ਗृਹੀਤਾਰ੍ਘਮ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ। ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਪਸਃ ਸ਼ੈਲਃ ਸ਼ਨੈਃ ਫੁਲ੍ਲਾਨਨਾਂਬੁਜਃ
ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੁਨੀ-ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੂੰ ਹਿਮਪਹਾੜ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸੁਆਲ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਮੁਨਿਰਪ੍ਯਦ੍ਰਿਰਾਜਾਨਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਦਾ। ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਅਹੋ ਧਰ੍ਮੋਚਿਤਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਸਂਨਿਵੇਸ਼ੋ ਮਹਾਗਿਰੇ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਾਹ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਤੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ।
ਪृਥੁਤ੍ਵਂ ਮਨਸਾ ਤੁਲ੍ਯਂ ਕਂਦਰਾਣਾਂ ਤਵਾਨਘ। ਗੁਰੁਤ੍ਵਂ ਤੇ ਗੁਣੌਘਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਵਰਾਦਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਮਨ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼; ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਸਾਰੇ ਅਡੋਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਤਾ ਚ ਤੋਯਸ੍ਯ ਮੁਨਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਧਿਕਾ ਤਵ। ਨ ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮਃ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਾਵਿਨਯਿਤਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਤੇਰੀ ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ; ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ ਕਿ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ ਕਮੀ ਹੋਵੇ।
ਨਾਨਾ ਤਪੋਭਿਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਜ੍ਵਲਨਾਰ੍ਕਸਮਪ੍ਰਭੈਃ। ਪਾਵਨੈਃ ਪਾਵਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਕਂਦਰਸਮਾਸ਼੍ਰਯੈਃ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਵਮਤ੍ਯ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਵਿਰਾਗਿਣਃ। ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਇਵਾਸੀਨਾ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਿਲਾਸਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਜੋ ਲੋਕ ਸਵਰਗ-ਵਾਸ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹਨ—ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਹੋ ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਕਂਦਰਂ ਹਰਃ। ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਲੋਕਨਾਥੋ ਹਿ ਰਾਮਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਃ
ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜਿਸਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਰੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਾਮ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਦੇਵਰ੍षੌ ਨਾਰਦੇ ਸਾਦਰਂ ਗਿਰਾ। ਹਿਮਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਮੇਨਾ ਮੁਨਿਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਰਾਣੀ ਮੇਨਾ, ਜੋ ਮুনি ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ,
ਅਨੁਯਾਤਾ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਤੁ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਲਿਪਰਿਚਾਰਿਕਾ। ਲਜ੍ਜਾਪ੍ਰਣਯਨਮ੍ਰਾਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਨਿਕੇਤਨਮ੍
ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਹੈਲੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਲਜਜਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਿਵੀਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਘਰ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੋ ਮੁਨਿਵਰਃ ਸ਼ੈਲੇਨ ਸਹਿਤੋ ਵਸ਼ੀ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਜਸੋ ਰਾਸ਼ਿਂ ਮੁਨਿਂ ਸ਼ੈਲਪ੍ਰਿਯਾ ਤਦਾ
ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਮুনি, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਉਸ ਮুনি ਨੂੰ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਵਵਂਦੇ ਗੂਢਵਦਨਾ ਪਾਣਿਪਦ੍ਮਕृਤਾਞ੍ਜਲਿ। ਤਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਦੇਵਰ੍षਿਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਢੱਕ ਕੇ, ਹਥਾਂ ਨੂੰ ਕੌਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨੇ,
ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਮृਤੋਦ੍ਗਾਰਰੂਪਾਭਿਸ੍ਤਾਂ ਵ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਯਤ੍। ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚਿਤ੍ਤਾ ਤੁ ਹਿਮਵਦ੍ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰਿਕਾ
ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਅਫ਼ਾਜ਼ਤ ਵਧਾਈ। ਫਿਰ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਏਕ੍ਸ਼ਿष੍ਟ ਨਾਰਦਂ ਦੇਵੀ ਮੁਨਿਮਦ੍ਭੁਤਰੂਪਿਣਮ੍। ਏਹਿ ਵਤ੍ਸੇਤਿ ਸਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ॠषਿਣਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨਾਰਦ ਮুনি ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। 'ਆ ਵੱਸੇ,' ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਕਂਠੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਮਙ੍ਕੇ ਸਾ ਤੁ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਉਵਾਚ ਮਾਤਾ ਤਾਂ ਦੇਵੀਮਭਿਵਂਦਯ ਪੁਤ੍ਰਿਕੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ। ਮਾਂ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।'
ਭਗਵਂਤਂ ਤਪੋਧਨ੍ਯਂ ਪਤਿਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸਂਮਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਤਤੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪਿਹਿਤਾਨਨਾ
'ਤੂੰ ਤਪ ਦੇ ਧਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪਾਵੇਂਗੀ,' ਮਾਂ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਕੇ,
ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਂਪਿਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾ ਤੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਨ। ਤਤਃ ਪੁਨਰੁਵਾਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਤਾ ਸੁਤਾਂ ਤਦਾ
ਸਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲੀ। ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਧੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਤ੍ਸੇ ਵਂਦਯ ਦੇਵਰ੍षਿਂ ਤਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਰਤ੍ਨਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਯਚ੍ਚਿਰਂ ਮਯਾ
'ਪੁੱਤ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਰਤਨ ਵਾਲਾ ਖਿਡੌਣਾ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਤੋ ਵੇਗਾਦੁਦ੍ਗਤ੍ਯ ਚਰਣੌ ਤਦਾ। ਵਵਂਦੇ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਧਾਯ ਪਾਣਿਪਂਕਜਕੁਡ੍ਮਲਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਾਂ ਨੂੰ ਕੌਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਕृਤੇ ਤੁ ਵਂਦਨੇ ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਤਾ ਸਖਿਮੁਖੇਨ ਤੁ। ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਸ਼ਨਕੈਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੌਭਾਗ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੀ, ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਰਾਹੀਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰੀਰਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨਾਂ ਚ ਪਰਿਜ੍ਞਾਨਾਯ ਕੌਤੁਕਾਤ੍। ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਭਾਵਾਤ੍ਸ੍ਵਦੁਹਿਤੁਸ਼੍ਚਿਂਤਾਂ ਹृਦਿ ਸਮੁਦ੍ਵਹਨ੍
ਸਰੀਰ ਦੇ ਲੱਛਣ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਧੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ,
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਦਿਂਗਿਤਂ ਸ਼ੈਲੋ ਮਹਿष੍ਯਾਹृਦਯੇਨ ਤੁ। ਅਨੁਦੀਰ੍ਣਾਕृਤਿਰ੍ਮੇਨੇ ਰਮ੍ਯਮੇਤਦੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਮੌਕਾ ਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਚੋਦਿਤਃ ਸ਼ੈਲਮਹਿषੀ ਸਖ੍ਯਾ ਮੁਨਿਵਰਸ੍ਤਤਃ। ਸ੍ਮਿਤਾਨਨੋ ਮਹਾਭਾਗੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨਾਰਦਃ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਰਾਣੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਮুনি ਨੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਨ ਜਾਤੋऽਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ਭਦ੍ਰੇ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ। ਉਤ੍ਤਾਨਹਸ੍ਤਾ ਸਤਤਂ ਚਰਣੈਰ੍ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਭਿਃ
'ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਜੰਮਿਆ, ਹੇ ਭਲੀਏ, ਤੇ ਇਸਦੇ ਲੱਛਣ ਵੀ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ। ਇਸਦੇ ਹਥ ਸਦਾ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਹਨ, ਤੇ ਪੈਰ ਵੀ ਅਸਥਿਰ ਹਨ।'
ਸੁਚ੍ਛਾਯਾਸ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯੇਯਂ ਕਿਮਨ੍ਯਦ੍ਬਹੁ ਭਾष੍ਯਤੇ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਤ੍ਸਂਭ੍ਰਮਾਵਿष੍ਟੋ ਧ੍ਵਸ੍ਤਧੈਰ੍ਯੋ ਹਿਮਾਚਲਃ
'ਇਹਦੀ ਚਮੜੀ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇਗੀ; ਹੋਰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ?' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਨਾਰਦਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਸਾਸ਼੍ਰੁਕਂਠੋ ਮਹਾਗਿਰਿਃ। ਹਿਮਵਾਨੁਵਾਚ-। ਸਂਸਾਰਸ੍ਯਾਤਿਦੋषਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਗਤਿਰ੍ਯਤਃ
ਫਿਰ, ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਗਲਾ ਲੈ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਸਮਝਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸृष੍ਟ੍ਯਾ ਚਾਵਸ਼੍ਯਭਾਵਿਨ੍ਯਾ ਕੇਨਾਪ੍ਯਤਿਸ਼ਯਾਤ੍ਮਨਾ। ਕਰ੍ਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਣੀਤਾ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਂਸਾਰਿਣਾਮਿਯਮ੍
ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਹੱਦ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਲਈ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯੋ ਜਾਯਤੇ ਹਿ ਯਦ੍ਬੀਜਾਜ੍ਜਨਿਤੁਃ ਸੋਰ੍ਥਸਾਧਕਃ। ਜਨਿਤਾ ਚਾਪਿ ਜਾਤਸ੍ਯ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਤਿ ਚ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਅਸਲ ਜਣਨਹਾਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣੈਵ ਜਾਯਂਤੇ ਵਿਵਧਾ ਭੂਤਜਾਤਯਃ। ਅਂਡਜੋਹ੍ਯਂਡਜਾਜ੍ਜਾਤਃ ਪੁਨਰ੍ਜਾਯੇਤ ਮਾਨਵਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜੰਮਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਅੰਡੇ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜੰਮ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨੁषੋਪਿ ਸਰੀਸृਪ੍ਯਾਂ ਮਾਨੁषਤ੍ਵੇਨ ਜਾਯਤੇ। ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਜਾਤੌ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਯਾਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯੋਤ੍ਕਰ੍षਣੇਨ ਤੁ
ਮਨੁੱਖ ਜੇ ਸਰਪਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਜੰਮੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਉਚਾਈ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਨਃ ਸ਼ੇषਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਮਨੁਜਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਤਰਾਂ ਨਯੇਨ ਸਹਧਰ੍ਮਿਣਃ
ਜੋ ਜੀਵ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਹਾਲ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਨੇਕ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।