ਤृष੍ਣਾ ਮੁष੍ਣਾਤਿ ਨਿष੍ਣਾਤਂ ਫਲਲੋਭਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ਪੁਨਃ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਹਿ ਪਰਮਂ ਜਨ੍ਮ ਕੁਲਾਨਾਮੁਭਯਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਲਾਲਚ ਫਲ ਦੀ ਆਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਸ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਸੁਖਾਯੋਕ੍ਤਂ ਸਤ੍ਪਤਿਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍। ਦੁਰ੍ਲਭਤ੍ਵਾਤ੍ਸਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵਿਗੁਣੋਪਿ ਪਤਿਃ ਕਿਲ
ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸੁੱਖ ਚੰਗੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਚੰਗਾ ਪਤੀ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮਾੜਾ ਪਤੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਵਿਨਾ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪਤਿਰ੍ਨਾਰ੍ਯਾਃ ਕਦਾਚਨ। ਯਤੋ ਨਿਸ੍ਸਾਧਨੋ ਧਰ੍ਮਃ ਪਰਿਣਾਮੋਤ੍ਥਿਤਾ ਰਤਿਃ
ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਦੇ ਵੀ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਨੇਕ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਿਆਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਧਨਂ ਜੀਵਿਤਪਰ੍ਯਂਤਂ ਪਤ੍ਯੌ ਨਾਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਨਿਰ੍ਦ੍ਧਨੋ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਮੂਰ੍ਖਃ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਧਨ ਔਰਤ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਪਤੀ ਦੇ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਤੀ ਗਰੀਬ, ਮੂੰਹੋਂ ਮਾੜਾ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ—
ਦੈਵਤਂ ਪਰਮਂ ਨਾਰ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰੁਕ੍ਤਃ ਸਦੈਵ ਹਿ। ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਰ੍षਿਣਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨ ਜਾਤੋऽਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਃ ਕਿਲ
ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਔਰਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ, ਇਹਦੀ ਅਜੇ ਤਕ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਏਤਦ੍ਦੌਰ੍ਭਾਗ੍ਯਮਤੁਲਮਸਂਖ੍ਯਂ ਚ ਦੁਰੁਦ੍ਵਹਮ੍। ਚਰਾਚਰੇ ਭੂਤਸਰ੍ਗੇ ਚਿਂਤਾ ਸਾ ਵ੍ਯਾਪਿਨੀ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਦੁੱਖ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਸਹਿਣ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ। ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸ ਨ ਜਾਤ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਮੇਦਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਮਨਃ। ਮਨੁष੍ਯਦੇਵਜਾਤੀਨਾਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਨਿਵੇਦਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਮੰਦਾ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਹਸ੍ਤਪਾਦਾਭ੍ਯਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਹਿਤਂ ਕਿਲ। ਸੇਯਮੁਤ੍ਤਾਨਹਸ੍ਤੇਤਿ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਾ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ
ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, 'ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਹੱਥ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ।
ਉਤ੍ਤਾਨਹਸ੍ਤਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਯਾਚਤਾਮੇਵ ਨਿਤ੍ਯਕਾ। ਸ਼ੁਭੋਦਯਾਨਾਂ ਧਨ੍ਯਾਨਾਂ ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਾਮ੍
'ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਹੱਥ' ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਨਸੀਬ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਿੰਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਸੁਚ੍ਛਾਯਯਾਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਣੌ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤੌ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੌ। ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼੍ਰੇਯਸੀ ਹ੍ਯਾਸ਼ਾ ਮੁਨੇ ਨ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਨਃ
ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਇਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵਿਹਲੜ ਹੈ। ਇਥੇ ਵੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ।
ਸ਼ਰੀਰਲਕ੍ਸ਼ਣਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਪृਥਕ੍ਫਲਨਿਵੇਦਿਨਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਤੇ ਸ਼ੈਲੇ ਮਹਾਦੁਃਖਵਿਚਾਰਿਣਿ
ਹੋਰ ਸਰੀਰਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਤੀਜੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਪਹਾੜ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ—
ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮੁਵਾਚੇਦਂ ਨਾਰਦੋ ਦੇਵਪੂਜਿਤਃ। ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਹਰ੍षਸ੍ਥਾਨੇ ਚ ਮਹਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਦੁਃਖਂ ਨਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਨਾਰਦ, ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੇ: 'ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।'
ਅਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਵਾਕ੍ਯਾਰ੍ਥੋ ਮੋਹਂ ਯਾਸਿ ਮਹਾਗਿਰੇ। ਇਮਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਗਿਰਂ ਮਤ੍ਤੋ ਰਹਸ੍ਯਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਾਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਤੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਕੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਗੁਪਤ ਤੇ ਪੱਕੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸੁਣ।
ਸਮਾਹਿਤੋ ਮਹਾਸ਼ੈਲ ਮਯੋਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਚਾਰਣਾਮ੍। ਨ ਜਾਤੋਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਯਨ੍ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਹਿਮਾਚਲ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੋਚ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਇਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਪਤੀ ਅਜੇ ਤਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਹੇ ਹਿਮਾਚਲ।
ਸ ਨ ਜਾਤੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵੋਦ੍ਭਵਃ। ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਅਜੇ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ—ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ, ਮੌਜੂਦਾ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਉਹ ਸਦਾ ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਬਾਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਨਯੋ ਗਰ੍ਭਜਨ੍ਮਜਰਾਰ੍ਦਿਤਾਃ। ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੀਡਨਕਾ ਗਿਰੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਮੁਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ, ਗਰਭ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਭ, ਹੇ ਪਹਾੜ, ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਖਿਲੌਣ ਹੀ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਤਸ੍ਤਦਿਚ੍ਛਾਤਃ ਸਂਭੂਤੋ ਭੁਵਨਪ੍ਰਭੁਃ। ਆਤ੍ਮਨੋ ਨ ਵਿਨਾਸ਼ੋਸ੍ਤਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਂਤੇਪਿ ਭੂਧਰ
ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹਵਾਂ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਚੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪਹਾੜ, ਉਸਦਾ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਚਾਹੇ ਸਾਰੀ ਸਥਿਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸਂਸਾਰੇ ਜਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ। ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਦੇਹ ਏਵਾਤ੍ਰ ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਨਾਸ਼ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਹੀ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਆਤਮਾ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਥਾਵਰਾਂਤੋऽਯਂ ਸਂਸਾਰੋ ਯਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ। ਸ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਹ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਡੋਲ ਤੱਕ, ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸਦਾ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵੋऽਚਲਃਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਨ ਜਾਤੋ ਜਨਕੋऽਜਰਃ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਤਿਃ ਸੋऽਸ੍ਯਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਨਿਰਾਮਯਃ
ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਅਡੋਲ, ਅਟੱਲ, ਅਜਨਮਾ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਹੀ ਇਸਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਚ ਮਯਾ ਦੇਵੀ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਵਰ੍ਜਿਤਾ ਤਵ। ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਾਕ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੇਨ ਵਿਚਾਰਣਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਉਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸਹੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦੈਵਿਕੋ ਹ੍ਯਂਕਃ ਸ਼ਰੀਰਾਵਯਵਾਸ਼੍ਰਯਃ। ਸ ਚਾਯੁਰ੍ਧਨਸੌਭਾਗ੍ਯਪਰਿਣਾਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਃ
ਚਿੰਨ੍ਹ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਮਰ, ਧਨ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਅਨਂਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਸੌਭਾਗ੍ਯਸ੍ਯ ਤੁ ਭੂਧਰ। ਨੈਵਾਂਕੋ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਕਾਰਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਸਂਵਿਧੀਯਤੇ
ਪਰ, ਹੇ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਅਣੰਤ ਤੇ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਕੋਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ।
ਅਤੋऽਸ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਗਾਤ੍ਰੇ ਸ਼ੈਲ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਹਾਮਤੇ। ਯਚ੍ਚਾਹਮੁਕ੍ਤਵਾਨਸ੍ਯਾ ਉਤ੍ਤਾਨਕਰਤਾ ਸਦਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਸਦਾ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ—
ਉਤ੍ਤਾਨੋ ਵਰਦਃ ਪਾਣਿਰੇष ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਦੈਵ ਤੁ। ਸੁਰਾਸੁਰਮੁਨਿਵ੍ਰਾਤਵਰਦਾਤ੍ਰੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਮਾਤਾ ਦਾ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੱਥ ਸਦਾ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਰਹੇਗੀ।
ਯਚ੍ਚ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਪਾਦੌ ਸੁਚ੍ਛਾਯੌ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੌ। ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਮਸ੍ਯਾਪਿ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯੋਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ੈਲਸਤ੍ਤਮ
ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਰੰਗ ਬਦਲਦੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਉਸ ਬਾਰੇ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸੁਣ।
ਚਰਣੌ ਪਦ੍ਮਸਂਕਾਸ਼ੌ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਵਸ੍ਯਾ ਨਖੋਜ੍ਵਲੌ। ਸੁਰਾਸੁਰਾਣਾਂ ਨਮਤਾਂ ਕਿਰੀਟਮਣਿਕਾਂਤਿਭਿਃ
ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਨਖ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਜਦੋਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਝਲਕਦੀ ਹੈ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਰ੍ਣੈਃ ਪਸ਼੍ਯਦ੍ਭਿਃ ਸੁਚ੍ਛਾਯੌ ਪ੍ਰਤਿਬਿਂਬਿਤੌ। ਏषਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵृषਾਂਕਸ੍ਯ ਮਹੀਧਰ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੰਗ-ਬਰੰਗੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪਰਛਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬਲਦ-ਧਾਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਹਾੜ।
ਜਨਨੀ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਸਂਭੂਤਾਭੂਤਭਾਵਿਨੀ। ਸ਼ਿਵੇਯਂ ਪਾਵਨਾਯੈਵ ਤ੍ਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪਾਵਨਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਇਆ, ਹੋ ਰਿਹਾ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਸਭ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਿਵਾ ਤੇਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਸਤੇ ਆਈ ਹੈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਚਾਨਣ।
ਤਦ੍ਯਥਾਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵੈषਾ ਯੋਗਂ ਯਾਯਾਤ੍ਪਿਨਾਕਿਨਃ। ਤਥਾ ਵਿਧੇਯਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਿਨਾਕੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ।