ਕਿਂਚਿਦਾਕੁਲਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮੇਨਾ ਨੇਤ੍ਰਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯੇ। ਆਵਿਵੇਸ਼ ਮੁਖੇ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਸੁਖਮਦ੍ਭੁਤਸਂਗਮਾ
ਜਦੋਂ ਮੈਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਕੁਮਲਿਆਂ ਵਰਗੇ ਨੈਣਾਂ 'ਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਆਈ, ਰਾਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ।
ਉਨ੍ਮਾਦਾਯ ਜਗਨ੍ਮਾਤੁਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਜਠਰਾਂਤਰੇ। ਆਵਿਵੇਸ਼ਾਤੁਲਂ ਜਨ੍ਮ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਕਦਾ ਤੁ ਵੈ
ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਪਾਗਲਪਨ ਲਈ, ਰਾਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ ਕਿ ਇਹ ਅਦੁੱਤੀ ਜਨਮ ਕਦੋਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਰਂਜਯਦ੍ਗृਹਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਗੁਹਾਰਣ੍ਯੇ ਵਿਭਾਵਰੀ। ਤਤੋ ਜਗਤ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਵਾਣਹੇਤੁਰ੍ਹਿਮਗਿਰਿਪ੍ਰਿਯਾ
ਰਾਤ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਗੁਫਾ-ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ; ਫਿਰ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਜਗਤ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸੁਭਗੇ ਪ੍ਰਾਸੂਯਤ ਗੁਹਾਰਣਿਂ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਜਾਯਮਾਨਾਯਾਂ ਜਂਤਵਃ ਸ੍ਥਾਣੁਜਂਗਮਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ, ਸੁਭਾਗੀ ਨੇ ਗੁਫਾ-ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—
ਅਭਵਨ੍ਸੁਖਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਨਾਰਕਾਣਾਮਪਿ ਤਦਾ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਮਂ ਮਹਤ੍
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਅਭਵਤ੍ਕ੍ਰੂਰਸਤ੍ਵਾਨਾਂ ਚੇਤਃ ਸ਼ਾਂਤਂ ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍। ਜ੍ਯੋਤਿषਾਮਪਿ ਤੇਜਸ੍ਤੁ ਸੁਤਰਾਂ ਚਾਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਕਰੂੜ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵੀ ਠੰਢੇ ਹੋ ਗਏ; ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ।
ਵਨਾਸ਼੍ਰਿਤਾਸ਼੍ਚੋषਧਯਃ ਸ੍ਵਾਦਵਂਤਿ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਗਂਧਵਂਤਿ ਚ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਵਿਮਲਂ ਚ ਨਭੋऽਭਵਤ੍
ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਆਸਮਾਨ ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਾਰੁਤਸ਼੍ਚ ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ। ॠਤੂਦ੍ਭੂਤਫਲਾਯੋਗ ਪਰਿਪਾਕਗੁਣੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਹਵਾ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬੜੀਆਂ ਮਨੋਹਰ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਰੁੱਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਖਾਸ ਖੁਬੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਭਵਤ੍ਪृਥਿਵੀ ਦੇਵੀ ਸ਼ਾਲਿਮਾਲਾਕੁਲਾਪਿ ਚ। ਤਪਾਂਸਿ ਦੀਰ੍ਘਚੀਰ੍ਣਾਨਿ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ; ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤਾਨਿ ਸਾਫਲ੍ਯਂ ਕਾਲੇ ਨਿਰ੍ਮਲਚੇਤਸਾਮ੍। ਵਿਸ੍ਮृਤਾਨਿ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਫਲਦਾਈ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਤਦਾ ਪੁਣ੍ਯਤਮਸ੍ਤ੍ਵਭੂਤ੍। ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇऽਮਰਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਵਿਮਾਨੇषੁ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮੁੱਖ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ; ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਲੋਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸਮਹੇਂਦ੍ਰਜਲਾਧੀਸ਼ ਵਾਯੁ ਵਹ੍ਨਿ ਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਮੁਮੁਚੁਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁਹਿਨ ਭੂਧਰੇ1.43.
ਇੰਦਰ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਹਿਮਪਹਾੜ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਜਗੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ। ਮੇਰੁਪ੍ਰਭृਤਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੂਰ੍ਤਿਮਂਤੋ ਮਹਾਚਲਾਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ; ਮੇਰੂ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸृਤਪਾਣਯਃ। ਸਾਗਰਾਸ੍ਸਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੈਲਾਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਹਿਮਸ਼ੈਲੋऽਭਵਲ੍ਲੋਕੇ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚਰਾਚਰੈਃ। ਸਂਸੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚਾਧਿਗਮ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਾਸ਼੍ਰਯਸ਼੍ਚਾਚਲੋਤ੍ਤਮਃ
ਹਿਮਪਹਾੜ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵੇਤ, ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਤੇ ਆਸਰਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ।
ਅਨੁਭੂਯੋਤ੍ਸਵਂ ਦੇਵਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਾਨ੍ਨਿਲਯਾਸ੍ਤਦਾ। ਦੇਵਨਾਗੇਂਦ੍ਰਗਂਧਰ੍ਵਸ਼ੈਲਲੀਲਾਵਤੀ ਗਣੈਃ
ਉਤਸਵ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੇਵੀ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ।
ਹਿਮਸ਼ੈਲਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਹਂਪੂਰ੍ਵਿਕਯਾ ਤਤਃ। ਕ੍ਰਮੇਣ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨੀਤਾ ਵਿਦ੍ਯਾਞ੍ਚਾਨਲਸੈਰ੍ਬੁਧੈਃ
ਫਿਰ, ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਅਗਨਿ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬੁਧਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਰੂਪਸੌਭਾਗ੍ਯਪ੍ਰਬੋਧੈਰ੍ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ। ਸਂਪੂਰ੍ਣਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ਜਾਤਾ ਹਿਮਾਲਯਸੁਤਾ ਤਥਾ
ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ, ਰੂਪ, ਭਾਗ ਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਰਾਹੀਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਧੀ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਾਰਦਂ ਦੇਵਸਂਮਤਮ੍। ਦੇਵਰ੍षਿਮਥ ਸਸ੍ਮਾਰ ਕਾਰ੍ਯਸਾਧਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਆਜਗਾਮ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹੇਂਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਮਹਾਸਨਾਤ੍। ਯਥਾਰ੍ਹੇਣ ਤੁ ਪਾਦ੍ਯੇਨ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਾਸਵਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਵਾਸਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ ਯਥਾ ਯੋਗ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਣਿਹਿਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਨਾਰਦਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਦੇਵਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਪਾਕਾ-ਸ਼ਾਸਨ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।
ਪृष੍ਟੇ ਚ ਕੁਸ਼ਲੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਕੁਸ਼ਲਸ੍ਯਾਂਕੁਰਸ੍ਤਾਵਤ੍ਸਂਵृਤ੍ਤੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੁਖ-ਸਮਰੱਥਾ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਉੱਗ ਆਇਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਫਲੋਦ੍ਭਵਸਂਪਤ੍ਤੌ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਵਿਦਿਤੋ ਮੁਨੇ। ਵੇਤ੍ਸ੍ਯੇਵ ਤਤ੍ਸਮਸ੍ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਤਥਾਪਿ ਪਰਿਚੋਦਿਤਃ
ਉਸ ਫਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ繁ਤਾ ਬਾਰੇ, ਮুনি, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਰ੍ਵृਤਿਂ ਪਰਮਾਂ ਯਾਤਿ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੇ। ਤਦ੍ਯਥਾਸ਼ੈਲਜਾ ਦੇਵੀ ਯੋਗਂ ਯਾਯਾਤ੍ਪਿਨਾਕਿਨਾ
ਮਾਮਲਾ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਤਸੱਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਪਿਨਾਕੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਥੋਦ੍ਯਮਃ ਸਰ੍ਵੈਰਸ੍ਮਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍। ਅਵਗਮ੍ਯਾਰ੍ਥਮਖਿਲਂ ਤਤ ਆਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਨਾਰਦਃ
ਸਾਡੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ ਛੇਤੀ ਲੱਗ ਜਾਣ; ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਇੰਝ ਆਖਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ਹਿਮਸ਼ੈਲਨਿਕੇਤਨਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰੇ ਸ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵੇਤ੍ਰਲਤਾਕੁਲੇ
ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਛੇਤੀ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ; ਉਥੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਵੈਤਰਲਤਾ ਵਾਲੀ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਵਂਦਿਤੋ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇਨ ਨਿਰ੍ਗਤੇਨ ਪੁਰੋ ਮੁਨਿਃ। ਸਹ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਭਵਨਂ ਭੁਵੋ ਭੂषਣਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਹਿਮਵਤ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਨਿਵੇਦਿਤੇ ਸ੍ਵਯਂ ਹੈਮੇ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇਨ ਵਿਸ੍ਤृਤੇ। ਮਹਾਸਨੇ ਮੁਨਿਵਰੋ ਨਿषਸਾਦਾਤੁਲਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਹਿਮਵਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਆਸਨ ਵਿਛਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਨੀ ਵੱਡੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਯਥਾਰ੍ਹਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੈਲਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯੇਤ੍। ਮੁਨਿਃ ਸ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ; ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ।