ਤਤੋ ਵਿਲਪ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ੋ ਮਧੁਨਾ ਪਰਿਸਾਂਤ੍ਵਿਤਾ। ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਮਿਂਦੁਮੌਲਿਤ੍ਰਿਲੋਚਨਂ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਰੋ ਕੇ ਤੇ ਮਧੁ ਵਲੋਂ ਧੀਰਜ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਦ ਵਾਲੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਗਈ।
ਭृਂਗਾਨੁਯਾਤਾਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪੁष੍ਪਿਤਾਂ ਸਹਕਾਰਜਾਂ। ਲਤਾਂ ਪਤ੍ਰਦ੍ਰੁਮਚ੍ਛਨ੍ਨਾਂ ਜਾਤਾਂ ਪਰਭृਤਾਂ ਸਖੀਂ 1.43.
ਭੌਰਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਤ ਲੈ ਕੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਕੋਇਲ ਦੀ ਸਖੀ ਬਣ ਗਈ।
ਨਿਬਧ੍ਯ ਤੁ ਜਟਾਜੂਟਂ ਕੁਟਿਲੈਰਲਕੈ ਰਤਿਃ। ਉਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਹृਦ੍ਯੇਨ ਸ੍ਮਰਭਸ੍ਮਨਾ
ਰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਘੜੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਲਟਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਕਾਮ ਦੀ ਰਾਖ ਲਾਈ।
ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਨ੍ਦੁਵਿਭੂषਣਮ੍। ਰਤਿਰੁਵਾਚ। ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਮਨੋਮਯਾਯ ਜਗਨ੍ਮਯਾਯਾਦ੍ਭੁਤਵਰ੍ਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਉਹ ਗੁੱਡੀਆਂ ਦੇ ਬਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਨ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਅਚੰਭੇ ਰਾਹ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਾਯ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤਕृਪਾਪਰਾਯ। ਨਮੋ ਭਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਭਵੋਦ੍ਭਵਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਧ੍ਵਸ੍ਤਮਨੋਭਵਾਯ
ਦੇਵਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਵਨ ਦੇ ਮੂਲ, ਕਾਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਮਾਯਾਮਦਨਾਸ਼੍ਰਯਾਯ ਨਮੋ ਨਿਸਰ੍ਗਾਮਲਭੂषਿਤਾਯ। ਨਮੋਸ੍ਤ੍ਵਮੇਯਾਯ ਗੁਣਾਯਨਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਸਿਦ੍ਧਾਯ ਪੁਰਾਤਨਾਯ
ਮਾਇਆ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਕੁਦਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਅਣਮਾਪ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਸਿੱਧ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਯ ਨਮੋ ਗੁਣਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭੀਮਗਣਾਨੁਗਾਯ। ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਨਾਨਾਭੁਵਨਰ੍ਦ੍ਧਿਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤਾਭਿਮਤਪ੍ਰਦਾਯ
ਸਾਰੇ ਦੀ ਪਨਾਹ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ, ਅਨੇਕ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋਥ ਕਰ੍ਮਪ੍ਰਸਵੇ ਨਮਃ ਸਦਾ ਅਨਂਤਰੂਪਾਯ ਸਦੈਵ ਤੁਭ੍ਯਮ੍। ਅਸਹ੍ਯਕੋਪਾਯ ਸਦੈਵ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਚਿਹ੍ਨਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੁਭ੍ਯਮ੍
ਕਰਮ ਦੇ ਮੂਲ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਸੀਮਲੀਲਾਪਰਮਸ੍ਤੁਤਾਯ ਵृषੇਂਦ੍ਰਯਾਨਾਯ ਪੁਰਾਂਤਕਾਯ। ਨਮਃ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਯ ਮਹੌषਧਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਨਾਨਾਵਿਧਰੂਪਕਾਯ
ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਦਵਾਈ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਕਾਲਾਯ ਨਮਃ ਕਲਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਕਾਲਕਲਾਤਿਗਾਯ। ਚਰਾਚਰਾਚਾਰ੍ਯਵਿਚਾਰ੍ਯਵਰ੍ਯਮਾਚਾਰ੍ਯਮੁਤ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤਭੂਤਸਰ੍ਗਂ
ਕਾਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕਲਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਕਾਲ ਤੇ ਕਲਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਧਿਆਪਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਵਾਮਿਂਦੁਮੌਲਿਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਤਯੇਹਂ ਸਹਸਾ ਮਹੇਸ਼ਂ। ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ ਕਾਮਯਸ਼ਃ ਸਮृਦ੍ਧਿਂ ਪਤਿਂ ਵਿਨਾ ਤਂ ਭਗਵਨ੍ਨ ਜੀਵੇ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਈ ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲਈ; ਮੇਰੀ ਮਨੋਰਥ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪੂਰੀ ਕਰੋ—ਉਹ ਬਿਨਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਪ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਪੁਰੁषੇਸ਼ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਪਰਃ ਕੋ ਭੁਵਨੇष੍ਵਿਹਾਸ੍ਤਿ। ਪ੍ਰਭੁਃ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਪ੍ਰਭਵਃ ਪ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵੀਣਪਰ੍ਯਾਯ ਪਰਾਪਰਂ ਤਪਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰੀ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ, ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਨੀਵੇਂ ਤਪਸੀ ਹੋ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਨਾਥੋ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾਂ ਦਯਾਲੁਰੁਨ੍ਮੂਲਿਤਭਕ੍ਤਭੀਤਿਃ। ਇਤ੍ਥਂ ਸ੍ਤੁਤਃ ਸ਼ਂਕਰਇਂਦ੍ਰਮੌਲਿਰ੍ਵृषਾਕਪਿਰ੍ਮਨ੍ਮਥਕਾਂਤਯਾ ਤੁ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਖੇ ਤੇ ਸਹਾਰੇ ਹੋ, ਦਇਆਲੂ ਹੋ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਤੀ ਨੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਲਦ-ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਤੁਤੋष ਦੋषਾਕਰਖਂਡਧਾਰੀ ਉਵਾਚ ਚੈਨਾਂ ਮਧੁਰਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ। ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚ ਕਾਮੋਯਂ ਕਾਲੇ ਕਾਂਤੇ ਚਿਰਾਦਥ
ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕੁਰਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁੰਦਰਏ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਕਾਮ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਅਨਂਗ ਇਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਸ ਵਿਖ੍ਯਾਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਂਦ੍ਯ ਗਿਰੀਸ਼ਂ ਕਾਮਵਲ੍ਲਭਾ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ 'ਅਨੰਗ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਉਂ ਆਖ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਗਿਰੀਸ਼ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਜਗਾਮੋਪਵਨਂ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਰਤਿਸ੍ਤੁਹਿਨ ਪਰ੍ਵਤੇ। ਰੁਰੋਦ ਚਾਪਿ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦੀਨਾ ਰਮ੍ਯੇ ਸ੍ਥਲੇ ਸ੍ਥਲੇ
ਰਤੀ ਹੋਰ ਇਕ ਬਾਗ ਵਿਚ ਗਈ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੀ; ਉਹ ਹਰ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ।
ਮਰਣਵ੍ਯਵਸਾਯਾਪਿ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਚ ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਯਾ। ਅਥ ਨਾਰਦਵਾਕ੍ਯੇਨ ਚੋਦਿਤੋ ਹਿਮਭੂਧਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਮਰਨ ਦੀ ਠਾਣਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ; ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ—
ਕृਤਾਭਰਣਸਂਸ੍ਕਾਰਾਂ ਕृਤਕੌਤੁਕਮਂਗਲਾਂ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਪੁष੍ਪਕृਤਾਪੀਡਾਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਚੀਨਾਂਸ਼ੁਕਾਂਬਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਮੰਗਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ, ਸੁਰਗ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਚੀਨੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਾਏ—
ਸਖੀਭ੍ਯਾਂ ਸਂਯੁਤਾਂ ਸ਼ੈਲੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਤਤਃ। ਜਗਾਮ ਸੁਭਗੇ ਯੋਗੇ ਤਦਾ ਸਂਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਃ
ਦੋ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਭਾਗੇ ਸਮੇਂ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸਕਾਨਨਾਨ੍ਯੁਪਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰੁਦਤੀਂ ਨਾਰੀਮਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਾਂ ਮਹੌਜਸਮ੍
ਜੰਗਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਅਣਮਾਪ ਤੇ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਵਾਲੀ, ਰੋ ਰਹੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨ ਰੂਪੇਣੇਦृਸ਼ੀ ਲੋਕੇ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਵਨਸਾਨੁषੁ। ਕੌਤੁਕੇਨ ਪਰਾਮृष੍ਟਸ੍ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਦਤੀਂ ਗਿਰਿਃ
ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਜਗਤ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪਹਾੜ ਨੇ ਐਸਾ ਅਚੰਭਾ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ ਕੀਤਾ।
ਉਪਸृਪ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਨਿਕਟਂ ਸੋਪ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ। ਹਿਮਵਾਨੁਵਾਚ-। ਕਾਸਿ ਕਸ੍ਯਾਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚਾਪਿ ਰੋਦਿषਿ
ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਹਿਮਵਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਸੁਭਾਗੀਏ? ਕਿਸ ਦੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ?'
ਨੈਤਦਲ੍ਪਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਕਾਰਣਂ ਲੋਕਸੁਂਦਰਿ। ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਉਵਾਚ ਮਧੁਨਾ ਸਹ
'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੀ ਸੋਹਣੀਏ,' ਉਹ ਕਿਹਾ। ਉਸਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਦਂਤੀ ਸ਼ੋਕਵਚਨਂ ਸ਼੍ਵਸਂਤੀ ਦੈਨ੍ਯਵਰ੍ਧਨਂ। ਰਤਿਰੁਵਾਚ-। ਕਾਮਸ੍ਯ ਦਯਿਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਰਤਿਂ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ, ਦੁਖ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੀ, ਗਹਿਰੀ ਹਾਫ ਲੈਂਦੀ, ਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਾਮ ਦੇ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ, ਸੁਵ੍ਰਤ।'
ਗਿਰਾਵਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਗਿਰਿਸ਼ਸ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਤੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹਰੁष੍ਟੇਨ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਲੋਚਨਂ
'ਇਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਗਿਰਿਸ਼, ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ—'
ਵਿਮੁਚ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਜ੍ਵਾਲਾਂ ਕਾਮੋ ਭਸ੍ਮਾਵਸ਼ੇषਿਤਃ। ਅਹਂ ਤੁ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤਾ ਤਂ ਦੇਵਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ
'ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਾਮ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪਾਸ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਈ।'
ਸ੍ਤੁਤਵਤ੍ਯਥ ਸਂਤੁष੍ਟਸ੍ਤਤੋ ਮਾਂ ਗਿਰਿਸ਼ੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤੁष੍ਟੋਹਂ ਕਾਮਦਯਿਤੇ ਕਾਮੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਗਿਰਿਸ਼ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਕਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਕਾਮ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।"'
ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਾਪ੍ਯਧੀਯਾਨੋ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਦਾਸ਼੍ਰਯਃ। ਲਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਕਾਮਂ ਨਿਵਰ੍ਤਮਰਣਾਦਪਿ
'ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਪੜ੍ਹੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਪਾਵੇਗਾ—even ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ।'
ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਸ਼ਾਵੇਸ਼ਵਸ਼ਾਦਹਂ। ਸ਼ਰੀਰਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
'ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ, ਆਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੰਭਾਲਾਂਗੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਯਾ ਰਤ੍ਯਾ ਸ਼ੈਲਃ ਸਂਭ੍ਰਮਭੀषਣਃ। ਪਾਣਾਵਾਦਾਯ ਤਨਯਾਂ ਗਂਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਸ੍ਵਕਂ ਪੁਰਂ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਤੀ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਪਹਾੜ, ਵੱਡੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।