ਵਵਂਦੇ ਗੂਢਵਦਨਾ ਪਾਣਿਪਦ੍ਮਕृਤਾਞ੍ਜਲਿ। ਤਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਦੇਵਰ੍षਿਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਢੱਕ ਕੇ, ਹਥਾਂ ਨੂੰ ਕੌਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨੇ,
ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਮृਤੋਦ੍ਗਾਰਰੂਪਾਭਿਸ੍ਤਾਂ ਵ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਯਤ੍। ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚਿਤ੍ਤਾ ਤੁ ਹਿਮਵਦ੍ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰਿਕਾ
ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਅਫ਼ਾਜ਼ਤ ਵਧਾਈ। ਫਿਰ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਏਕ੍ਸ਼ਿष੍ਟ ਨਾਰਦਂ ਦੇਵੀ ਮੁਨਿਮਦ੍ਭੁਤਰੂਪਿਣਮ੍। ਏਹਿ ਵਤ੍ਸੇਤਿ ਸਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ॠषਿਣਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨਾਰਦ ਮুনি ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। 'ਆ ਵੱਸੇ,' ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਕਂਠੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਮਙ੍ਕੇ ਸਾ ਤੁ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਉਵਾਚ ਮਾਤਾ ਤਾਂ ਦੇਵੀਮਭਿਵਂਦਯ ਪੁਤ੍ਰਿਕੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ। ਮਾਂ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।'
ਭਗਵਂਤਂ ਤਪੋਧਨ੍ਯਂ ਪਤਿਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸਂਮਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਤਤੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪਿਹਿਤਾਨਨਾ
'ਤੂੰ ਤਪ ਦੇ ਧਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪਾਵੇਂਗੀ,' ਮਾਂ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਕੇ,
ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਂਪਿਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾ ਤੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਨ। ਤਤਃ ਪੁਨਰੁਵਾਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਤਾ ਸੁਤਾਂ ਤਦਾ
ਸਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲੀ। ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਧੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਤ੍ਸੇ ਵਂਦਯ ਦੇਵਰ੍षਿਂ ਤਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਰਤ੍ਨਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਯਚ੍ਚਿਰਂ ਮਯਾ
'ਪੁੱਤ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਰਤਨ ਵਾਲਾ ਖਿਡੌਣਾ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਤੋ ਵੇਗਾਦੁਦ੍ਗਤ੍ਯ ਚਰਣੌ ਤਦਾ। ਵਵਂਦੇ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਧਾਯ ਪਾਣਿਪਂਕਜਕੁਡ੍ਮਲਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਾਂ ਨੂੰ ਕੌਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਕृਤੇ ਤੁ ਵਂਦਨੇ ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਤਾ ਸਖਿਮੁਖੇਨ ਤੁ। ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਸ਼ਨਕੈਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੌਭਾਗ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੀ, ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਰਾਹੀਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰੀਰਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨਾਂ ਚ ਪਰਿਜ੍ਞਾਨਾਯ ਕੌਤੁਕਾਤ੍। ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਭਾਵਾਤ੍ਸ੍ਵਦੁਹਿਤੁਸ਼੍ਚਿਂਤਾਂ ਹृਦਿ ਸਮੁਦ੍ਵਹਨ੍
ਸਰੀਰ ਦੇ ਲੱਛਣ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਧੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ,
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਦਿਂਗਿਤਂ ਸ਼ੈਲੋ ਮਹਿष੍ਯਾਹृਦਯੇਨ ਤੁ। ਅਨੁਦੀਰ੍ਣਾਕृਤਿਰ੍ਮੇਨੇ ਰਮ੍ਯਮੇਤਦੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਮੌਕਾ ਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਚੋਦਿਤਃ ਸ਼ੈਲਮਹਿषੀ ਸਖ੍ਯਾ ਮੁਨਿਵਰਸ੍ਤਤਃ। ਸ੍ਮਿਤਾਨਨੋ ਮਹਾਭਾਗੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨਾਰਦਃ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਰਾਣੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਮুনি ਨੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਨ ਜਾਤੋऽਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ਭਦ੍ਰੇ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ। ਉਤ੍ਤਾਨਹਸ੍ਤਾ ਸਤਤਂ ਚਰਣੈਰ੍ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਭਿਃ
'ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਜੰਮਿਆ, ਹੇ ਭਲੀਏ, ਤੇ ਇਸਦੇ ਲੱਛਣ ਵੀ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ। ਇਸਦੇ ਹਥ ਸਦਾ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਹਨ, ਤੇ ਪੈਰ ਵੀ ਅਸਥਿਰ ਹਨ।'
ਸੁਚ੍ਛਾਯਾਸ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯੇਯਂ ਕਿਮਨ੍ਯਦ੍ਬਹੁ ਭਾष੍ਯਤੇ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਤ੍ਸਂਭ੍ਰਮਾਵਿष੍ਟੋ ਧ੍ਵਸ੍ਤਧੈਰ੍ਯੋ ਹਿਮਾਚਲਃ
'ਇਹਦੀ ਚਮੜੀ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇਗੀ; ਹੋਰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ?' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਨਾਰਦਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਸਾਸ਼੍ਰੁਕਂਠੋ ਮਹਾਗਿਰਿਃ। ਹਿਮਵਾਨੁਵਾਚ-। ਸਂਸਾਰਸ੍ਯਾਤਿਦੋषਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਗਤਿਰ੍ਯਤਃ
ਫਿਰ, ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਗਲਾ ਲੈ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਸਮਝਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸृष੍ਟ੍ਯਾ ਚਾਵਸ਼੍ਯਭਾਵਿਨ੍ਯਾ ਕੇਨਾਪ੍ਯਤਿਸ਼ਯਾਤ੍ਮਨਾ। ਕਰ੍ਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਣੀਤਾ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਂਸਾਰਿਣਾਮਿਯਮ੍
ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਹੱਦ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਲਈ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯੋ ਜਾਯਤੇ ਹਿ ਯਦ੍ਬੀਜਾਜ੍ਜਨਿਤੁਃ ਸੋਰ੍ਥਸਾਧਕਃ। ਜਨਿਤਾ ਚਾਪਿ ਜਾਤਸ੍ਯ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਤਿ ਚ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਅਸਲ ਜਣਨਹਾਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣੈਵ ਜਾਯਂਤੇ ਵਿਵਧਾ ਭੂਤਜਾਤਯਃ। ਅਂਡਜੋਹ੍ਯਂਡਜਾਜ੍ਜਾਤਃ ਪੁਨਰ੍ਜਾਯੇਤ ਮਾਨਵਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜੰਮਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਅੰਡੇ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜੰਮ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨੁषੋਪਿ ਸਰੀਸृਪ੍ਯਾਂ ਮਾਨੁषਤ੍ਵੇਨ ਜਾਯਤੇ। ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਜਾਤੌ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਯਾਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯੋਤ੍ਕਰ੍षਣੇਨ ਤੁ
ਮਨੁੱਖ ਜੇ ਸਰਪਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਜੰਮੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਉਚਾਈ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਨਃ ਸ਼ੇषਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਮਨੁਜਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਤਰਾਂ ਨਯੇਨ ਸਹਧਰ੍ਮਿਣਃ
ਜੋ ਜੀਵ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਹਾਲ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਨੇਕ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰਮੇਣਾਸ਼੍ਰਮਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਵ੍ਰਤਾਦਨੁ। ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਰ੍ਨਿਯੋਗੇਨ ਸਂਸਾਰੋ ਯੇਨ ਵਰ੍ਧਿਤਃ
ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਸ੍ਯ ਹਿ ਨੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਯੁਰ੍ਯਦਿ ਨਿਰ੍ਗृਹਾਃ। ਕਰ੍ਤ੍ਰਾ ਤੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸਦਾ ਸੁਤਲਾਭਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤਃ1.43.
ਜੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਵਧੀਆ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਮੋਹਨਾਰ੍ਥਾਯ ਨਰਕਤ੍ਰਾਣਕਾਰਣਾਤ੍। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਿਰਹਿਤਾ ਸृष੍ਟਿਰ੍ਜਂਤੂਨਾਂ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ ਪਾਉਣ ਤੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਾਤਿਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯੈਵ ਕृਪਣਾ ਦੈਨ੍ਯਭਾਗਿਨੀ। ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਲੋਚਨਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਾਦ੍ਦੂषਿਤਂ ਤਾਸੁ ਕਰ੍ਤृਣਾ
ਔਰਤਾਂ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਅਯੋਗਤਾਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਨੇ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਨੋਪਰਿਭਾਵਜ੍ਞਾ ਭਵੇਦੇਤਿ ਚ ਵੇਧਸਾ। ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੂਕ੍ਤਮਸਂਦਿਗ੍ਧਂ ਬਹੁਵਾਰਂ ਮਹਾਫਲਂ
ਪਰ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਵਾਰ ਵਾਰ, ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਆਈ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਪੁਤ੍ਰਸਮਾ ਕਨ੍ਯਾ ਯਾਪਿ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛੀਲਵਰ੍ਜਿਤਾ। ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਤ੍ਫਲਭ੍ਰष੍ਟਂ ਪੁਂਸਾਂ ਗ੍ਲਾਨਿਕਰਂ ਫਲਂ
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਕੁੜੀ, ਜੇਕਰ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਵੀ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਦੱਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਫਲ ਰਹਿਤ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਇਹ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੇ ਘਾਟਾ ਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾ ਹਿ ਕृਪਣਾ ਸ਼ੋਚ੍ਯਾ ਪਿਤੁਰ੍ਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਿਨੀ। ਯਾਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੂਰ੍ਣਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾ ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਕੁੜੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੁਖੀ ਤੇ ਤਰਸ ਜੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਉ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਤੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਦੁਰ੍ਭਗਾ ਹੀਨਾ ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਧਨਾਦਿਭਿਃ। ਤ੍ਵਂ ਚੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ਸੁਤਾ ਯਾ ਮੇ ਸ਼ਰੀਰੇ ਦੋषਸਂਗ੍ਰਹਮ੍
ਫਿਰ ਜੇ ਉਹ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਧੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਜੋੜ ਹੈ।
ਅਹੋ ਮੁਹ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੁष੍ਯਾਮਿ ਗ੍ਲਾਮਿ ਸੀਦਾਮਿ ਨਾਰਦ। ਅਯੁਕ੍ਤਮਪਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਮਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮਪਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹਾਏ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ, ਸੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਨਾਰਦ ਜੀ; ਹੁਣ ਤਾਂ ਜੋ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਕਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਯ ਮੇ ਛਿਨ੍ਧਿ ਦੁਃਖਂ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯਂ ਮੁਨੇ। ਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇਪ੍ਯਸਂਦਿਗ੍ਧੇ ਮਨਃ ਪਰਿਭਵਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਮੇਰੀ ਮਿਹਰ ਲਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਦੁੱਖ ਕੱਟ ਦੇ; ਭਾਵੇਂ ਮਨ ਪੂਰਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਅਪਮਾਨ ਦਾ ਡਰ ਫਿਰ ਵੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।