ਨ ਰੂਪੇਣੇਦृਸ਼ੀ ਲੋਕੇ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਨਸਾਨੁषੁ। ਕੌਤੁਕੇਨ ਪਰਾਮृष੍ਟਸ੍ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਦਤੀਂ ਗਿਰਿਃ
ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਜਗਤ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪਹਾੜ ਨੇ ਐਸਾ ਅਚੰਭਾ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ ਕੀਤਾ।
ਉਪਸृਪ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਨਿਕਟਂ ਸੋਪ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ। ਹਿਮਵਾਨੁਵਾਚ-। ਕਾਸਿ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚਾਪਿ ਰੋਦਿषਿ
ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਹਿਮਵਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਸੁਭਾਗੀਏ? ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ?'
ਨੈਤਦਲ੍ਪਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਕਾਰਣਂ ਲੋਕਸੁਂਦਰਿ। ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਉਵਾਚ ਮਧੁਨਾ ਸਹ
'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੀ ਸੋਹਣੀਏ,' ਉਹ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਦਂਤੀ ਸ਼ੋਕਵਚਨਂ ਸ਼੍ਵਸਂਤੀ ਦੈਨ੍ਯਵਰ੍ਧਨਂ। ਰਤਿਰੁਵਾਚ-। ਕਾਮਸ੍ਯ ਦਯਿਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਰਤਿਂ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ, ਦੁਖ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੀ, ਗਹਿਰੀ ਹਾਫ ਲੈਂਦੀ, ਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਾਮ ਦੇ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ, ਸੁਵ੍ਰਤ।'
ਗਿਰਾਵਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਗਿਰਿਸ਼ਸ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਤੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹਰੁष੍ਟੇਨ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਲੋਚਨਂ
'ਇਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਗਿਰਿਸ਼, ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ—'
ਵਿਮੁਚ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਜ੍ਵਾਲਾਂ ਕਾਮੋ ਭਸ੍ਮਾਵਸ਼ੇषਿਤਃ। ਅਹਂ ਤੁ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤਾ ਤਂ ਦੇਵਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ
'ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਾਮ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪਾਸ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਈ।'
ਸ੍ਤੁਤਵਤ੍ਯਥ ਸਂਤੁष੍ਟਸ੍ਤਤੋ ਮਾਂ ਗਿਰਿਸ਼ੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤੁष੍ਟੋਹਂ ਕਾਮਦਯਿਤੇ ਕਾਮੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਗਿਰਿਸ਼ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਕਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਕਾਮ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।"'
ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਾਪ੍ਯਧੀਯਾਨੋ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਦਾਸ਼੍ਰਯਃ। ਲਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਕਾਮਂ ਨਿਵਰ੍ਤਮਰਣਾਦਪਿ
'ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਪੜ੍ਹੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਪਾਵੇਗਾ—even ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ।'
ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਸ਼ਾਵੇਸ਼ਵਸ਼ਾਦਹਂ। ਸ਼ਰੀਰਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
'ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ, ਆਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੰਭਾਲਾਂਗੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਯਾ ਰਤ੍ਯਾ ਸ਼ੈਲਃ ਸਂਭ੍ਰਮਭੀषਣਃ। ਪਾਣਾਵਾਦਾਯ ਤਨਯਾਂ ਗਂਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਸ੍ਵਕਂ ਪੁਰਂ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਤੀ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਪਹਾੜ, ਵੱਡੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਭਾਵਿਨੋऽਵਸ਼੍ਯਭਾਵਿਤ੍ਵਾਦ੍ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਭੂਤਭਾਵਿਨੀ। ਲਜ੍ਜਮਾਨਾ ਸਖਿਮੁਖੈਰੁਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਗਿਰਿਂ
ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਕੁੜੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰ੍ਯੁਵਾਚ-। ਦੁਰ੍ਭਗੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਕਿਂ ਮਮਾਨੇਨ ਕਾਰਣਂ। ਕਥਂ ਚ ਤਾਂ ਦਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਮੇ ਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਦੁਖੀ ਸਰੀਰ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਲਾਭ? ਮੈਂ ਐਸਾ ਹਾਲ ਪਾ ਚੁੱਕੀ, ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੰਕਰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਤਪੋਭਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇਭੀष੍ਟਂ ਨਾਸਾਧ੍ਯਂ ਤੁ ਤਪਸ੍ਯਤਃ। ਦੁਰ੍ਭਗਤ੍ਵਂ ਵृਥਾ ਲੋਕੇ ਵਿਹਿਤੇ ਸਤਿ ਸਾਧਨੇ
'ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਸਾਧਨ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਦੁਖੀ ਹੋਣਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।'
ਤਪਸਿ ਭ੍ਰष੍ਟਸਂਦੇਹਾ ਤਤਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਜਿਗੀषਯਾ। ਏਵਂ ਤਪਃ ਕਰਿष੍ਯੇਹਂ ਯਾਮੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤੀਂ ਸੁਤਾਮ੍
'ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ,' ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਉਵਾਚ ਵਾਚਾ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰੋ ਗਦ੍ਗਦਸ੍ਵਰਵਰ੍ਣਯਾ। ਹਿਮਵਾਨੁਵਾਚ-। ਉਮੇਤਿ ਚਾਪਲਂ ਪੁਤ੍ਰਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਤਾਵਕਂ ਵਪੁਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਭਾਵੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਿਹਾ: 'ਪੁਤਰੀ, ਇਹ ਜਲਦਬਾਜੀ ਤੇਰੇ ਕੋਮਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਭਾਊਂਦੀ।'
ਸੋਢੁਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨੁਰੂਪਸ੍ਯ ਤਪਸਃ ਸੌਮ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨੇ। ਭਾਵੀਨ੍ਯਪਿ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪਦਾਰ੍ਥਾਨਿ ਸਦੈਵ ਤੁ
'ਸੁਭਾਵਨ ਵਾਲੀਏ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਠਿਨ ਤਪ ਦੇ ਦੁਖ ਸਹਿਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਉਪਰੰਤ, ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਭਾਵਿਨੋਰ੍ਥਾ ਭਵਂਤ੍ਯੇਵ ਬਹਵੋऽਨਿਚ੍ਛਤੋਪਿ ਹਿ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਤਪਸਾ ਤੇਸ੍ਤਿ ਬਾਲੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
'ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਮਨ ਚਾਹੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬਾਲੇ, ਤਪ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।'
ਭਵਨਂ ਚੈਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਚਿਂਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਯਦਾ ਨੈਵ ਗृਹਮਨ੍ਵੇਤਿ ਸ਼ੈਲਜਾ
'ਮੈਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਾਂਗਾ,' ਉਹ ਕਿਹਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਘਰ ਨਹੀਂ ਗਈ।
ਤਤੋਦ੍ਰਿਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਵਿष੍ਟਃ ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਚ। ਤਤੋਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਚ ਵਾਗਭੂਦ੍ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਫਿਰ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਅਸਲ ਸੁਰੀਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜੋ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣੀ ਗਈ।
ਉਮੇਤਿ ਚਾਪਲਂ ਪੁਤ੍ਰਿ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਾ ਤਨਯਾ ਯਤਃ। ਉਮੇਤਿ ਨਾਮ ਤੇਨਾਸ੍ਯਾ ਭੁਵਨੇषੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਧੀਏ, ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਉਮਾ' ਆਖਿਆ, ਹੁਣ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹੀ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਮਤੀ ਤ੍ਵੇषਾ ਸਾਧਯਿष੍ਯਤਿ ਚਿਂਤਿਤਮ੍। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ ਤਦਾਕਾਸ਼ਮਂਡਲੇ
ਉਹ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਮੰਡਲ ਵਿਚ—
ਅਨੁਜ੍ਞਾਯ ਸੁਤਾਂ ਸ਼ੈਲੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵਮਂਦਿਰਮ੍। ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ੈਲਜਾਪਿ ਯਯੌ ਸ਼ੈਲਮਗਮ੍ਯਮਪਿ ਦੈਵਤੈਃ
ਧੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਪੁਲਸਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਵੀ ਉਸ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਸਖੀਭ੍ਯਾਮਨੁਯਾਤਾ ਤੁ ਨਿਯਤਾ ਨਗਰਾਜਜਾ। ਸ਼ृਂਗਂ ਹਿਮਵਤਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਨਾਧਾਤੁਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਨਿਯਮਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਗਈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪਲਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਮਰੋਦ੍ਘੁष੍ਟਪਾਦਪਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੋਪੇਤਂ ਮਨੋਰਥਸ਼ਤੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਅਸਲ ਫੁੱਲਦਾਰ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰੁੱਕਾਂ ਉੱਤੇ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਅਸਮਾਨੀ ਚਸ਼ਮੇ ਵਗਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਜਲਜਸ੍ਥਲਜੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀ ਸਨ, ਚਕਰਵਾਕ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਲ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਕਂਦਰਸਂਗੁਹ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਗੇਹਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਵਿਹਂਗਸਂਘਸਂਘੁष੍ਟਂ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਸਂਕਟਮ੍
ਉਥੇ ਅਜੀਬ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਗੁਪਤ ਥਾਵਾਂ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਸਨ; ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਚਹਿਕ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਸ਼ਾਖਂ ਸ਼ਾਖਿਨਂ ਹਰਿਤਚ੍ਛਦਮ੍। ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੋਪੇਤਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਹਰੇ ਪੱਤੇ ਸਨ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸ਼ਤਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਵਿਧਫਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰੁਚਿਭਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਸਂਹਤਪਲ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਰੁੱਖ ਸੈਂਕੜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਵਿਖਰਦੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਂਬਰਾਣਿ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਸ਼ੈਲਜਾ। ਸਂਵੀਤਾ ਵਲ੍ਕਲੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਦਰ੍ਭਨਿਰ੍ਮਿਤਮੇਖਲਾ
ਉਥੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਲਾਹ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਅਸਲ ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਲਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਦੀ ਕਮਰਬੰਧੀ ਨਾਲ।
ਤ੍ਰਿਃਸ੍ਨਾਤਾ ਪਾਟਲਾਹਾਰਾ ਬਭੂਵ ਸ਼ਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍। ਸ਼ਤਮੇਕੇਨ ਜੀਰ੍ਣੇਨ ਪਰ੍ਣੇਨਾਵਰ੍ਤ੍ਤਯਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀ, ਫਿੱਕਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀ, ਤੇ ਸੌ ਹੇਮਾਂ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ; ਇਕ ਪੁਰਾਣੇ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਗੁਜਾਰੇ।