ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਤਮਥਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਧੁਰਂ ਮਦਨਾਸ਼੍ਰਯਮ੍। ਸਸ੍ਮਾਰ ਦਕ੍ਸ਼ਤਨਯਾਂ ਦਯਿਤਾਂ ਰਂਤੁਮਾਨਸਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸੀ, ਦੱਖਣ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਸ਼ਨਕੈਸ੍ਤਿਰੋਧਾ ਯਾਤਿ ਨਿਰ੍ਮਲਾ। ਸਮਾਧਿਭਾਵਨਾ ਤਸ੍ਥੌ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰੂਪਿਣੀ
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਧੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੁਕ ਗਈ, ਪਰ ਉਹ ਧਿਆਨ ਦਾ ਲਕੜੀ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ, ਸਾਫ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਤਤਸ੍ਤਨ੍ਮਯਤਾਂ ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹ ਪਿਹਿਤਾਸ਼ਯਃ। ਵਿਵੇਸ਼ ਵਿਬੁਧਾਧੀਸ਼ੋ ਵਿਕृਤਿਂ ਮਦਨਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੇ ਮਨ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਓਟ ਲੈ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਵਿਕਾਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਲਿਆ।
ਈषਤ੍ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਂਬ੍ਯ ਧੂਰ੍ਜਟਿਃ। ਨਿਰਸ੍ਯਮਦਨਂਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾਯੋਗਮਾਯਾਸਮਾਵृਤਃ
ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧੂਰਜਟੀ ਨੇ ਧੀਰਜ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪ ਯੋਗ ਦੇ ਜਤਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ।
ਸ ਤਯਾ ਮਾਯਯਾਵਿष੍ਟੋ ਜਜ੍ਵਾਲ ਮਦਨਸ੍ਤਤਃ। ਇਚ੍ਛਾਸ਼ਰੀਰੋ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯੋ ਦੋषਾਵਾਸੋ ਮਹਾਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵੱਸ ਆ ਕੇ, ਮਦਨ ਦੀ ਲਾਹੌਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠੀ। ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਣੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨੋਰਥ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਹृਦਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸੋਥ ਵਾਸਨਾਵ੍ਯਸਨਾਤ੍ਮਕਃ। ਬਹਿਸ੍ਥਲਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਝषਧ੍ਵਜਃ
ਉਹ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਚਾਹਤ ਦੀ ਲਤ ਬਣ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮੱਛੀ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਮੀਨ ਸੀ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਨੁਯਾਤੋ ਹਿ ਸਾਹ੍ਯੇਨ ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਮਧੁਨਾ ਸਹ। ਸਹਕਾਰਤਰੋਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਂਦਮਾਰੁਤਨਿਰ੍ਧੁਤਂ
ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸਾਹਿਆ ਤੇ ਮਧੁ ਵੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਅੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੇਖੇ—
ਸ੍ਤਬਕਂ ਮਦਨੋ ਰਮ੍ਯਂ ਹਰਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸਤ੍ਵਰਂ। ਮੁਮੋਚ ਮੋਹਨਂ ਨਾਮ ਮਾਰ੍ਗਣਂ ਮਕਰਧ੍ਵਜਃ
ਮਕਰ-ਧਾਰੀ ਮਦਨ ਨੇ, ਹਰੇ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਬ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਨਾਮਸ਼ਾਲੀ ਮਹਾਸ਼ਰਃ। ਪਪਾਤ ਪਰੁषਃ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਪੁष੍ਪਬਾਣੋ ਵਿਮੋਹਨਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਤੀਰ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਵਿਮੋਹਨ ਸੀ, ਹਰੇ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਲੱਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਰਣਸਂਦੋਹੇ ਵਿਦ੍ਧੇ ਤੁ ਹृਦਯੇ ਭਵਃ। ਬਭੂਵ ਭੂਤਪੋ ਕਂਪ੍ਯ ਧੈਰ੍ਯੋਪਿ ਮਦਨੋਨ੍ਮੁਖਃ
ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਲੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਭਾਵਾ, ਆਪਣੇ ਧੀਰਜ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕੰਬ ਪਿਆ ਤੇ ਮਦਨ ਵੱਲ ਝੁਕ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵਾਦ੍ਭਾਵਾਨਾਮਾਵੇਸ਼ਂ ਸ੍ਵਮਪਸ਼੍ਯਤ। ਵਾਕ੍ਯਂ ਬਹੁ ਬਭਾषੇਥ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹਪ੍ਰਸਵਾਤ੍ਮਕਂ
ਫਿਰ, ਜਦ ਭਾਵਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਜੋਰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਮਨੋਰਥ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕੋਪਾਨਲੋਦ੍ਭੂਤ ਘੋਰ ਹੁਂਕਾਰਭੀषਣੇ। ਬਭੂਵ ਵਦਨੇ ਨੇਤ੍ਰਂ ਤृਤੀਯਮਨਲਾਕੁਲਂ
ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੂੰਕਾਰ ਨਿਕਲੀ; ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਤੀਜਾ ਅੱਖ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰੌਦ੍ਰਵਪੁषੋ ਜਗਤ੍ਸਂਹਾਰਭੈਰਵਮ੍। ਤਦਂਤਿਕਸ੍ਥੇ ਮਦਨੇ ਵ੍ਯਸ੍ਫਾਰਯਤ ਧੂਰ੍ਜਟਿਃ
ਰੁਦਰ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੀਜੇ ਅੱਖ ਨੂੰ ਮਦਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਤਨ੍ਨੇਤ੍ਰਵਿਸ੍ਫੁਲਿਂਗੇਨ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤਾਂ ਨਾਕਵਾਸਿਨਾਮ੍। ਗਮਿਤੋ ਭਸ੍ਮਤਾਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕਂਦਰ੍ਪਃ ਕਾਮਦਰ੍ਪਕਃ
ਉਸ ਅੱਖ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਨਾਲ, ਜਦ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀ ਚੀਕ ਪਏ, ਤਾਂ ਕਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਤਂ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰਨੇਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵੋਨਲਃ। ਵ੍ਯਜृਂਭਤ ਜਗਦ੍ਦਗ੍ਧੁਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਹੁਂਕਾਰਘਸ੍ਮਰਂ
ਉਸਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰਕੇ, ਹਰੇ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਅੱਗ ਫੈਲਣ ਲੱਗੀ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੂੰਕਾਰ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਭਵੋ ਜਗਦ੍ਧੇਤੋਰ੍ਵ੍ਯਭਜਜ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍। ਸਹਕਾਰੇ ਮਧੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸੁਮਨਃ ਸ੍ਸ੍ਵਪਰੇष੍ਵਪਿ
ਫਿਰ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਭਾਵਾ ਨੇ ਉਹ ਅੱਗ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ: ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਬਸੰਤ, ਚੰਦ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਹੋਰ ਵਿੱਚ।
ਭृਂਗੇषੁ ਕੋਕਿਲਾਸ੍ਯੇ ਚ ਵਿਭਾਗੇਨ ਸ੍ਮਰਾਨਲਂ। ਸ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰੇ ਵਿਦ੍ਧੋ ਹਰੋਥ ਸ੍ਮਰਮਾਰ੍ਗਣੈਃ
ਉਸਨੇ ਕਾਮ ਦੀ ਅੱਗ ਭੌਰਿਆਂ, ਕੋਇਲਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਹੋਰ ਹੋਰ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੇ ਆਪ ਵੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਛਿੱਜ ਗਿਆ।
ਭਾਗੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਸਂਵਿष੍ਟਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਤੀ ਬਹੁਨਾਸ਼ਨਂ। ਵਿਭਕ੍ਤਂ ਲੋਕਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਕਰਂ ਦੁਰ੍ਵਾਰਜृਂਭਿਤਂ
ਜਦ ਉਹ ਅੱਗ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਅਨੇਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀ, ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਰੋਕਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਧਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ—
ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਸ੍ਨੇਹਸਂਪੂਰ੍ਣਕਾਮੇਨ ਹृਦਯੇ ਕਿਲ। ਜ੍ਵਲਨ੍ਨਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਭੀਮੋ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਵਸ਼ਗੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਲੋੜ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਿਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੜਦਾ ਰਿਹਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਵੱਸ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਹਰਹੁਂਕਾਰ ਜ੍ਵਾਲਾਭਸ੍ਮੀਕृਤਂ ਸ੍ਮਰਂ। ਵਿਲਲਾਪ ਰਤਿਃ ਕ੍ਰੂਰਂ ਬਂਧੁਨਾ ਮਧੁਨਾ ਸਹ
ਜਦ ਰਤੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹਰੇ ਦੀ ਹੂੰਕਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਮਰ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਮਧੁ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਰੋਈ।
ਤਤੋ ਵਿਲਪ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ੋ ਮਧੁਨਾ ਪਰਿਸਾਂਤ੍ਵਿਤਾ। ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਮਿਂਦੁਮੌਲਿਤ੍ਰਿਲੋਚਨਂ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਰੋ ਕੇ ਤੇ ਮਧੁ ਵਲੋਂ ਧੀਰਜ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਦ ਵਾਲੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਗਈ।
ਭृਂਗਾਨੁਯਾਤਾਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪੁष੍ਪਿਤਾਂ ਸਹਕਾਰਜਾਂ। ਲਤਾਂ ਪਤ੍ਰਦ੍ਰੁਮਚ੍ਛਨ੍ਨਾਂ ਜਾਤਾਂ ਪਰਭृਤਾਂ ਸਖੀਂ 1.43.
ਭੌਰਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਤ ਲੈ ਕੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਕੋਇਲ ਦੀ ਸਖੀ ਬਣ ਗਈ।
ਨਿਬਧ੍ਯ ਤੁ ਜਟਾਜੂਟਂ ਕੁਟਿਲੈਰਲਕੈ ਰਤਿਃ। ਉਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਹृਦ੍ਯੇਨ ਸ੍ਮਰਭਸ੍ਮਨਾ
ਰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਘੜੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਲਟਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਕਾਮ ਦੀ ਰਾਖ ਲਾਈ।
ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਨ੍ਦੁਵਿਭੂषਣਮ੍। ਰਤਿਰੁਵਾਚ। ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਮਨੋਮਯਾਯ ਜਗਨ੍ਮਯਾਯਾਦ੍ਭੁਤਵਰ੍ਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਉਹ ਗੁੱਡੀਆਂ ਦੇ ਬਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਨ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਅਚੰਭੇ ਰਾਹ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਸੁਰਾਰ੍ਚਿਤਾਯ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤਕृਪਾਪਰਾਯ। ਨਮੋ ਭਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਭਵੋਦ੍ਭਵਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਧ੍ਵਸ੍ਤਮਨੋਭਵਾਯ
ਦੇਵਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਵਨ ਦੇ ਮੂਲ, ਕਾਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਮਾਯਾਮਦਨਾਸ਼੍ਰਯਾਯ ਨਮੋ ਨਿਸਰ੍ਗਾਮਲਭੂषਿਤਾਯ। ਨਮੋਸ੍ਤ੍ਵਮੇਯਾਯ ਗੁਣਾਯਨਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਸਿਦ੍ਧਾਯ ਪੁਰਾਤਨਾਯ
ਮਾਇਆ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਕੁਦਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਅਣਮਾਪ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਸਿੱਧ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਯ ਨਮੋ ਗੁਣਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭੀਮਗਣਾਨੁਗਾਯ। ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਨਾਨਾਭੁਵਨਰ੍ਦ੍ਧਿਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤਾਭਿਮਤਪ੍ਰਦਾਯ
ਸਾਰੇ ਦੀ ਪਨਾਹ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ, ਅਨੇਕ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋਥ ਕਰ੍ਮਪ੍ਰਸਵੇ ਨਮਃ ਸਦਾ ਅਨਂਤਰੂਪਾਯ ਸਦੈਵ ਤੁਭ੍ਯਮ੍। ਅਸਹ੍ਯਕੋਪਾਯ ਸਦੈਵ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਚਿਹ੍ਨਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੁਭ੍ਯਮ੍
ਕਰਮ ਦੇ ਮੂਲ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਸੀਮਲੀਲਾਪਰਮਸ੍ਤੁਤਾਯ ਵृषੇਂਦ੍ਰਯਾਨਾਯ ਪੁਰਾਂਤਕਾਯ। ਨਮਃ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਯ ਮਹੌषਧਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਨਾਨਾਵਿਧਰੂਪਕਾਯ
ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਦਵਾਈ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਕਾਲਾਯ ਨਮਃ ਕਲਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਕਾਲਕਲਾਤਿਗਾਯ। ਚਰਾਚਰਾਚਾਰ੍ਯਵਿਚਾਰ੍ਯਵਰ੍ਯਮਾਚਾਰ੍ਯਮੁਤ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤਭੂਤਸਰ੍ਗਂ
ਕਾਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕਲਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਕਾਲ ਤੇ ਕਲਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਧਿਆਪਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।