ਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮਹਾਸਨਾਤ੍। ਯਥਾਰ੍ਹੇਣ ਤੁ ਪਾਦ੍ਯੇਨ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਾਸਵਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਵਾਸਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ ਯਥਾ ਯੋਗ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਣਿਹਿਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਨਾਰਦਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਦੇਵਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਪਾਕਾ-ਸ਼ਾਸਨ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।
ਪृष੍ਟੇ ਚ ਕੁਸ਼ਲੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਕੁਸ਼ਲਸ੍ਯਾਂਕੁਰਸ੍ਤਾਵਤ੍ਸਂਵृਤ੍ਤੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੁਖ-ਸਮਰੱਥਾ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਉੱਗ ਆਇਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਫਲੋਦ੍ਭਵਸਂਪਤ੍ਤੌ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਵਿਦਿਤੋ ਮੁਨੇ। ਵੇਤ੍ਸ੍ਯੇਵ ਤਤ੍ਸਮਸ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਤਥਾਪਿ ਪਰਿਚੋਦਿਤਃ
ਉਸ ਫਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ繁ਤਾ ਬਾਰੇ, ਮুনি, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਪਰਮਾਂ ਯਾਤਿ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੇ। ਤਦ੍ਯਥਾਸ਼ੈਲਜਾ ਦੇਵੀ ਯੋਗਂ ਯਾਯਾਤ੍ਪਿਨਾਕਿਨਾ
ਮਾਮਲਾ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਤਸੱਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਪਿਨਾਕੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਥੋਦ੍ਯਮਃ ਸਰ੍ਵੈਰਸ੍ਮਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍। ਅਵਗਮ੍ਯਾਰ੍ਥਮਖਿਲਂ ਤਤ ਆਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਨਾਰਦਃ
ਸਾਡੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ ਛੇਤੀ ਲੱਗ ਜਾਣ; ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਇੰਝ ਆਖਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ਹਿਮਸ਼ੈਲਨਿਕੇਤਨਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰੇ ਸ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵੇਤ੍ਰਲਤਾਕੁਲੇ
ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਛੇਤੀ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ; ਉਥੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਵੈਤਰਲਤਾ ਵਾਲੀ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਵਂਦਿਤੋ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇਨ ਨਿਰ੍ਗਤੇਨ ਪੁਰੋ ਮੁਨਿਃ। ਸਹ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਭਵਨਂ ਭੁਵੋ ਭੂषਣਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਹਿਮਵਤ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਨਿਵੇਦਿਤੇ ਸ੍ਵਯਂ ਹੈਮੇ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇਨ ਵਿਸ੍ਤृਤੇ। ਮਹਾਸਨੇ ਮੁਨਿਵਰੋ ਨਿषਸਾਦਾਤੁਲਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਹਿਮਵਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਆਸਨ ਵਿਛਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਨੀ ਵੱਡੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਯਥਾਰ੍ਹਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੈਲਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯੇਤ੍। ਮੁਨਿਃ ਸ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ; ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਗृਹੀਤਾਰ੍ਘਮ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ। ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਪਸਃ ਸ਼ੈਲਃ ਸ਼ਨੈਃ ਫੁਲ੍ਲਾਨਨਾਂਬੁਜਃ
ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੁਨੀ-ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੂੰ ਹਿਮਪਹਾੜ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸੁਆਲ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਮੁਨਿਰਪ੍ਯਦ੍ਰਿਰਾਜਾਨਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਦਾ। ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਅਹੋ ਧਰ੍ਮੋਚਿਤਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਸਂਨਿਵੇਸ਼ੋ ਮਹਾਗਿਰੇ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਾਹ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਤੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ।
ਪृਥੁਤ੍ਵਂ ਮਨਸਾ ਤੁਲ੍ਯਂ ਕਂਦਰਾਣਾਂ ਤਵਾਨਘ। ਗੁਰੁਤ੍ਵਂ ਤੇ ਗੁਣੌਘਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਵਰਾਦਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਮਨ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼; ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਸਾਰੇ ਅਡੋਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਤਾ ਚ ਤੋਯਸ੍ਯ ਮੁਨਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਧਿਕਾ ਤਵ। ਨ ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮਃ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਾਵਿਨਯਿਤਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਤੇਰੀ ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ; ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ ਕਿ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ ਕਮੀ ਹੋਵੇ।
ਨਾਨਾ ਤਪੋਭਿਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਜ੍ਵਲਨਾਰ੍ਕਸਮਪ੍ਰਭੈਃ। ਪਾਵਨੈਃ ਪਾਵਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਕਂਦਰਸਮਾਸ਼੍ਰਯੈਃ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਵਮਤ੍ਯ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਵਿਰਾਗਿਣਃ। ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਇਵਾਸੀਨਾ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਿਲਾਸਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਜੋ ਲੋਕ ਸਵਰਗ-ਵਾਸ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹਨ—ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਹੋ ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਕਂਦਰਂ ਹਰਃ। ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਲੋਕਨਾਥੋ ਹਿ ਰਾਮਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਃ
ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜਿਸਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਰੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਾਮ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਦੇਵਰ੍षੌ ਨਾਰਦੇ ਸਾਦਰਂ ਗਿਰਾ। ਹਿਮਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਮੇਨਾ ਮੁਨਿਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਰਾਣੀ ਮੇਨਾ, ਜੋ ਮুনি ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ,
ਅਨੁਯਾਤਾ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਤੁ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਲਿਪਰਿਚਾਰਿਕਾ। ਲਜ੍ਜਾਪ੍ਰਣਯਨਮ੍ਰਾਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਨਿਕੇਤਨਮ੍
ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਹੈਲੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਲਜਜਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਿਵੀਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਘਰ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੋ ਮੁਨਿਵਰਃ ਸ਼ੈਲੇਨ ਸਹਿਤੋ ਵਸ਼ੀ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਜਸੋ ਰਾਸ਼ਿਂ ਮੁਨਿਂ ਸ਼ੈਲਪ੍ਰਿਯਾ ਤਦਾ
ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਮুনি, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਉਸ ਮুনি ਨੂੰ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਵਵਂਦੇ ਗੂਢਵਦਨਾ ਪਾਣਿਪਦ੍ਮਕृਤਾਞ੍ਜਲਿ। ਤਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਦੇਵਰ੍षਿਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਢੱਕ ਕੇ, ਹਥਾਂ ਨੂੰ ਕੌਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨੇ,
ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਮृਤੋਦ੍ਗਾਰਰੂਪਾਭਿਸ੍ਤਾਂ ਵ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਯਤ੍। ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਚਿਤ੍ਤਾ ਤੁ ਹਿਮਵਦ੍ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰਿਕਾ
ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਅਫ਼ਾਜ਼ਤ ਵਧਾਈ। ਫਿਰ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਏਕ੍ਸ਼ਿष੍ਟ ਨਾਰਦਂ ਦੇਵੀ ਮੁਨਿਮਦ੍ਭੁਤਰੂਪਿਣਮ੍। ਏਹਿ ਵਤ੍ਸੇਤਿ ਸਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ॠषਿਣਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨਾਰਦ ਮুনি ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। 'ਆ ਵੱਸੇ,' ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਕਂਠੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਮਙ੍ਕੇ ਸਾ ਤੁ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਉਵਾਚ ਮਾਤਾ ਤਾਂ ਦੇਵੀਮਭਿਵਂਦਯ ਪੁਤ੍ਰਿਕੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ। ਮਾਂ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।'
ਭਗਵਂਤਂ ਤਪੋਧਨ੍ਯਂ ਪਤਿਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸਂਮਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਤਤੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪਿਹਿਤਾਨਨਾ
'ਤੂੰ ਤਪ ਦੇ ਧਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪਾਵੇਂਗੀ,' ਮਾਂ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਕੇ,
ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਂਪਿਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾ ਤੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਨ। ਤਤਃ ਪੁਨਰੁਵਾਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਤਾ ਸੁਤਾਂ ਤਦਾ
ਸਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲੀ। ਫਿਰ ਮਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਧੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਵਤ੍ਸੇ ਵਂਦਯ ਦੇਵਰ੍षਿਂ ਤਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਰਤ੍ਨਕ੍ਰੀਡਨਕਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਯਚ੍ਚਿਰਂ ਮਯਾ
'ਪੁੱਤ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਰਤਨ ਵਾਲਾ ਖਿਡੌਣਾ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਤੋ ਵੇਗਾਦੁਦ੍ਗਤ੍ਯ ਚਰਣੌ ਤਦਾ। ਵਵਂਦੇ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਧਾਯ ਪਾਣਿਪਂਕਜਕੁਡ੍ਮਲਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਾਂ ਨੂੰ ਕੌਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਕृਤੇ ਤੁ ਵਂਦਨੇ ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਤਾ ਸਖਿਮੁਖੇਨ ਤੁ। ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਸ਼ਨਕੈਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੌਭਾਗ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੀ, ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਰਾਹੀਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰੀਰਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨਾਂ ਚ ਪਰਿਜ੍ਞਾਨਾਯ ਕੌਤੁਕਾਤ੍। ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਭਾਵਾਤ੍ਸ੍ਵਦੁਹਿਤੁਸ਼੍ਚਿਂਤਾਂ ਹृਦਿ ਸਮੁਦ੍ਵਹਨ੍
ਸਰੀਰ ਦੇ ਲੱਛਣ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਧੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ,