ਸ਼ਰੀਰਲਕ੍ਸ਼ਣਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਪृਥਕ੍ਫਲਨਿਵੇਦਿਨਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਤੇ ਸ਼ੈਲੇ ਮਹਾਦੁਃਖਵਿਚਾਰਿਣਿ
ਹੋਰ ਸਰੀਰਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਤੀਜੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਪਹਾੜ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ—
ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮੁਵਾਚੇਦਂ ਨਾਰਦੋ ਦੇਵਪੂਜਿਤਃ। ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਹਰ੍षਸ੍ਥਾਨੇ ਚ ਮਹਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਦੁਃਖਂ ਨਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਨਾਰਦ, ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੇ: 'ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।'
ਅਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਵਾਕ੍ਯਾਰ੍ਥੋ ਮੋਹਂ ਯਾਸਿ ਮਹਾਗਿਰੇ। ਇਮਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਗਿਰਂ ਮਤ੍ਤੋ ਰਹਸ੍ਯਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਾਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਤੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਕੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਗੁਪਤ ਤੇ ਪੱਕੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸੁਣ।
ਸਮਾਹਿਤੋ ਮਹਾਸ਼ੈਲ ਮਯੋਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਚਾਰਣਾਮ੍। ਨ ਜਾਤੋਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਯਨ੍ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਹਿਮਾਚਲ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੋਚ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਇਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਪਤੀ ਅਜੇ ਤਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਹੇ ਹਿਮਾਚਲ।
ਸ ਨ ਜਾਤੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵੋਦ੍ਭਵਃ। ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਅਜੇ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ—ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ, ਮੌਜੂਦਾ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਉਹ ਸਦਾ ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਬਾਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਨਯੋ ਗਰ੍ਭਜਨ੍ਮਜਰਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੀਡਨਕਾ ਗਿਰੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਮੁਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ, ਗਰਭ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਭ, ਹੇ ਪਹਾੜ, ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਖਿਲੌਣ ਹੀ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਤਸ੍ਤਦਿਚ੍ਛਾਤਃ ਸਂਭੂਤੋ ਭੁਵਨਪ੍ਰਭੁਃ। ਆਤ੍ਮਨੋ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ੋਸ੍ਤਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਂਤੇਪਿ ਭੂਧਰ
ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹਵਾਂ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਚੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪਹਾੜ, ਉਸਦਾ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਚਾਹੇ ਸਾਰੀ ਸਥਿਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸਂਸਾਰੇ ਜਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ। ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਦੇਹ ਏਵਾਤ੍ਰ ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਨਾਸ਼ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਹੀ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਥਾਵਰਾਂਤੋऽਯਂ ਸਂਸਾਰੋ ਯਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ। ਸ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਹ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਡੋਲ ਤੱਕ, ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸਦਾ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵੋऽਚਲਃਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਨ ਜਾਤੋ ਜਨਕੋऽਜਰਃ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਤਿਃ ਸੋऽਸ੍ਯਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਨਿਰਾਮਯਃ
ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਅਡੋਲ, ਅਟੱਲ, ਅਜਨਮਾ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਹੀ ਇਸਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਚ ਮਯਾ ਦੇਵੀ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਵਰ੍ਜਿਤਾ ਤਵ। ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਾਕ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੇਨ ਵਿਚਾਰਣਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਉਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸਹੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦੈਵਿਕੋ ਹ੍ਯਂਕਃ ਸ਼ਰੀਰਾਵਯਵਾਸ਼੍ਰਯਃ। ਸ ਚਾਯੁਰ੍ਧਨਸੌਭਾਗ੍ਯਪਰਿਣਾਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਃ
ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਮਰ, ਧਨ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਅਨਂਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਸੌਭਾਗ੍ਯਸ੍ਯ ਤੁ ਭੂਧਰ। ਨੈਵਾਂਕੋ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਕਾਰਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਸਂਵਿਧੀਯਤੇ
ਪਰ, ਹੇ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਅਣੰਤ ਤੇ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਕੋਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ।
ਅਤੋऽਸ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਗਾਤ੍ਰੇ ਸ਼ੈਲ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਹਾਮਤੇ। ਯਚ੍ਚਾਹਮੁਕ੍ਤਵਾਨਸ੍ਯਾ ਉਤ੍ਤਾਨਕਰਤਾ ਸਦਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਸਦਾ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ—
ਉਤ੍ਤਾਨੋ ਵਰਦਃ ਪਾਣਿਰੇष ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਦੈਵ ਤੁ। ਸੁਰਾਸੁਰਮੁਨਿਵ੍ਰਾਤਵਰਦਾਤ੍ਰੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਮਾਤਾ ਦਾ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੱਥ ਸਦਾ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਰਹੇਗੀ।
ਯਚ੍ਚ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਪਾਦੌ ਸੁਚ੍ਛਾਯੌ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੌ। ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਮਸ੍ਯਾਪਿ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯੋਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ੈਲਸਤ੍ਤਮ
ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਰੰਗ ਬਦਲਦੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਉਸ ਬਾਰੇ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸੁਣ।
ਚਰਣੌ ਪਦ੍ਮਸਂਕਾਸ਼ੌ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਵਸ੍ਯਾ ਨਖੋਜ੍ਵਲੌ। ਸੁਰਾਸੁਰਾਣਾਂ ਨਮਤਾਂ ਕਿਰੀਟਮਣਿਕਾਂਤਿਭਿਃ
ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਨਖ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਜਦੋਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਝਲਕਦੀ ਹੈ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਰ੍ਣੈਃ ਪਸ਼੍ਯਦ੍ਭਿਃ ਸੁਚ੍ਛਾਯੌ ਪ੍ਰਤਿਬਿਂਬਿਤੌ। ਏषਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵृषਾਂਕਸ੍ਯ ਮਹੀਧਰ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੰਗ-ਬਰੰਗੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪਰਛਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬਲਦ-ਧਾਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਹਾੜ।
ਜਨਨੀ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸਂਭੂਤਾਭੂਤਭਾਵਿਨੀ। ਸ਼ਿਵੇਯਂ ਪਾਵਨਾਯੈਵ ਤ੍ਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਾਵਨਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਇਆ, ਹੋ ਰਿਹਾ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਸਭ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਿਵਾ ਤੇਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਸਤੇ ਆਈ ਹੈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਚਾਨਣ।
ਤਦ੍ਯਥਾਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵੈषਾ ਯੋਗਂ ਯਾਯਾਤ੍ਪਿਨਾਕਿਨਃ। ਤਥਾ ਵਿਧੇਯਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਿਨਾਕੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ।
ਅਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਹਿ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹਿਮਭੂਧਰ। ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰੋ ਨਾਰਦਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਹਿ
ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਹੇ ਹਿਮਵਤ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਂ ਮੇਨੇ ਮੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤਦਾ। ਉਵਾਚ ਚਾਪਿ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਨਾਰਦਂ ਤੁ ਹਿਮਾਚਲਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਨਾ ਦਾ ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸਮਝਿਆ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੁਸ੍ਤਰਾਨ੍ਨਰਕਾਦ੍ਘੋਰਾਦੁਦ੍ਧृਤੋਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ। ਪਾਤਾਲਾਦਹਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਪ੍ਤਲੋਕਾਧਿਪਃ ਕृਤਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਔਖੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ, ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਹਿਮਾਚਲੋਸ੍ਮਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਨਿਵਰਾਧੁਨਾ। ਹਿਮਾਚਲਾਚ੍ਛਤਗੁਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋਸ੍ਮਿ ਸਮੁਨ੍ਨਤਿਂ
ਹੁਣ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹਿਮਾਚਲ ਵਜੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਹਿਮਾਚਲ ਨਾਲੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਉੱਚਾਈ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਆਨਂਦਾਦੇਵ ਚਾਹਾਰਿ ਹृਦਯਂ ਮੇ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਨਾਧ੍ਯਵਸ੍ਯਤਿ ਕृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਭਾਗਪ੍ਰਵਿਚਾਰਣਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਪੂਰਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਤੇ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਭਵਦ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਨਿਯਤਮਮੋਘਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮੁਨੇ। ਭਵਦ੍ਭਿਰੇਵ ਹਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨਿਵਾਸਾਯਾਤ੍ਮਰੂਪਿਣਾਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਸਦਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ। ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਆਖਦੇ ਹੋ ਕਿ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਮੁਨੀਨਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਕਲ੍ਮषਮ੍। ਤਥਾਪਿ ਵਸ੍ਤੁਨ੍ਯੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਜ੍ਞਾ ਮੇ ਸਂਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੈਂ ਆਪ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇਸ ਇਕ ਗੱਲ ਬਾਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੁਕਮ ਦੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰੇ ਸ ਤਦਾ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਃ। ਉਵਾਚ ਨਾਰਦੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਜਦੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਸੁਰਕਾਰ੍ਯੇ ਸ ਏਵਾਰ੍ਥਸ੍ਤਵਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਤਰਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਤਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਇਹੀ ਮਕਸਦ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਭਵਨਂ ਮਹੇਂਦ੍ਰਂ ਸਂਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ। ਤਤੋਨੁਰੂਪੇ ਸ ਮੁਨਿਰੁਪਵਿष੍ਟੋ ਮਹਾਸਨੇ
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਮুনি ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।