ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਚ ਮਯਾ ਦੇਵੀ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਵਰ੍ਜਿਤਾ ਤਵ। ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਾਕ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੇਨ ਵਿਚਾਰਣਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਉਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸਹੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦੈਵਿਕੋ ਹ੍ਯਂਕਃ ਸ਼ਰੀਰਾਵਯਵਾਸ਼੍ਰਯਃ। ਸ ਚਾਯੁਰ੍ਧਨਸੌਭਾਗ੍ਯਪਰਿਣਾਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਃ
ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਮਰ, ਧਨ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਅਨਂਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਸੌਭਾਗ੍ਯਸ੍ਯ ਤੁ ਭੂਧਰ। ਨੈਵਾਂਕੋ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਕਾਰਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਸਂਵਿਧੀਯਤੇ
ਪਰ, ਹੇ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਅਣੰਤ ਤੇ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਕੋਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ।
ਅਤੋऽਸ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਗਾਤ੍ਰੇ ਸ਼ੈਲ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਹਾਮਤੇ। ਯਚ੍ਚਾਹਮੁਕ੍ਤਵਾਨਸ੍ਯਾ ਉਤ੍ਤਾਨਕਰਤਾ ਸਦਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਸਦਾ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ—
ਉਤ੍ਤਾਨੋ ਵਰਦਃ ਪਾਣਿਰੇष ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਦੈਵ ਤੁ। ਸੁਰਾਸੁਰਮੁਨਿਵ੍ਰਾਤਵਰਦਾਤ੍ਰੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਮਾਤਾ ਦਾ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੱਥ ਸਦਾ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਰਹੇਗੀ।
ਯਚ੍ਚ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਪਾਦੌ ਸੁਚ੍ਛਾਯੌ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੌ। ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਮਸ੍ਯਾਪਿ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯੋਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ੈਲਸਤ੍ਤਮ
ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਰੰਗ ਬਦਲਦੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਉਸ ਬਾਰੇ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸੁਣ।
ਚਰਣੌ ਪਦ੍ਮਸਂਕਾਸ਼ੌ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਵਸ੍ਯਾ ਨਖੋਜ੍ਵਲੌ। ਸੁਰਾਸੁਰਾਣਾਂ ਨਮਤਾਂ ਕਿਰੀਟਮਣਿਕਾਂਤਿਭਿਃ
ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਨਖ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਜਦੋਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਝਲਕਦੀ ਹੈ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਰ੍ਣੈਃ ਪਸ਼੍ਯਦ੍ਭਿਃ ਸੁਚ੍ਛਾਯੌ ਪ੍ਰਤਿਬਿਂਬਿਤੌ। ਏषਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵृषਾਂਕਸ੍ਯ ਮਹੀਧਰ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੰਗ-ਬਰੰਗੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪਰਛਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬਲਦ-ਧਾਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਹਾੜ।
ਜਨਨੀ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸਂਭੂਤਾਭੂਤਭਾਵਿਨੀ। ਸ਼ਿਵੇਯਂ ਪਾਵਨਾਯੈਵ ਤ੍ਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਾਵਨਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਇਆ, ਹੋ ਰਿਹਾ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਸਭ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਿਵਾ ਤੇਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਸਤੇ ਆਈ ਹੈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਚਾਨਣ।
ਤਦ੍ਯਥਾਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵੈषਾ ਯੋਗਂ ਯਾਯਾਤ੍ਪਿਨਾਕਿਨਃ। ਤਥਾ ਵਿਧੇਯਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਿਨਾਕੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ।
ਅਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਹਿ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿਮਭੂਧਰ। ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰੋ ਨਾਰਦਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਹਿ
ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਹੇ ਹਿਮਵਤ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਂ ਮੇਨੇ ਮੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤਦਾ। ਉਵਾਚ ਚਾਪਿ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਨਾਰਦਂ ਤੁ ਹਿਮਾਚਲਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਨਾ ਦਾ ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸਮਝਿਆ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੁਸ੍ਤਰਾਨ੍ਨਰਕਾਦ੍ਘੋਰਾਦੁਦ੍ਧृਤੋਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ। ਪਾਤਾਲਾਦਹਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਪ੍ਤਲੋਕਾਧਿਪਃ ਕृਤਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਔਖੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਹਿਮਾਚਲੋਸ੍ਮਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਨਿਵਰਾਧੁਨਾ। ਹਿਮਾਚਲਾਚ੍ਛਤਗੁਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋਸ੍ਮਿ ਸਮੁਨ੍ਨਤਿਂ
ਹੁਣ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹਿਮਾਚਲ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਹਿਮਾਚਲ ਨਾਲੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਉੱਚਾਈ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਆਨਂਦਾਦੇਵ ਚਾਹਾਰਿ ਹृਦਯਂ ਮੇ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਨਾਧ੍ਯਵਸ੍ਯਤਿ ਕृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਭਾਗਪ੍ਰਵਿਚਾਰਣਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਪੂਰਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਤੇ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਭਵਦ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਨਿਯਤਮਮੋਘਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮੁਨੇ। ਭਵਦ੍ਭਿਰੇਵ ਹਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨਿਵਾਸਾਯਾਤ੍ਮਰੂਪਿਣਾਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਸਦਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਆਖਦੇ ਹੋ ਕਿ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਮੁਨੀਨਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਕਲ੍ਮषਮ੍। ਤਥਾਪਿ ਵਸ੍ਤੁਨ੍ਯੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਜ੍ਞਾ ਮੇ ਸਂਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੈਂ ਆਪ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇਸ ਇਕ ਗੱਲ ਬਾਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੁਕਮ ਦੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰੇ ਸ ਤਦਾ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਃ। ਉਵਾਚ ਨਾਰਦੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਜਦੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਸੁਰਕਾਰ੍ਯੇ ਸ ਏਵਾਰ੍ਥਸ੍ਤਵਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਤਰਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਤਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਇਹੀ ਮਕਸਦ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਭਵਨਂ ਮਹੇਂਦ੍ਰਂ ਸਂਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ। ਤਤੋਨੁਰੂਪੇ ਸ ਮੁਨਿਰੁਪਵਿष੍ਟੋ ਮਹਾਸਨੇ
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਮুনি ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਪृष੍ਟਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਗਿਰਿਜਾਸਂਸ਼੍ਰਯਾਂ ਕਥਾਮ੍। ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਯਨ੍ਮਹ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮਯਾ ਕृਤਮੇਵ ਹਿ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਉਹ ਗਿਰਿਜਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕਿਂਤੁ ਪਂਚਸ਼ਰਸ੍ਯੇषੁ ਗੋਚਰਤ੍ਵਮਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਨਾ ਕਾਰ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾ1.43.
ਪਰ ਹੁਣ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਦ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਕੰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਮুনি ਦੇ ਕਹਿਣ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਚੂਤਾਂਕੁਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ। ਸਸ੍ਮृਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਭਗਵਾਨ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਅੰਬ ਦੀ ਕੋਪਲਾਂ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ।
ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਰਤਿਯੁਤਃ ਸਵਿਲਾਸੋ ਝषਧ੍ਵਜਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਨ੍ਮਥਮ੍
ਰਤੀ ਨਾਲ, ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਮਛਲੀ-ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਮਨਮਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਉਪਦੇਸ਼ੇਨ ਬਹੁਨਾ ਕਿਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰਤਿਪ੍ਰਿਯ। ਮਨੋਭਵੋਸਿ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਭੂਤਮਨੋਗਤਮ੍
ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਮਨੋਭਵ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜੋ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਤਦ੍ਯਥਾਨੁਕ੍ਰਮਂ ਤੁ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਨਾਕਸਦਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਸ਼ਂਕਰਂ ਯੋਜਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਮਨੋਭਵ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰ। ਮਨੋਭਵ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦੇ।
ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਮਧੁਨਾਨੇਨ ਗਚ੍ਛ ਰਤ੍ਯਾ ਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਦਨਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਮਧੁ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾ ਕੇ ਤੂੰ ਜਾ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਮਦਨ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਂਚਬਾਣੋਥ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੀਤਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍। ਕਾਮ ਉਵਾਚ-। ਅਨਯਾ ਦੇਵ ਸਾਮਗ੍ਰ੍ਯਾ ਮੁਨਿਦਾਨਵਭੀਮਯਾ
ਫਿਰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਕਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਸਾਮਗਰੀ ਜੋ ਮুনি ਤੇ ਦੈਤ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ—
ਦੁਃਸਾਧ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵਃ ਕਿਂ ਨ ਵੇਤ੍ਸਿ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋ। ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵੇਤ੍ਥ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ? ਤੂੰ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਥਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਾਯਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇ ਕੋਪੇਪਿ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਮਹਤਾਂ ਮਹਤ੍। ਸਰ੍ਵੋਪਭੋਗਸਾਰਂ ਹਿ ਸੌਦਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਂਭਵਮ੍
ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ, ਚਾਹੇ ਮਿਹਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੁੱਸਾ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਵੱਡੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਤੇ ਸੋਹਣਾਪਣ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।