ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਨੋਭਿਰਿष੍ਟਾਰ੍ਥਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਸ੍ਤਤਃ। ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋ ਵਿਰਿਂਚਿਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਲਕੜਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਉੱਤੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਮਰਾਨ੍ਵਰਦੋਪ੍ਯਾਹ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ਨ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਨਾਰੀ ਵਾ ਭਰ੍ਤृਕਾ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਧਸ੍ਤਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਭੂषਣਾ
ਫਿਰ, ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇੱਕ ਔਰਤ, ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ?'
ਨ ਰਾਜਸੇ ਕੁਤਸ਼੍ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਮ੍ਲਾਨਵਕ੍ਤ੍ਰਸਰੋਰੁਹਃ। ਹੁਤਾਸ਼ਨਵਿਯੁਕ੍ਤੋਪਿ ਧੂਮੇਨ ਨ ਵਿਰਾਜਸੇ
ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਮੁੱਖ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ, ਜਦੋਂ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਤृਣੌਘੇਨ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਦਗ੍ਧਦਾਵਸ਼੍ਚਿਰੋषਿਤਃ। ਯਮਾਮਯਸ਼ਰੀਰੇਣ ਕ੍ਲਿष੍ਟੋ ਨਾਦ੍ਯ ਵਿਰਾਜਸੇ
ਘਾਹ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਜਲਦੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ, ਮੌਤ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਦਂਡੇਨਾਲਂਬਨੇਨੇਵ ਕृष੍ਟੋ ਯੇਨ ਪਦੇਪਦੇ। ਰਜਨੀਚਰਨਾਥ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਭੀਤ ਇਵ ਭਾषਸੇ
ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਪੈਰ-ਪੈਰ ਤੇ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ?
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਂਨ੍ਦ੍ਰਕृਤਾਦਾਨੇ ਤ੍ਵਮਰਾਤਿਕ੍ਸ਼ਤੋ ਯਥਾ। ਤਨੁਸ੍ਤੇ ਵਰੁਣੋਚ੍ਛੁष੍ਕਾਪਰੀਤਸ੍ਯੇਵ ਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਰੁਣ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਰੁਧਿਰਂ ਚਾਥ ਪਦਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿਲੋਕਯ। ਵਾਯੋ ਭਵਾਨ੍ਵਿਚੇਤਸ੍ਕਃ ਖਡ੍ਗਾਗ੍ਰੈਰਿਵ ਨਿष੍ਕृਤਃ
ਹੁਣ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਹੇ ਵਾਯੂ, ਤੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਨੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਨਤੋਸਿ ਧਨਦ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯੇਵ ਕੁਬੇਰਤਾਂ। ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਃ ਸਂਤੋऽਵਿਦਧ੍ਵਂ ਬਹੁਸ਼ੂਰਤਾਂ
ਤੂੰ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਕਿਉਂ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਗੱਦੀ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ? ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਰੁਦਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਬਹੁਤ ਸੂਰਤਾ ਗੁਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਭਵਤਾਂ ਕੇਨ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਤੀਵ੍ਰਤਾ ਨਸ੍ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਂ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸੁਰਾਸ੍ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਤਿਨਾ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸ ਨੇ ਸਾਡੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਹੈ? ਇਹ ਦੱਸੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵਾਚਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਭੂਤਤ੍ਵਾਤ੍ਤੇ ਮਾਰੁਤਮਚੋਦਯਨ੍। ਅਥ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਖੈਰ੍ਦੇਵੈਃ ਪਵਨਃ ਪ੍ਰਤਿਚੋਦਿਤਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਂ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਭਵਾਨ੍ਵੇਤ੍ਤਿ ਚਰਾਚਰਂ। ਪੁਰਹੂਤਮੁਖਾਃ ਸਬਲਾ ਨਿਮਿषਾ ਵਿਜਿਤਾਃ ਪ੍ਰਸਭਂ ਕਿਲ ਦੈਤ੍ਯਸ਼ਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ-ਮੁਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।'
ਕ੍ਰਤਵੋ ਵਿਹਿਤਾ ਭਵਤਾ ਸ੍ਥਿਤਯੇ ਜਗਤਾਂ ਚ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਚਿਤ੍ਰਗੁਣਾਃ। ਅਪਿ ਯਜ੍ਞਕृਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਕਾਮਫਲਾ ਵਿਹਿਤਾ ॠषਯਸ੍ਤਤ ਏਵ ਪੁਰਃ
ਤੁਸੀਂ, ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਅਨੋਖੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕੀਤੇ।
ਅਪਿ ਨਾਕਮਭੂਤ੍ਕਿਲ ਯਜ੍ਞਭੁਜਾਂ ਭਵਤੋ ਵਿਨਿਯੋਗਵਸ਼ਾਤ੍ਸਤਤਮ੍। ਅਪਹृਤ੍ਯਵਿਮਾਨਗਣਂ ਸਕृਤੋ ਦਨੁਜੇਨ ਮਹਾਕਰਭੂਮਿਸਮਃ
ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸੁਗਮ ਆਕਾਸ਼, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਪਰ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਕਬਜ਼ਾ ਲਿਆ।
ਕृਤਵਾਨਸਿ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਤਿਸ਼ਯਂ ਯਮਸ਼ੇषਮਹੀਧਰਰਾਜਤਯਾ। ਮਖਭੂषਿਤਮਂਸ਼ੁਮਤਾਮਵਧਿਂ ਸੁਰਧਾਮਗਿਰਿਂ ਗਗਨੇਪਿ ਸਦਾ
ਤੁਸੀਂ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਬਣਾਇਆ।
ਅਧਿਵਾਸਵਿਹਾਰਵਿਧਾਨੁਚਿਤੋ ਦਨੁਜੇਨ ਪਰਿष੍ਕृਤਸ਼ृਂਗਤਟਃ। ਪ੍ਰਵਿਲਮ੍ਬਿਤਰਤ੍ਨਗੁਹਾਨਿਵਹੋ ਬਹੁਦੈਤ੍ਯਸਮਾਸ਼੍ਰਯਤਾਂ ਗਮਿਤਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸ ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਦੈਤ ਵਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਥੱਲੇ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਚ ਤਸ੍ਯ ਭਯੇਨ ਗਤਂ ਸਵਿषਾਦ ਸ਼ਰੀਰਨਿਮਿਤ੍ਤਤਯਾ। ਉਪਭੋਗ੍ਯਤਯਾਧਿਕृਤਂ ਸੁਚਿਰਂ ਵਿਮਲਦ੍ਯੁਤਿਪੂਰਿਤਦਿਗ੍ਵਦਨਂ
ਉਸ ਅਸੁਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਤੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ।
ਭਵਤੈਵ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮਾਦਿਯੁਗੇ ਸੁਰਹੇਤਿਸਮੂਹਵਰਂ ਕੁਲਿਸ਼ਂ। ਦਿਤਿਜਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਮਵਾਪ੍ਯਗਤਂ ਸ਼ਤਧਾ ਮਤਿਭੇਦਮਿਵਾਲ੍ਪਵਿਦਃ
ਪਹਿਲੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਵਜਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵ-ਹਥਿਆਰ ਸੀ। ਇਹ ਦੈਤ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਲ ਘੱਟ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਯੁਧਿ ਵਿਦ੍ਧਾਂਗਾ ਦ੍ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਾਸ੍ਥੈਰ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਲਬ੍ਧਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਵਯਂ ਤਸ੍ਯਾਮਰਦ੍ਵਿषਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਈ।
ਸਭਾਯਾਮਮਰਾਦੇਵ ਪ੍ਰਕृष੍ਯੋਪਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਃ। ਵੇਤ੍ਰਹਸ੍ਤੈਰਜਲ੍ਪਂਤਸ੍ਤਥੋਪਹਸਿਤਾਃ ਪਰੈਃ
ਦੈਤ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਲੱਕੜੀਆਂ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਕਹੇ ਸਾਨੂੰ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਹੱਸਦੇ ਰਹੇ।
ਮਹਾਰ੍ਥਾਃ ਸਿਦ੍ਧਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾ ਭਵਂਤਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਭਾषਿਣਃ। ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਯੁਕ੍ਤਮਥ ਬ੍ਰੂਤ ਮਾਮਰਾ ਬਹੁਭਾषਿਣਃ
ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਪਰ ਘੱਟ ਬੋਲਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੈਤ ਬਹੁਤ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।
ਸਭੇਯਂ ਦੈਤ੍ਯਸਿਂਹਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ृਂਖਲਾ। ਵਦਦ੍ਭਿਰਿਤਿ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇष੍ਯੈਰ੍ਵਿਹਸਿਤਾ ਬਹੁ
ਇਹ ਸਭਾ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਨਹੀਂ। ਦੈਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨੌਕਰ ਸਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੱਸਦੇ ਹਨ।
ॠਤਵੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਂਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮੁਪਾਸਤੇ। ਕृਤਾਪਰਾਧਂ ਸਤ੍ਰਾਸਂ ਨ ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਕਥਂਚਨ
ਰੁੱਤਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੋਸ਼ੀ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ।
ਤਂਤ੍ਰੀਲਯਨਯੋਪੇਤਂ ਸਿਦ੍ਧਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰੈਃ। ਸਰਾਗਮੁਪਧਾਵਿष੍ਟਂ ਗੀਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ
ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਤਾਲ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕृਤਾਕृਤੋਪਕਰਣੈਰ੍ਮਿਤ੍ਰਾਦਿ ਗੁਰੁਲਾਘਵਃ। ਸ਼ਰਣਾਗਤਸਂਤ੍ਯਾਗੀ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਤ੍ਯਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਹ ਸਹੀ-ਗਲਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਜਾਂ ਘੱਟ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਵਾਅਦੇ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਸ਼ੇषਮਥਵਾ ਨਿਸ਼੍ਸ਼ੇषਂ ਕੇਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ। ਤਸ੍ਯਾਵਿਨਯਮਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤਤ੍ਰ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੀ ਅੰਤਮ ਹਕਮ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਰਮਦ੍ਵਾਯੁਃ ਸ਼ਨੈਰ੍ਦੇਵਵਿਚੇष੍ਟਿਤਂ। ਸੁਰਾਨੁਵਾਚ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮਿਤਮੁਖਾਂਬੁਜਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਦੱਸਦਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਅਵਧ੍ਯਸ੍ਤਾਰਕੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੈਰਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ। ਯਸ੍ਯ ਵਧ੍ਯਸ੍ਸ ਨਾਦ੍ਯਾਪਿ ਜਾਤਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇ ਪੁਮਾਨ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤਾਰਕਾ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਦੈਤ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਨਮਿਆ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ।'
ਮਯਾ ਸ ਵਰਦਾਨੇਨ ਛਂਦਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਵਾਰਿਤਃ। ਤਪਸਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦਹਨਾਤ੍ਮਕਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰੋਕਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਵਵ੍ਰੇ ਵਧਂ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ਿਸ਼ੁਤਃ ਸਪ੍ਤਵਾਸਰਾਤ੍। ਸ ਤੁ ਸਪ੍ਤਦਿਨੋ ਬਾਲਃ ਸ਼ਂਕਰਾਦ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਲਈ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਬਾਲਕ ਜਨਮੇਗਾ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਾਰਕਸ੍ਯ ਨਿਹਂਤਾ ਸ ਭਾਸ੍ਕਰਾਭੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਚਾਪ੍ਯਪਤ੍ਨੀਕਃ ਸ਼ਂਕਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਤਾਰਕਾ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕੇਗਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕੋਈ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।