੇਚਿਤ੍ਤੁ ਨਿਪੁਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਘਟਂਤੇ ਵਿਵਿਧੋਦ੍ਯਮੈਃ। ਉਪਾਯੈਰ੍ਦੁਰ੍ਲਭਾਨ੍ਭਾਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਹ੍ਯਤਂਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਪਰ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜੋ ਚਤੁਰ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਤਨਾਂ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਔਖੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਹਾਲਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪਰੇ ਤੁ ਪਰਿਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਨਾਨਾਕਾਰਾਨੁਪਕ੍ਰਮਾਨ੍। ਦੇਹਾਂਤਰਾਰ੍ਥਂ ਸਾਰਂਭਮਾਸ਼੍ਰਯਂਤਿ ਹਿ ਤਦ੍ਵ੍ਰਤਮ੍
ਹੋਰ ਲੋਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਤੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਮਤ੍ਵਾਕਾਸ਼ਸਂਭੂਤਕੁਸੁਮਸ੍ਰਗ੍ਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਵਿਂਧ੍ਯਸ਼ृਂਗਂ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ਹਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸਰਤੇ ਮੁਹੁਃ
ਮਮਤਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉੱਗੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੱਥ, ਵਿੰਧਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਕਿਲ ਭਵਂ ਦੇਵਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾ। ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈਵ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਂ ਤਪਸ੍ਯਂਤਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਤਿ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਦੇਵਤਾ, ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਈਛਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਭਾਵਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਔਖੇ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਸੁਰਾਸੁਰੈਰਨਿਰ੍ਣੀਤਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਰਯਂ। ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਚਾਪਿ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੋ ਮਦਨੋ ਵੀਤਰਾਗਿਣਾ
ਸੁਰ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਤੇ ਹੁਣ, ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕਥਮਾਰਾਧਯੇਦੀਸ਼ਂ ਮਾਦृਸ਼ੀ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸ੍ਥਿਰਤਾਂ ਮਨਸਸ੍ਤਤਃ
ਮੈਂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ, ਐਸੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਐਸੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੂਨੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਲਿਆ।