ਇਤ੍ਯਨੇਕਵਿਧੈਰ੍ਦੇਵੀ ਰੂਪੈਰ੍ਲੋਕੇ ਤ੍ਵਮਰ੍ਚਿਤਾ। ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋष੍ਯਂਤਿ ਵਰਦੇ ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਚਾਪਿ ਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਤਕਾਰਣਗੇ, ਹੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਣਗੇ—
ਤੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨਾਪ੍ਸ੍ਯਂਤਿ ਨਿਯਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਨਿਸ਼ਾ ਦੇਵੀ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਣਗੇ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗृਹਂ ਹਿਮਗਿਰੇਰ੍ਮਹਤ੍। ਤਤ੍ਰਾਸੀਨਾਂ ਮਹਾਹਰ੍ਮ੍ਯੇ ਰਤ੍ਨਭਿਤ੍ਤਿਸਮਾਸ਼੍ਰਯਾਮ੍
ਉਹ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੀ; ਉਥੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ—
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮੇਨਾਮਾਪਾਣ੍ਡੁਚ੍ਛਵਿਵਕ੍ਤ੍ਰਸਰੋਰੁਹਾਮ੍। ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਾਂ ਮੁਖੋਦਗ੍ਰਸ੍ਤਨਭਾਰਾਵਨਾਮਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੇਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫਿੱਕਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕੀ ਹੋਈ।
ਮਹੌषਧਿਗਣਾਬਦ੍ਧ ਮਂਤ੍ਰਰਾਜਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍। ਉਦੂਢਕਨਕੋਨ੍ਨਦ੍ਧ ਜੀਵਰਕ੍ਸ਼ਾ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਵੱਡੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਾਵੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ।
ਮਣਿਦੀਪਗਣਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਹਾਲੋਕਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤੇ। ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਬਹੁਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਨੋਜ੍ਞਪਰਿਚਾਰਕੇ
ਕਈ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਤੇ ਕਈ ਕਲਾ-ਕੁਸ਼ਲ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਚੀਨਾਂਸ਼ੁਕਚ੍ਛਤ੍ਰ ਭੂਸ਼ਯ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣੋਜ੍ਜ੍ਵਲੇ। ਧੂਪਾਮੋਦਮਨੋਰਮ੍ਯੇ ਸਜ੍ਜ ਸਰ੍ਵੋਪਯੋਗਿਕੇ
ਸਾਫ ਚੀਨੀ ਰੇਸ਼ਮੀ ਛਤਰੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਿਸਤਰ ਤੇ ਗੱਦੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਨਾਲ ਰੁਚਿਕਰ, ਤੇ ਹਰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਦਿਵਸੇ ਗਤੇ ਦੂਰਂ ਵਿਭਾਵਰੀ। ਵਿਜृਂਭਿਤਸੁਖੋਦਰ੍ਕੇ ਤਤੋ ਮੇਨਾ ਮਹਾਗृਹੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਦਿਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਤ ਦੂਰ ਚਲੀ, ਮੇਨਾ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਨਵੀਂ ਤਾਕਤ ਦੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਜਾਗੀ।
ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਪ੍ਰਾਯਪੁਰੁषੇ ਨਿਦ੍ਰਾਭੂਤੋਪਚਾਰਕੇ। ਸ੍ਫੁਟਾਲੋਕੇ ਸ਼ਸ਼ਭृਤਿ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਰਿਵਿਹਂਗਮੇ
ਜਦੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨੀਂਦ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਨ ਦੀ ਸਾਫ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਰਾਤ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ।
ਰਜਨੀਚਰ ਸਂਚਾਰਭੂਤੈਰਾਵृਤ ਚਤ੍ਵਰੇ। ਗਾਢਕਂਠਗ੍ਰਹਾਲਗ੍ਨੇ ਸ਼ੁਭਗੋष੍ਟਜਨੇ ਤਤਃ
ਅੰਗਣੇ ਵਿਚ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਗਲ ਲਗ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਕਿਂਚਿਦਾਕੁਲਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮੇਨਾ ਨੇਤ੍ਰਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯੇ। ਆਵਿਵੇਸ਼ ਮੁਖੇ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਸੁਖਮਦ੍ਭੁਤਸਂਗਮਾ
ਜਦੋਂ ਮੈਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਕੁਮਲਿਆਂ ਵਰਗੇ ਨੈਣਾਂ 'ਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਆਈ, ਰਾਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਮਿਲਾਪ ਹੋਇਆ।
ਉਨ੍ਮਾਦਾਯ ਜਗਨ੍ਮਾਤੁਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਜਠਰਾਂਤਰੇ। ਆਵਿਵੇਸ਼ਾਤੁਲਂ ਜਨ੍ਮ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਕਦਾ ਤੁ ਵੈ
ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਪਾਗਲਪਨ ਲਈ, ਰਾਤ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ ਕਿ ਇਹ ਅਦੁੱਤੀ ਜਨਮ ਕਦੋਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਰਂਜਯਦ੍ਗृਹਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਗੁਹਾਰਣ੍ਯੇ ਵਿਭਾਵਰੀ। ਤਤੋ ਜਗਤ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਵਾਣਹੇਤੁਰ੍ਹਿਮਗਿਰਿਪ੍ਰਿਯਾ
ਰਾਤ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਗੁਫਾ-ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ; ਫਿਰ ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਜਗਤ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸੁਭਗੇ ਪ੍ਰਾਸੂਯਤ ਗੁਹਾਰਣਿਂ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਜਾਯਮਾਨਾਯਾਂ ਜਂਤਵਃ ਸ੍ਥਾਣੁਜਂਗਮਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ, ਸੁਭਾਗੀ ਨੇ ਗੁਫਾ-ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—
ਅਭਵਨ੍ਸੁਖਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਨਾਰਕਾਣਾਮਪਿ ਤਦਾ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਮਂ ਮਹਤ੍
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਅਭਵਤ੍ਕ੍ਰੂਰਸਤ੍ਵਾਨਾਂ ਚੇਤਃ ਸ਼ਾਂਤਂ ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍। ਜ੍ਯੋਤਿषਾਮਪਿ ਤੇਜਸ੍ਤੁ ਸੁਤਰਾਂ ਚਾਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਕਰੂੜ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵੀ ਠੰਢੇ ਹੋ ਗਏ; ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ।
ਵਨਾਸ਼੍ਰਿਤਾਸ਼੍ਚੋषਧਯਃ ਸ੍ਵਾਦਵਂਤਿ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਗਂਧਵਂਤਿ ਚ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਵਿਮਲਂ ਚ ਨਭੋऽਭਵਤ੍
ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਆਸਮਾਨ ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਾਰੁਤਸ਼੍ਚ ਸੁਖਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ। ॠਤੂਦ੍ਭੂਤਫਲਾਯੋਗ ਪਰਿਪਾਕਗੁਣੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਹਵਾ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਬੜੀਆਂ ਮਨੋਹਰ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਰੁੱਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਖਾਸ ਖੁਬੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਭਵਤ੍ਪृਥਿਵੀ ਦੇਵੀ ਸ਼ਾਲਿਮਾਲਾਕੁਲਾਪਿ ਚ। ਤਪਾਂਸਿ ਦੀਰ੍ਘਚੀਰ੍ਣਾਨਿ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ; ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤਾਨਿ ਸਾਫਲ੍ਯਂ ਕਾਲੇ ਨਿਰ੍ਮਲਚੇਤਸਾਮ੍। ਵਿਸ੍ਮृਤਾਨਿ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਫਲਦਾਈ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਤਦਾ ਪੁਣ੍ਯਤਮਸ੍ਤ੍ਵਭੂਤ੍। ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇऽਮਰਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਵਿਮਾਨੇषੁ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮੁੱਖ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ; ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਲੋਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸਮਹੇਂਦ੍ਰਜਲਾਧੀਸ਼ ਵਾਯੁ ਵਹ੍ਨਿ ਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਮੁਮੁਚੁਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁਹਿਨ ਭੂਧਰੇ1.43.
ਇੰਦਰ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਹਿਮਪਹਾੜ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਜਗੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ। ਮੇਰੁਪ੍ਰਭृਤਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੂਰ੍ਤਿਮਂਤੋ ਮਹਾਚਲਾਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ; ਮੇਰੂ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸृਤਪਾਣਯਃ। ਸਾਗਰਾਸ੍ਸਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਫੈਲਾਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਹਿਮਸ਼ੈਲੋऽਭਵਲ੍ਲੋਕੇ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚਰਾਚਰੈਃ। ਸਂਸੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚਾਧਿਗਮ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਾਸ਼੍ਰਯਸ਼੍ਚਾਚਲੋਤ੍ਤਮਃ
ਹਿਮਪਹਾੜ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵੇਤ, ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਤੇ ਆਸਰਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ।
ਅਨੁਭੂਯੋਤ੍ਸਵਂ ਦੇਵਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਾਨ੍ਨਿਲਯਾਸ੍ਤਦਾ। ਦੇਵਨਾਗੇਂਦ੍ਰਗਂਧਰ੍ਵਸ਼ੈਲਲੀਲਾਵਤੀ ਗਣੈਃ
ਉਤਸਵ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੇਵੀ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ।
ਹਿਮਸ਼ੈਲਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਹਂਪੂਰ੍ਵਿਕਯਾ ਤਤਃ। ਕ੍ਰਮੇਣ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨੀਤਾ ਵਿਦ੍ਯਾਞ੍ਚਾਨਲਸੈਰ੍ਬੁਧੈਃ
ਫਿਰ, ਹਿਮਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਅਗਨਿ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬੁਧਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਰੂਪਸੌਭਾਗ੍ਯਪ੍ਰਬੋਧੈਰ੍ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ। ਸਂਪੂਰ੍ਣਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ਜਾਤਾ ਹਿਮਾਲਯਸੁਤਾ ਤਥਾ
ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ, ਰੂਪ, ਭਾਗ ਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਰਾਹੀਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਧੀ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਾਰਦਂ ਦੇਵਸਂਮਤਮ੍। ਦੇਵਰ੍षਿਮਥ ਸਸ੍ਮਾਰ ਕਾਰ੍ਯਸਾਧਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਆਜਗਾਮ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹੇਂਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।