ਵ੍ਯਕ੍ਤੀਨਾਂ ਤ੍ਵਾਮਾਦਿਭੂਤਂ ਮਹਿਮ੍ਨਾ ਚਾਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਨਭਿਧਾਨਾਦ੍ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ। ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥ੍ਵ੍ਯੋਰੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਲੋਕਾਂਸ੍ਤਥਾਧਸ਼੍ਚਾਂਡਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਭਾਗਂ ਚਕਰ੍ਥ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਨਾਮਾਂ ਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਲੋਕ, ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਭਾਗ, ਇਸ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਕੀਤੇ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮੇਰੁਰ੍ਯਜ੍ਜਰਾਯੁਸ੍ਤਵਾਭੂਦੇਵਂ ਵਿਦ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਣੀਤੋਵਕਾਸ਼ਃ। ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਦੇਵਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਯਸ੍ਯ ਦੇਹਾਦ੍ਦੇਹਸ੍ਯਾਂਤਸ਼੍ਚਾਰਿਣੋ ਦੇਹਭਾਜਃ
ਪ੍ਰਗਟ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਰਚੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਯੌਸ੍ਤੇ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾ ਲੋਚਨੇ ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਵ੍ਯਾਲਾਃ ਕੇਸ਼ਾਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਰਂਧ੍ਰੇ ਦਿਸ਼ਸ੍ਤੇ। ਗਾਤ੍ਰਂ ਯਜ੍ਞਃ ਸਿਂਧਵਃ ਸਂਧਯੋ ਵੈ ਪਾਦੌ ਭੂਮਿਸ੍ਤੂਦਰਂ ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ
ਅਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਸੱਪ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ ਦੇ ਰਾਹ ਹਨ। ਯਜਨ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ, ਦਰਿਆ ਤੁਹਾਡੇ ਜੋੜ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ ਹਨ।
ਮਾਯਾਕਾਰਃ ਕਾਰਣਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧੋ ਵੇਦੈਃ ਸ਼ਾਂਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰਰ੍ਕਸ੍ਤ੍ਵਮੁਕ੍ਤਃ। ਵੇਦਾਰ੍ਥੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਵृਣ੍ਵਂਤਿ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਾਂਤਃ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਂ ਪੁਰਾਣਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਰਤਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤ ਚਾਨਣ, ਸੂਰਜ, ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਾਂ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਲਬ੍ਧਯੋਗਾ ਗृਣਂਤਿ ਸਾਂਖ੍ਯੈਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਾਃ ਸਪ੍ਤਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਃ ਪ੍ਰਣੀਤਾਃ। ਤਾਸਾਂ ਹੇਤੁਰ੍ਯਾष੍ਟਮੀ ਚਾਪਿ ਗੀਤਾ ਤਾਸ੍ਵਂਤਸ੍ਥੋ ਜੀਵਭੂਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਵਾਂਗ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਂਖਿਆ ਦੇ ਸੱਤ ਸੁਖਮ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਠਵਾਂ ਕਾਰਨ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਜੀਵ ਰੂਪ ਹੋ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਸ੍ਥੂਲਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂਚਕਾਰ ਯੇ ਵੈ ਭਾਵਾਃ ਕਾਰਣੇ ਕੇਚਿਦੁਕ੍ਤਾਃ। ਸਂਭੂਤਾਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤ ਏਵਾਦਿਸਰ੍ਗੇ ਭੂਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਾਸਨਾਂ ਤੇਭ੍ਯੁਪੇਯਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡਾ ਥੋੜਾ ਤੇ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਭਾਵਾਂ ਕਾਰਨ ਵਾਂਗ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਸਾਡੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭਗਤੀ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸਂਕੇਤਸ੍ਤ੍ਵਂਤਰਾਯੋ ਨਿਗੂਢਃ ਕਾਲੋऽਮੇਯੋ ਧ੍ਵਸ੍ਤਸਂਖ੍ਯਾਵਿਕਲ੍ਪਃ। ਭਾਵਾਭਾਵਾਵ੍ਯਕ੍ਤਿਸਂਹਾਰਹੇਤੁਃ ਸੋऽਨਂਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਨਿਧਾਨਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਾਂ, ਅਣਗਣਿਆ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਭੇਦ ਤੇ ਗਿਣਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਭਾਵ ਤੇ ਅਭਾਵ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ — ਅੰਤਹੀਨ, ਤੁਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾ ਤੇ ਠਿਕਾਣਾ ਹੋ।
ਸ੍ਥੂਲਸ੍ਸਰ੍ਵੋऽਨਰ੍ਥਭੂਤਸ੍ਤਤੋਨ੍ਯਸ੍ਸੋऽਰ੍ਥਸ੍ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੋ ਯੋ ਹਿ ਤੇਭ੍ਯੋਪਿਗੀਤਃ। ਸ੍ਥੂਲਾ ਭਾਵਾਸ਼੍ਚਾਵृਤਾ ਯੈਸ਼੍ਚ ਤੇषਾਂ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਥੂਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਣੀਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਥੋੜਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਧੀਕ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋਈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਥੋੜੇ ਭਾਵ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਥੋੜਾ ਤੱਤ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭੂਤਂਭੂਤਂ ਭੂਤਿਮਦ੍ਭੂਤਭਾਵਂ ਭਾਵੇਭਾਵੇ ਭਾਵਿਤਂ ਤ੍ਵਂ ਯੁਨਕ੍ਸ਼ਿ। ਯੁਕ੍ਤਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਭਾਵਾਨ੍ਨਿਰਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨੇਸ੍ਥਾਨੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਵृਤ੍ਤਿਂ ਕਰੋषਿ
ਤੂੰ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ, ਹਰ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ। ਹਰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਜੋ ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਮਿਲਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ। ਮੁੜ ਮੁੜ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਦੇਵੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਭਾਜਾਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਗੋਪ੍ਤਾ ਭਾਵਿਤੋऽਨਂਤਮੂਰ੍ਤਿਃ। ਵਿਰੇਮੁਰਮਰਾਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਿਤਿ ਕਾਰਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬੇਅੰਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਮਨੋਭਿਰਿष੍ਟਾਰ੍ਥਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਸ੍ਤਤਃ। ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋ ਵਿਰਿਂਚਿਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਲਕੜਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਉੱਤੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਫ਼ਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਮਰਾਨ੍ਵਰਦੋਪ੍ਯਾਹ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ਨ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਨਾਰੀ ਵਾ ਭਰ੍ਤृਕਾ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਧਸ੍ਤਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਭੂषਣਾ
ਫਿਰ, ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇੱਕ ਔਰਤ, ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ?'
ਨ ਰਾਜਸੇ ਕੁਤਸ਼੍ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਮ੍ਲਾਨਵਕ੍ਤ੍ਰਸਰੋਰੁਹਃ। ਹੁਤਾਸ਼ਨਵਿਯੁਕ੍ਤੋਪਿ ਧੂਮੇਨ ਨ ਵਿਰਾਜਸੇ
ਤੂੰ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਮੁੱਖ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ, ਜਦੋਂ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਤृਣੌਘੇਨ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਦਗ੍ਧਦਾਵਸ਼੍ਚਿਰੋषਿਤਃ। ਯਮਾਮਯਸ਼ਰੀਰੇਣ ਕ੍ਲਿष੍ਟੋ ਨਾਦ੍ਯ ਵਿਰਾਜਸੇ
ਘਾਹ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਜਲਦੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ, ਮੌਤ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਦਂਡੇਨਾਲਂਬਨੇਨੇਵ ਕृष੍ਟੋ ਯੇਨ ਪਦੇਪਦੇ। ਰਜਨੀਚਰਨਾਥ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਭੀਤ ਇਵ ਭਾषਸੇ
ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਪੈਰ-ਪੈਰ ਤੇ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ?
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਂਨ੍ਦ੍ਰਕृਤਾਦਾਨੇ ਤ੍ਵਮਰਾਤਿਕ੍ਸ਼ਤੋ ਯਥਾ। ਤਨੁਸ੍ਤੇ ਵਰੁਣੋਚ੍ਛੁष੍ਕਾਪਰੀਤਸ੍ਯੇਵ ਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਰੁਣ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਰੁਧਿਰਂ ਚਾਥ ਪਦਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿਲੋਕਯ। ਵਾਯੋ ਭਵਾਨ੍ਵਿਚੇਤਸ੍ਕਃ ਖਡ੍ਗਾਗ੍ਰੈਰਿਵ ਨਿष੍ਕृਤਃ
ਹੁਣ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਹੇ ਵਾਯੂ, ਤੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਨੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਨਤੋਸਿ ਧਨਦ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯੇਵ ਕੁਬੇਰਤਾਂ। ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਃ ਸਂਤੋऽਵਿਦਧ੍ਵਂ ਬਹੁਸ਼ੂਰਤਾਂ
ਤੂੰ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਕਿਉਂ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਗੱਦੀ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ? ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਰੁਦਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਬਹੁਤ ਸੂਰਤਾ ਗੁਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਭਵਤਾਂ ਕੇਨ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਤੀਵ੍ਰਤਾ ਨਸ੍ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਂ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸੁਰਾਸ੍ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਤਿਨਾ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸ ਨੇ ਸਾਡੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਹੈ? ਇਹ ਦੱਸੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵਾਚਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਭੂਤਤ੍ਵਾਤ੍ਤੇ ਮਾਰੁਤਮਚੋਦਯਨ੍। ਅਥ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਖੈਰ੍ਦੇਵੈਃ ਪਵਨਃ ਪ੍ਰਤਿਚੋਦਿਤਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਂ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਭਵਾਨ੍ਵੇਤ੍ਤਿ ਚਰਾਚਰਂ। ਪੁਰਹੂਤਮੁਖਾਃ ਸਬਲਾ ਨਿਮਿषਾ ਵਿਜਿਤਾਃ ਪ੍ਰਸਭਂ ਕਿਲ ਦੈਤ੍ਯਸ਼ਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ-ਮੁਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।'
ਕ੍ਰਤਵੋ ਵਿਹਿਤਾ ਭਵਤਾ ਸ੍ਥਿਤਯੇ ਜਗਤਾਂ ਚ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਚਿਤ੍ਰਗੁਣਾਃ। ਅਪਿ ਯਜ੍ਞਕृਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਕਾਮਫਲਾ ਵਿਹਿਤਾ ॠषਯਸ੍ਤਤ ਏਵ ਪੁਰਃ
ਤੁਸੀਂ, ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਅਨੋਖੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕੀਤੇ।
ਅਪਿ ਨਾਕਮਭੂਤ੍ਕਿਲ ਯਜ੍ਞਭੁਜਾਂ ਭਵਤੋ ਵਿਨਿਯੋਗਵਸ਼ਾਤ੍ਸਤਤਮ੍। ਅਪਹृਤ੍ਯਵਿਮਾਨਗਣਂ ਸਕृਤੋ ਦਨੁਜੇਨ ਮਹਾਕਰਭੂਮਿਸਮਃ
ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸੁਗਮ ਆਕਾਸ਼, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਪਰ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਕਬਜ਼ਾ ਲਿਆ।
ਕृਤਵਾਨਸਿ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਤਿਸ਼ਯਂ ਯਮਸ਼ੇषਮਹੀਧਰਰਾਜਤਯਾ। ਮਖਭੂषਿਤਮਂਸ਼ੁਮਤਾਮਵਧਿਂ ਸੁਰਧਾਮਗਿਰਿਂ ਗਗਨੇਪਿ ਸਦਾ
ਤੁਸੀਂ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਬਣਾਇਆ।
ਅਧਿਵਾਸਵਿਹਾਰਵਿਧਾਨੁਚਿਤੋ ਦਨੁਜੇਨ ਪਰਿष੍ਕृਤਸ਼ृਂਗਤਟਃ। ਪ੍ਰਵਿਲਮ੍ਬਿਤਰਤ੍ਨਗੁਹਾਨਿਵਹੋ ਬਹੁਦੈਤ੍ਯਸਮਾਸ਼੍ਰਯਤਾਂ ਗਮਿਤਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸ ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਦੈਤ ਵਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਥੱਲੇ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਚ ਤਸ੍ਯ ਭਯੇਨ ਗਤਂ ਸਵਿषਾਦ ਸ਼ਰੀਰਨਿਮਿਤ੍ਤਤਯਾ। ਉਪਭੋਗ੍ਯਤਯਾਧਿਕृਤਂ ਸੁਚਿਰਂ ਵਿਮਲਦ੍ਯੁਤਿਪੂਰਿਤਦਿਗ੍ਵਦਨਂ
ਉਸ ਅਸੁਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਤੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ।
ਭਵਤੈਵ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮਾਦਿਯੁਗੇ ਸੁਰਹੇਤਿਸਮੂਹਵਰਂ ਕੁਲਿਸ਼ਂ। ਦਿਤਿਜਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਮਵਾਪ੍ਯਗਤਂ ਸ਼ਤਧਾ ਮਤਿਭੇਦਮਿਵਾਲ੍ਪਵਿਦਃ
ਪਹਿਲੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਵਜਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵ-ਹਥਿਆਰ ਸੀ। ਇਹ ਦੈਤ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਲ ਘੱਟ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਯੁਧਿ ਵਿਦ੍ਧਾਂਗਾ ਦ੍ਵਾਰਿ ਦ੍ਵਾਸ੍ਥੈਰ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਲਬ੍ਧਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਵਯਂ ਤਸ੍ਯਾਮਰਦ੍ਵਿषਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਈ।
ਸਭਾਯਾਮਮਰਾਦੇਵ ਪ੍ਰਕृष੍ਯੋਪਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਃ। ਵੇਤ੍ਰਹਸ੍ਤੈਰਜਲ੍ਪਂਤਸ੍ਤਥੋਪਹਸਿਤਾਃ ਪਰੈਃ
ਦੈਤ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਲੱਕੜੀਆਂ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਕਹੇ ਸਾਨੂੰ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਹੱਸਦੇ ਰਹੇ।
ਮਹਾਰ੍ਥਾਃ ਸਿਦ੍ਧਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾ ਭਵਂਤਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਭਾषਿਣਃ। ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਯੁਕ੍ਤਮਥ ਬ੍ਰੂਤ ਮਾਮਰਾ ਬਹੁਭਾषਿਣਃ
ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਪਰ ਘੱਟ ਬੋਲਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੈਤ ਬਹੁਤ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।