ਭਾਵਿਨੋऽਵਸ਼੍ਯਭਾਵਿਤ੍ਵਾਦ੍ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਭੂਤਭਾਵਿਨੀ। ਲਜ੍ਜਮਾਨਾ ਸਖਿਮੁਖੈਰੁਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਗਿਰਿਂ
ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਕੁੜੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰ੍ਯੁਵਾਚ-। ਦੁਰ੍ਭਗੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਕਿਂ ਮਮਾਨੇਨ ਕਾਰਣਂ। ਕਥਂ ਚ ਤਾਂ ਦਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਮੇ ਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਦੁਖੀ ਸਰੀਰ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਲਾਭ? ਮੈਂ ਐਸਾ ਹਾਲ ਪਾ ਚੁੱਕੀ, ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੰਕਰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਤਪੋਭਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇਭੀष੍ਟਂ ਨਾਸਾਧ੍ਯਂ ਤੁ ਤਪਸ੍ਯਤਃ। ਦੁਰ੍ਭਗਤ੍ਵਂ ਵृਥਾ ਲੋਕੇ ਵਿਹਿਤੇ ਸਤਿ ਸਾਧਨੇ
'ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਸਾਧਨ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਦੁਖੀ ਹੋਣਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।'
ਤਪਸਿ ਭ੍ਰष੍ਟਸਂਦੇਹਾ ਤਤਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਜਿਗੀषਯਾ। ਏਵਂ ਤਪਃ ਕਰਿष੍ਯੇਹਂ ਯਾਮੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤੀਂ ਸੁਤਾਮ੍
'ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ,' ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਉਵਾਚ ਵਾਚਾ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰੋ ਗਦ੍ਗਦਸ੍ਵਰਵਰ੍ਣਯਾ। ਹਿਮਵਾਨੁਵਾਚ-। ਉਮੇਤਿ ਚਾਪਲਂ ਪੁਤ੍ਰਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਤਾਵਕਂ ਵਪੁਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਭਾਵੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਿਹਾ: 'ਪੁਤਰੀ, ਇਹ ਜਲਦਬਾਜੀ ਤੇਰੇ ਕੋਮਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਭਾਊਂਦੀ।'
ਸੋਢੁਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨੁਰੂਪਸ੍ਯ ਤਪਸਃ ਸੌਮ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨੇ। ਭਾਵੀਨ੍ਯਪਿ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪਦਾਰ੍ਥਾਨਿ ਸਦੈਵ ਤੁ
'ਸੁਭਾਵਨ ਵਾਲੀਏ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਠਿਨ ਤਪ ਦੇ ਦੁਖ ਸਹਿਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਉਪਰੰਤ, ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਭਾਵਿਨੋਰ੍ਥਾ ਭਵਂਤ੍ਯੇਵ ਬਹਵੋऽਨਿਚ੍ਛਤੋਪਿ ਹਿ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਤਪਸਾ ਤੇਸ੍ਤਿ ਬਾਲੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
'ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਮਨ ਚਾਹੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬਾਲੇ, ਤਪ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।'
ਭਵਨਂ ਚੈਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਚਿਂਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਯਦਾ ਨੈਵ ਗृਹਮਨ੍ਵੇਤਿ ਸ਼ੈਲਜਾ
'ਮੈਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਾਂਗਾ,' ਉਹ ਕਿਹਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਘਰ ਨਹੀਂ ਗਈ।
ਤਤੋਦ੍ਰਿਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਵਿष੍ਟਃ ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਚ। ਤਤੋਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਚ ਵਾਗਭੂਦ੍ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਫਿਰ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਅਸਲ ਸੁਰੀਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜੋ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣੀ ਗਈ।
ਉਮੇਤਿ ਚਾਪਲਂ ਪੁਤ੍ਰਿ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਾ ਤਨਯਾ ਯਤਃ। ਉਮੇਤਿ ਨਾਮ ਤੇਨਾਸ੍ਯਾ ਭੁਵਨੇषੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਧੀਏ, ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਉਮਾ' ਆਖਿਆ, ਹੁਣ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹੀ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਮਤੀ ਤ੍ਵੇषਾ ਸਾਧਯਿष੍ਯਤਿ ਚਿਂਤਿਤਮ੍। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ ਤਦਾਕਾਸ਼ਮਂਡਲੇ
ਉਹ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਮੰਡਲ ਵਿਚ—
ਅਨੁਜ੍ਞਾਯ ਸੁਤਾਂ ਸ਼ੈਲੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵਮਂਦਿਰਮ੍। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ੈਲਜਾਪਿ ਯਯੌ ਸ਼ੈਲਮਗਮ੍ਯਮਪਿ ਦੈਵਤੈਃ
ਧੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਪੁਲਸਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਵੀ ਉਸ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਸਖੀਭ੍ਯਾਮਨੁਯਾਤਾ ਤੁ ਨਿਯਤਾ ਨਗਰਾਜਜਾ। ਸ਼ृਂਗਂ ਹਿਮਵਤਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਨਾਧਾਤੁਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਨਿਯਮਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਗਈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪਲਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਮਰੋਦ੍ਘੁष੍ਟਪਾਦਪਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਪੇਤਂ ਮਨੋਰਥਸ਼ਤੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਅਸਲ ਫੁੱਲਦਾਰ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰੁੱਕਾਂ ਉੱਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਅਸਮਾਨੀ ਚਸ਼ਮੇ ਵਗਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਜਲਜਸ੍ਥਲਜੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀ ਸਨ, ਚਕਰਵਾਕ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਲ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਕਂਦਰਸਂਗੁਹ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਗੇਹਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਵਿਹਂਗਸਂਘਸਂਘੁष੍ਟਂ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਸਂਕਟਮ੍
ਉਥੇ ਅਜੀਬ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਗੁਪਤ ਥਾਵਾਂ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਸਨ; ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਚਹਿਕ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਸ਼ਾਖਂ ਸ਼ਾਖਿਨਂ ਹਰਿਤਚ੍ਛਦਮ੍। ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੋਪੇਤਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਹਰੇ ਪੱਤੇ ਸਨ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸ਼ਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਵਿਧਫਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰੁਚਿਭਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਸਂਹਤਪਲ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਰੁੱਖ ਸੈਂਕੜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਵਿਖਰਦੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਂਬਰਾਣਿ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਸ਼ੈਲਜਾ। ਸਂਵੀਤਾ ਵਲ੍ਕਲੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਦਰ੍ਭਨਿਰ੍ਮਿਤਮੇਖਲਾ
ਉਥੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਲਾਹ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਅਸਲ ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਲਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਦੀ ਕਮਰਬੰਧੀ ਨਾਲ।
ਤ੍ਰਿਃਸ੍ਨਾਤਾ ਪਾਟਲਾਹਾਰਾ ਬਭੂਵ ਸ਼ਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍। ਸ਼ਤਮੇਕੇਨ ਜੀਰ੍ਣੇਨ ਪਰ੍ਣੇਨਾਵਰ੍ਤ੍ਤਯਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀ, ਫਿੱਕਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀ, ਤੇ ਸੌ ਹੇਮਾਂ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ; ਇਕ ਪੁਰਾਣੇ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਗੁਜਾਰੇ।
ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਸ਼ਤਂ ਸਾਭੂਤ੍ਸਮਾਨਾਂ ਤਪਸੋ ਨਿਧਿਃ। ਤਤ ਉਦ੍ਵੇਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ੍ਤਪਸੋਗ੍ਨਿਨਾ
ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭੁੱਖੇ ਰਹੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਤਪ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ; ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਤਪ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਤੇ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤਥਾ1.43.
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤੇ ਮਹੇਂਦ੍ਰੇਣ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਹਿ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਂਸ੍ਮृਤਾਸ੍ਤੁ ਵਯਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ?'
ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤੁ ਭਗਵਂਤਃ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਹਿਮਾਚਲੇ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਤਪ੍ਯਤੇ ਭੂਧਰਾਤ੍ਮਜਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮਹਾਨੋ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸੱਦਿਆ ਹੈ: ਹਿਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਯਾਭਿਮਤਯੋਗੇਨ ਭਵਂਤਃ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ। ਤਪਃ ਸਮਾਪਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਜਗਦਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
'ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਤਪ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਕਰਵਾਓ।'
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ੈਲਂ ਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾਤਸੇਵਿਤਮ੍। ਊਚੁਰਾਗਮ੍ਯ ਮੁਨਯਸ੍ਤਾਮਥੋ ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਿਹਾ, ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਿ ਕਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਃ ਕਾਮਃ ਕਮਲਲੋਚਨੇ। ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਸਾਦਰਂ ਗੌਰਵਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍
ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਪੁੱਤ, ਤੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਹੈ? ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੂਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ-। ਤਪਸ੍ਯਂਤੋ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰੋਹ੍ਯ ਮੌਨਂ ਭਵਾਦृਸ਼ਾਂ। ਵਂਦਨਾਯ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਧੀਰ੍ਯਾਚਯਤ੍ਯਵਿਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ ਚੁੱਪੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੁਖਾ ਯੂਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਸਨਮਾਦਿਤਃ। ਉਪਵਿष੍ਟਾਃ ਸ਼੍ਰਮਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਮਾਮਨੁ
ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਨ ਲੈ ਕੇ, ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਏ ਹੋ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਪੁੱਛੋਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍। ਸਾ ਚ ਤਾਨ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਆਸਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।