ਅਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਹਿ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿਮਭੂਧਰ। ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰੋ ਨਾਰਦਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਹਿ
ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਹੇ ਹਿਮਵਤ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਂ ਮੇਨੇ ਮੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤਦਾ। ਉਵਾਚ ਚਾਪਿ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਨਾਰਦਂ ਤੁ ਹਿਮਾਚਲਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਨਾ ਦਾ ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸਮਝਿਆ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੁਸ੍ਤਰਾਨ੍ਨਰਕਾਦ੍ਘੋਰਾਦੁਦ੍ਧृਤੋਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ। ਪਾਤਾਲਾਦਹਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਪ੍ਤਲੋਕਾਧਿਪਃ ਕृਤਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਔਖੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਹਿਮਾਚਲੋਸ੍ਮਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਨਿਵਰਾਧੁਨਾ। ਹਿਮਾਚਲਾਚ੍ਛਤਗੁਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋਸ੍ਮਿ ਸਮੁਨ੍ਨਤਿਂ
ਹੁਣ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹਿਮਾਚਲ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਹਿਮਾਚਲ ਨਾਲੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਉੱਚਾਈ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਆਨਂਦਾਦੇਵ ਚਾਹਾਰਿ ਹृਦਯਂ ਮੇ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਨਾਧ੍ਯਵਸ੍ਯਤਿ ਕृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਭਾਗਪ੍ਰਵਿਚਾਰਣਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਪੂਰਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਤੇ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਭਵਦ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਨਿਯਤਮਮੋਘਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮੁਨੇ। ਭਵਦ੍ਭਿਰੇਵ ਹਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨਿਵਾਸਾਯਾਤ੍ਮਰੂਪਿਣਾਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਸਦਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਆਖਦੇ ਹੋ ਕਿ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਮੁਨੀਨਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਕਲ੍ਮषਮ੍। ਤਥਾਪਿ ਵਸ੍ਤੁਨ੍ਯੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਜ੍ਞਾ ਮੇ ਸਂਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੈਂ ਆਪ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇਸ ਇਕ ਗੱਲ ਬਾਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੁਕਮ ਦੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰੇ ਸ ਤਦਾ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਃ। ਉਵਾਚ ਨਾਰਦੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਜਦੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਸੁਰਕਾਰ੍ਯੇ ਸ ਏਵਾਰ੍ਥਸ੍ਤਵਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਤਰਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਤਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਇਹੀ ਮਕਸਦ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਭਵਨਂ ਮਹੇਂਦ੍ਰਂ ਸਂਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ। ਤਤੋਨੁਰੂਪੇ ਸ ਮੁਨਿਰੁਪਵਿष੍ਟੋ ਮਹਾਸਨੇ
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਮুনি ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਪृष੍ਟਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਗਿਰਿਜਾਸਂਸ਼੍ਰਯਾਂ ਕਥਾਮ੍। ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਯਨ੍ਮਹ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮਯਾ ਕृਤਮੇਵ ਹਿ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਉਹ ਗਿਰਿਜਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕਿਂਤੁ ਪਂਚਸ਼ਰਸ੍ਯੇषੁ ਗੋਚਰਤ੍ਵਮਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਨਾ ਕਾਰ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾ1.43.
ਪਰ ਹੁਣ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਦ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਕੰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਮুনি ਦੇ ਕਹਿਣ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਚੂਤਾਂਕੁਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ। ਸਸ੍ਮृਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਭਗਵਾਨ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਅੰਬ ਦੀ ਕੋਪਲਾਂ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ।
ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਰਤਿਯੁਤਃ ਸਵਿਲਾਸੋ ਝषਧ੍ਵਜਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਨ੍ਮਥਮ੍
ਰਤੀ ਨਾਲ, ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਮਛਲੀ-ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਮਨਮਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਉਪਦੇਸ਼ੇਨ ਬਹੁਨਾ ਕਿਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰਤਿਪ੍ਰਿਯ। ਮਨੋਭਵੋਸਿ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਭੂਤਮਨੋਗਤਮ੍
ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਮਨੋਭਵ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜੋ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਤਦ੍ਯਥਾਨੁਕ੍ਰਮਂ ਤੁ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਨਾਕਸਦਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਸ਼ਂਕਰਂ ਯੋਜਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਮਨੋਭਵ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰ। ਮਨੋਭਵ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦੇ।
ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਮਧੁਨਾਨੇਨ ਗਚ੍ਛ ਰਤ੍ਯਾ ਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਦਨਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਮਧੁ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾ ਕੇ ਤੂੰ ਜਾ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਮਦਨ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਂਚਬਾਣੋਥ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀਤਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍। ਕਾਮ ਉਵਾਚ-। ਅਨਯਾ ਦੇਵ ਸਾਮਗ੍ਰ੍ਯਾ ਮੁਨਿਦਾਨਵਭੀਮਯਾ
ਫਿਰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਕਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਸਾਮਗਰੀ ਜੋ ਮুনি ਤੇ ਦੈਤ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ—
ਦੁਃਸਾਧ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵਃ ਕਿਂ ਨ ਵੇਤ੍ਸਿ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋ। ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵੇਤ੍ਥ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ? ਤੂੰ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਥਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਾਯਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇ ਕੋਪੇਪਿ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਮਹਤਾਂ ਮਹਤ੍। ਸਰ੍ਵੋਪਭੋਗਸਾਰਂ ਹਿ ਸੌਦਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਂਭਵਮ੍
ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ, ਚਾਹੇ ਮਿਹਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੁੱਸਾ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਵੱਡੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਤੇ ਸੋਹਣਾਪਣ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ੇषਂ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸਾਮਾਨ੍ਯਾਦ੍ਭ੍ਰਂਸ਼ਨਂ ਫਲਾਤ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਮੁਵਾਚਾਮਰੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਜੋ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਮ ਫਲ ਖੋ ਜਾਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਅਮਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਵਯਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਰਤਿਕਾਂਤ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸਂਦਂਸ਼ੇਨ ਵਿਨਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਯਸ੍ਕਾਰਸ੍ਯ ਨੇष੍ਯਤੇ
ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਤੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਹਾਂ, ਰਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਦੰਦ ਲਾਏ ਬਿਨਾ ਲੋਹਾਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਕਸ੍ਯਚਿਚ੍ਚ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਨ ਤੁ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਕਾਮਃ ਸਖਾਯਂ ਮਧੁਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਕਿਸੇ-ਕਿਸੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਮ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਮਧੁ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਰਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਤੁਹਿਨਭੂਭृਤਃ। ਸ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਕਰੋਚ੍ਚਿਂਤਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯੋਪਾਯਪੂਰ੍ਵਿਕਾਮ੍
ਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੰਮ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਸੋਚੀ।
ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਹਿ ਨਿष੍ਕਂਪਾ ਮਨਸ੍ਤੇषਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਮ੍। ਤਦਾਦਾਵੇਵ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯ ਨੇਤ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਜਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਹੀ ਜਿੱਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸਂਸਿਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯ ਮਾਨਸਮ੍। ਕਥਮੇਵਂਵਿਧੈਰ੍ਭਾਵੈਰ੍ਦ੍ਵੇषਾਨੁਗਮਨਂ ਵਿਨਾ
ਜਿਆਦਾਤਰ ਸਫਲਤਾ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਐਸੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਅਰਥ ਵੈਰ ਪਾਲੇ ਬਿਨਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੋਧਃ ਕ੍ਰੂਰਤਰਾਤ੍ਸਂਗਾਦ੍ਭੀषਣੇਰ੍ष੍ਯਾ ਮਹਾਸਖੀ। ਚਾਪਲ੍ਯਾਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤ ਧੈਰ੍ਯਾਧਾਰਮਹਾਬਲਾ
ਗੁੱਸਾ, ਜਿਹੜਾ ਕਠੋਰ ਸੰਗਤ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਤਿੱਖਾ ਹੈ, ਡਰਾਉਣੀ ਈਰਖਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸਾਥਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਬੇਸਮਝੀ ਕਰਕੇ, ਧੀਰਜ ਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਸਰਾ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਮਸ੍ਯ ਵਿਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਨਸੋ ਵਿਕृਤਿਂ ਪੁਰਃ। ਪਿਧਾਯ ਧੈਰ੍ਯਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਸਂਤੋषਮਪਕृष੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਮਨ ਦੀ ਵਿਕਾਰਤਾ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵੱਲ ਮੋੜ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਧੀਰਜ ਦੇ ਰਾਹ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਵੀ ਖੋਹ ਲਵਾਂਗਾ।
ਅਵਗਂਤੁਂ ਹਿ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਹ ਪਂਡਿਤਃ। ਵਿਕਲ੍ਪਮਾਤ੍ਰਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਮਨੋਭਵਮ੍
ਇਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਲੱਖਣ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਨ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਥ ਕ੍ਰਿਯਾਰਂਭੀ ਗਂਭੀਰਾਵਰ੍ਤਦੁਸ੍ਤਰਃ। ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਹਰਸ੍ਯਾਹਂ ਤਪਃਸ੍ਥਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ, ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਾਂਗਾ।