ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਤਦਾ ਪੁਣ੍ਯਤਮਸ੍ਤ੍ਵਭੂਤ੍। ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇऽਮਰਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਵਿਮਾਨੇषੁ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮੁੱਖ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ; ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਲੋਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸਮਹੇਂਦ੍ਰਜਲਾਧੀਸ਼ ਵਾਯੁ ਵਹ੍ਨਿ ਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਮੁਮੁਚੁਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁਹਿਨ ਭੂਧਰੇ1.43.
ਇੰਦਰ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਹਿਮਪਹਾੜ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਜਗੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ। ਮੇਰੁਪ੍ਰਭृਤਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੂਰ੍ਤਿਮਂਤੋ ਮਹਾਚਲਾਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ; ਮੇਰੂ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸृਤਪਾਣਯਃ। ਸਾਗਰਾਸ੍ਸਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੈਲਾਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਹਿਮਸ਼ੈਲੋऽਭਵਲ੍ਲੋਕੇ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚਰਾਚਰੈਃ। ਸਂਸੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚਾਧਿਗਮ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਾਸ਼੍ਰਯਸ਼੍ਚਾਚਲੋਤ੍ਤਮਃ
ਹਿਮਪਹਾੜ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵੇਤ, ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਤੇ ਆਸਰਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ।
ਅਨੁਭੂਯੋਤ੍ਸਵਂ ਦੇਵਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਾਨ੍ਨਿਲਯਾਸ੍ਤਦਾ। ਦੇਵਨਾਗੇਂਦ੍ਰਗਂਧਰ੍ਵਸ਼ੈਲਲੀਲਾਵਤੀ ਗਣੈਃ
ਉਤਸਵ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੇਵੀ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ।
ਹਿਮਸ਼ੈਲਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਹਂਪੂਰ੍ਵਿਕਯਾ ਤਤਃ। ਕ੍ਰਮੇਣ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨੀਤਾ ਵਿਦ੍ਯਾਞ੍ਚਾਨਲਸੈਰ੍ਬੁਧੈਃ
ਫਿਰ, ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਅਗਨਿ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬੁਧਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਰੂਪਸੌਭਾਗ੍ਯਪ੍ਰਬੋਧੈਰ੍ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ। ਸਂਪੂਰ੍ਣਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ਜਾਤਾ ਹਿਮਾਲਯਸੁਤਾ ਤਥਾ
ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ, ਰੂਪ, ਭਾਗ ਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਰਾਹੀਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਧੀ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਾਰਦਂ ਦੇਵਸਂਮਤਮ੍। ਦੇਵਰ੍षਿਮਥ ਸਸ੍ਮਾਰ ਕਾਰ੍ਯਸਾਧਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਆਜਗਾਮ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹੇਂਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮਹਾਸਨਾਤ੍। ਯਥਾਰ੍ਹੇਣ ਤੁ ਪਾਦ੍ਯੇਨ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਾਸਵਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਵਾਸਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ ਯਥਾ ਯੋਗ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਣਿਹਿਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਨਾਰਦਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਦੇਵਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਪਾਕਾ-ਸ਼ਾਸਨ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।
ਪृष੍ਟੇ ਚ ਕੁਸ਼ਲੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਕੁਸ਼ਲਸ੍ਯਾਂਕੁਰਸ੍ਤਾਵਤ੍ਸਂਵृਤ੍ਤੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੁਖ-ਸਮਰੱਥਾ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਉੱਗ ਆਇਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਫਲੋਦ੍ਭਵਸਂਪਤ੍ਤੌ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਵਿਦਿਤੋ ਮੁਨੇ। ਵੇਤ੍ਸ੍ਯੇਵ ਤਤ੍ਸਮਸ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਤਥਾਪਿ ਪਰਿਚੋਦਿਤਃ
ਉਸ ਫਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ繁ਤਾ ਬਾਰੇ, ਮুনি, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਪਰਮਾਂ ਯਾਤਿ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੇ। ਤਦ੍ਯਥਾਸ਼ੈਲਜਾ ਦੇਵੀ ਯੋਗਂ ਯਾਯਾਤ੍ਪਿਨਾਕਿਨਾ
ਮਾਮਲਾ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਤਸੱਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਪਿਨਾਕੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਥੋਦ੍ਯਮਃ ਸਰ੍ਵੈਰਸ੍ਮਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍। ਅਵਗਮ੍ਯਾਰ੍ਥਮਖਿਲਂ ਤਤ ਆਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਨਾਰਦਃ
ਸਾਡੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ ਛੇਤੀ ਲੱਗ ਜਾਣ; ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਇੰਝ ਆਖਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ਹਿਮਸ਼ੈਲਨਿਕੇਤਨਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰੇ ਸ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵੇਤ੍ਰਲਤਾਕੁਲੇ
ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਛੇਤੀ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ; ਉਥੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਵੈਤਰਲਤਾ ਵਾਲੀ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਵਂਦਿਤੋ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇਨ ਨਿਰ੍ਗਤੇਨ ਪੁਰੋ ਮੁਨਿਃ। ਸਹ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਭਵਨਂ ਭੁਵੋ ਭੂषਣਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਹਿਮਵਤ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਨਿਵੇਦਿਤੇ ਸ੍ਵਯਂ ਹੈਮੇ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇਨ ਵਿਸ੍ਤृਤੇ। ਮਹਾਸਨੇ ਮੁਨਿਵਰੋ ਨਿषਸਾਦਾਤੁਲਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਹਿਮਵਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਆਸਨ ਵਿਛਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਨੀ ਵੱਡੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਯਥਾਰ੍ਹਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੈਲਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯੇਤ੍। ਮੁਨਿਃ ਸ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ; ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਗृਹੀਤਾਰ੍ਘਮ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ। ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਪਸਃ ਸ਼ੈਲਃ ਸ਼ਨੈਃ ਫੁਲ੍ਲਾਨਨਾਂਬੁਜਃ
ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੁਨੀ-ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੂੰ ਹਿਮਪਹਾੜ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸੁਆਲ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਮੁਨਿਰਪ੍ਯਦ੍ਰਿਰਾਜਾਨਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਦਾ। ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਅਹੋ ਧਰ੍ਮੋਚਿਤਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਸਂਨਿਵੇਸ਼ੋ ਮਹਾਗਿਰੇ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਾਹ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਤੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ।
ਪृਥੁਤ੍ਵਂ ਮਨਸਾ ਤੁਲ੍ਯਂ ਕਂਦਰਾਣਾਂ ਤਵਾਨਘ। ਗੁਰੁਤ੍ਵਂ ਤੇ ਗੁਣੌਘਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਵਰਾਦਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਮਨ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼; ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਸਾਰੇ ਅਡੋਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਤਾ ਚ ਤੋਯਸ੍ਯ ਮੁਨਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਧਿਕਾ ਤਵ। ਨ ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮਃ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਾਵਿਨਯਿਤਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਤੇਰੀ ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ; ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ ਕਿ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਿਮਰਤਾ ਦੀ ਕਮੀ ਹੋਵੇ।
ਨਾਨਾ ਤਪੋਭਿਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਜ੍ਵਲਨਾਰ੍ਕਸਮਪ੍ਰਭੈਃ। ਪਾਵਨੈਃ ਪਾਵਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਕਂਦਰਸਮਾਸ਼੍ਰਯੈਃ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਵਮਤ੍ਯ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਵਿਰਾਗਿਣਃ। ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਇਵਾਸੀਨਾ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਿਲਾਸਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਜੋ ਲੋਕ ਸਵਰਗ-ਵਾਸ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹਨ—ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਹੋ ਧਨ੍ਯੋਸਿ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਕਂਦਰਂ ਹਰਃ। ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਲੋਕਨਾਥੋ ਹਿ ਰਾਮਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਃ
ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜਿਸਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਰੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਾਮ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਦੇਵਰ੍षੌ ਨਾਰਦੇ ਸਾਦਰਂ ਗਿਰਾ। ਹਿਮਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਮੇਨਾ ਮੁਨਿਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਰਾਣੀ ਮੇਨਾ, ਜੋ ਮুনি ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ,
ਅਨੁਯਾਤਾ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਤੁ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਲਿਪਰਿਚਾਰਿਕਾ। ਲਜ੍ਜਾਪ੍ਰਣਯਨਮ੍ਰਾਙ੍ਗੀ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਨਿਕੇਤਨਮ੍
ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਹੈਲੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਲਜਜਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਿਵੀਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਘਰ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੋ ਮੁਨਿਵਰਃ ਸ਼ੈਲੇਨ ਸਹਿਤੋ ਵਸ਼ੀ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਜਸੋ ਰਾਸ਼ਿਂ ਮੁਨਿਂ ਸ਼ੈਲਪ੍ਰਿਯਾ ਤਦਾ
ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਮুনি, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਉਸ ਮুনি ਨੂੰ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।