ਤ੍ਵਾਮਿਂਦੁਮੌਲਿਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਤਯੇਹਂ ਸਹਸਾ ਮਹੇਸ਼ਂ। ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ ਕਾਮਯਸ਼ਃ ਸਮृਦ੍ਧਿਂ ਪਤਿਂ ਵਿਨਾ ਤਂ ਭਗਵਨ੍ਨ ਜੀਵੇ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਈ ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲਈ; ਮੇਰੀ ਮਨੋਰਥ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪੂਰੀ ਕਰੋ—ਉਹ ਬਿਨਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਪ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਪੁਰੁषੇਸ਼ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਪਰਃ ਕੋ ਭੁਵਨੇष੍ਵਿਹਾਸ੍ਤਿ। ਪ੍ਰਭੁਃ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਪ੍ਰਭਵਃ ਪ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵੀਣਪਰ੍ਯਾਯ ਪਰਾਪਰਂ ਤਪਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰੀ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ, ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਨੀਵੇਂ ਤਪਸੀ ਹੋ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਨਾਥੋ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾਂ ਦਯਾਲੁਰੁਨ੍ਮੂਲਿਤਭਕ੍ਤਭੀਤਿਃ। ਇਤ੍ਥਂ ਸ੍ਤੁਤਃ ਸ਼ਂਕਰਇਂਦ੍ਰਮੌਲਿਰ੍ਵृषਾਕਪਿਰ੍ਮਨ੍ਮਥਕਾਂਤਯਾ ਤੁ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਖੇ ਤੇ ਸਹਾਰੇ ਹੋ, ਦਇਆਲੂ ਹੋ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਤੀ ਨੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਲਦ-ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਤੁਤੋष ਦੋषਾਕਰਖਂਡਧਾਰੀ ਉਵਾਚ ਚੈਨਾਂ ਮਧੁਰਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ। ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਕਾਮੋਯਂ ਕਾਲੇ ਕਾਂਤੇ ਚਿਰਾਦਥ
ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕੁਰਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁੰਦਰਏ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਕਾਮ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਅਨਂਗ ਇਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਸ ਵਿਖ੍ਯਾਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਂਦ੍ਯ ਗਿਰੀਸ਼ਂ ਕਾਮਵਲ੍ਲਭਾ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ 'ਅਨੰਗ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਉਂ ਆਖ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਗਿਰੀਸ਼ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਜਗਾਮੋਪਵਨਂ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਰਤਿਸ੍ਤੁਹਿਨ ਪਰ੍ਵਤੇ। ਰੁਰੋਦ ਚਾਪਿ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦੀਨਾ ਰਮ੍ਯੇ ਸ੍ਥਲੇ ਸ੍ਥਲੇ
ਰਤੀ ਹੋਰ ਇਕ ਬਾਗ ਵਿਚ ਗਈ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੀ; ਉਹ ਹਰ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।
ਮਰਣਵ੍ਯਵਸਾਯਾਪਿ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਚ ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਯਾ। ਅਥ ਨਾਰਦਵਾਕ੍ਯੇਨ ਚੋਦਿਤੋ ਹਿਮਭੂਧਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਰਨ ਦੀ ਠਾਣਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ; ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ—
ਕृਤਾਭਰਣਸਂਸ੍ਕਾਰਾਂ ਕृਤਕੌਤੁਕਮਂਗਲਾਂ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਪੁष੍ਪਕृਤਾਪੀਡਾਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਚੀਨਾਂਸ਼ੁਕਾਂਬਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਮੰਗਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ, ਸੁਰਗ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਚੀਨੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਾਏ—
ਸਖੀਭ੍ਯਾਂ ਸਂਯੁਤਾਂ ਸ਼ੈਲੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਤਤਃ। ਜਗਾਮ ਸੁਭਗੇ ਯੋਗੇ ਤਦਾ ਸਂਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਃ
ਦੋ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਭਾਗੇ ਸਮੇਂ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸਕਾਨਨਾਨ੍ਯੁਪਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰੁਦਤੀਂ ਨਾਰੀਮਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਾਂ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਜੰਗਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਅਣਮਾਪ ਤੇ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਵਾਲੀ, ਰੋ ਰਹੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨ ਰੂਪੇਣੇਦृਸ਼ੀ ਲੋਕੇ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਨਸਾਨੁषੁ। ਕੌਤੁਕੇਨ ਪਰਾਮृष੍ਟਸ੍ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਦਤੀਂ ਗਿਰਿਃ
ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਜਗਤ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪਹਾੜ ਨੇ ਐਸਾ ਅਚੰਭਾ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ ਕੀਤਾ।
ਉਪਸृਪ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਨਿਕਟਂ ਸੋਪ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ। ਹਿਮਵਾਨੁਵਾਚ-। ਕਾਸਿ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚਾਪਿ ਰੋਦਿषਿ
ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਹਿਮਵਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਸੁਭਾਗੀਏ? ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ?'
ਨੈਤਦਲ੍ਪਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਕਾਰਣਂ ਲੋਕਸੁਂਦਰਿ। ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਉਵਾਚ ਮਧੁਨਾ ਸਹ
'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੀ ਸੋਹਣੀਏ,' ਉਹ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਦਂਤੀ ਸ਼ੋਕਵਚਨਂ ਸ਼੍ਵਸਂਤੀ ਦੈਨ੍ਯਵਰ੍ਧਨਂ। ਰਤਿਰੁਵਾਚ-। ਕਾਮਸ੍ਯ ਦਯਿਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਰਤਿਂ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ, ਦੁਖ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੀ, ਗਹਿਰੀ ਹਾਫ ਲੈਂਦੀ, ਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਾਮ ਦੇ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ, ਸੁਵ੍ਰਤ।'
ਗਿਰਾਵਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਗਿਰਿਸ਼ਸ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਤੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹਰੁष੍ਟੇਨ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਲੋਚਨਂ
'ਇਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਗਿਰਿਸ਼, ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ—'
ਵਿਮੁਚ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਜ੍ਵਾਲਾਂ ਕਾਮੋ ਭਸ੍ਮਾਵਸ਼ੇषਿਤਃ। ਅਹਂ ਤੁ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤਾ ਤਂ ਦੇਵਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ
'ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਾਮ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪਾਸ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਈ।'
ਸ੍ਤੁਤਵਤ੍ਯਥ ਸਂਤੁष੍ਟਸ੍ਤਤੋ ਮਾਂ ਗਿਰਿਸ਼ੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤੁष੍ਟੋਹਂ ਕਾਮਦਯਿਤੇ ਕਾਮੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਗਿਰਿਸ਼ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਕਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਕਾਮ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।"'
ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਾਪ੍ਯਧੀਯਾਨੋ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਦਾਸ਼੍ਰਯਃ। ਲਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਕਾਮਂ ਨਿਵਰ੍ਤਮਰਣਾਦਪਿ
'ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਪੜ੍ਹੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਪਾਵੇਗਾ—even ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ।'
ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਸ਼ਾਵੇਸ਼ਵਸ਼ਾਦਹਂ। ਸ਼ਰੀਰਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
'ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ, ਆਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੰਭਾਲਾਂਗੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਯਾ ਰਤ੍ਯਾ ਸ਼ੈਲਃ ਸਂਭ੍ਰਮਭੀषਣਃ। ਪਾਣਾਵਾਦਾਯ ਤਨਯਾਂ ਗਂਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਸ੍ਵਕਂ ਪੁਰਂ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਤੀ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਪਹਾੜ, ਵੱਡੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਭਾਵਿਨੋऽਵਸ਼੍ਯਭਾਵਿਤ੍ਵਾਦ੍ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਭੂਤਭਾਵਿਨੀ। ਲਜ੍ਜਮਾਨਾ ਸਖਿਮੁਖੈਰੁਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਗਿਰਿਂ
ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਕੁੜੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰ੍ਯੁਵਾਚ-। ਦੁਰ੍ਭਗੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਕਿਂ ਮਮਾਨੇਨ ਕਾਰਣਂ। ਕਥਂ ਚ ਤਾਂ ਦਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਮੇ ਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਦੁਖੀ ਸਰੀਰ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਲਾਭ? ਮੈਂ ਐਸਾ ਹਾਲ ਪਾ ਚੁੱਕੀ, ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੰਕਰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਤਪੋਭਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇਭੀष੍ਟਂ ਨਾਸਾਧ੍ਯਂ ਤੁ ਤਪਸ੍ਯਤਃ। ਦੁਰ੍ਭਗਤ੍ਵਂ ਵृਥਾ ਲੋਕੇ ਵਿਹਿਤੇ ਸਤਿ ਸਾਧਨੇ
'ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਸਾਧਨ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਦੁਖੀ ਹੋਣਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।'
ਤਪਸਿ ਭ੍ਰष੍ਟਸਂਦੇਹਾ ਤਤਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਜਿਗੀषਯਾ। ਏਵਂ ਤਪਃ ਕਰਿष੍ਯੇਹਂ ਯਾਮੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤੀਂ ਸੁਤਾਮ੍
'ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ,' ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਉਵਾਚ ਵਾਚਾ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰੋ ਗਦ੍ਗਦਸ੍ਵਰਵਰ੍ਣਯਾ। ਹਿਮਵਾਨੁਵਾਚ-। ਉਮੇਤਿ ਚਾਪਲਂ ਪੁਤ੍ਰਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਤਾਵਕਂ ਵਪੁਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਭਾਵੁਕ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਿਹਾ: 'ਪੁਤਰੀ, ਇਹ ਜਲਦਬਾਜੀ ਤੇਰੇ ਕੋਮਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਭਾਊਂਦੀ।'
ਸੋਢੁਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨੁਰੂਪਸ੍ਯ ਤਪਸਃ ਸੌਮ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨੇ। ਭਾਵੀਨ੍ਯਪਿ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪਦਾਰ੍ਥਾਨਿ ਸਦੈਵ ਤੁ
'ਸੁਭਾਵਨ ਵਾਲੀਏ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਠਿਨ ਤਪ ਦੇ ਦੁਖ ਸਹਿਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਉਪਰੰਤ, ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਭਾਵਿਨੋਰ੍ਥਾ ਭਵਂਤ੍ਯੇਵ ਬਹਵੋऽਨਿਚ੍ਛਤੋਪਿ ਹਿ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਤਪਸਾ ਤੇਸ੍ਤਿ ਬਾਲੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
'ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਮਨ ਚਾਹੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬਾਲੇ, ਤਪ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।'
ਭਵਨਂ ਚੈਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਚਿਂਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਯਦਾ ਨੈਵ ਗृਹਮਨ੍ਵੇਤਿ ਸ਼ੈਲਜਾ
'ਮੈਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਾਂਗਾ,' ਉਹ ਕਿਹਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਘਰ ਨਹੀਂ ਗਈ।
ਤਤੋਦ੍ਰਿਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਵਿष੍ਟਃ ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਚ। ਤਤੋਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਚ ਵਾਗਭੂਦ੍ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਫਿਰ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਅਸਲ ਸੁਰੀਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜੋ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣੀ ਗਈ।
ਉਮੇਤਿ ਚਾਪਲਂ ਪੁਤ੍ਰਿ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਾ ਤਨਯਾ ਯਤਃ। ਉਮੇਤਿ ਨਾਮ ਤੇਨਾਸ੍ਯਾ ਭੁਵਨੇषੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਧੀਏ, ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਉਮਾ' ਆਖਿਆ, ਹੁਣ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹੀ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਹੋਵੇਗਾ।