ਭਵਂਤੋ ਯਜ੍ਞਭੋਕ੍ਤਾਰੋ ਦਿਵ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨੋ ਹਿ ਸਾਨ੍ਵਯਾਃ। ਸ੍ਵੇ ਮਹਿਮ੍ਨਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਗਤਃ ਪਾਲਨੇ ਰਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਦੇ ਭੋਗੀ ਹੋ, ਦਿਵ੍ਯ ਆਤਮਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਸਮੇਤ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਹਿਮਾ 'ਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ 'ਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਮਰੋਦ੍ਯੋਗਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਂਯੋਜ੍ਯਤਾਂ ਮਮ। ਆਹ੍ਰਿਯਂਤਾਂ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪੂਜ੍ਯਂਤਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਦੇਵਤਾਃ
ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ; ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ; ਹਥਿਆਰ ਲਿਆਏ ਜਾਣ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।
ਵਾਹਨਾਨਿ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਯੋਜਯਦ੍ਧ੍ਵਂ ਮਮੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਯਮਂ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਓ ਮੈਰੇ ਪ੍ਰਭੂਓ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਗੱਡੀਆਂ ਤੇ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਯਮ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਪਹਸਾਲਾਰ ਬਣਾਓ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠਾ ਹੋਣ ਦਿਓ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਸਮਨਹ੍ਯਂਤ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯੇ ਪ੍ਰਧਾਨਤਃ। ਵਾਜਿਨਾਮਯੁਤੇਨਾਜੌ ਹੇਮਘਂਟਾ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਗੁਣੋਪੇਤਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ। ਰਥਂ ਮਾਤਲਿਨਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍
ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਜੋ ਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ-ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਜਿੱਤ ਸੀ।
ਯਮੋ ਮਹਿषਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸੇਨਾਗ੍ਰੇ ਸਮਵਰ੍ਤ੍ਤਤ। ਚਂਡਕਿਂਕਰਵृਂਦੇਨ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਯਮ ਮਹਿਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਚੰਡੀਲੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਦੇ ਗੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਲ੍ਪਕਾਲੋਦ੍ਗਤਜ੍ਵਾਲਾ ਪੂਰਿਤੋਮ੍ਬਰਗੋਚਰਃ। ਹੁਤਾਸ਼ਨਸ੍ਤ੍ਵਜਾਰੂਢਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਹਸ੍ਤੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਅੱਗ, ਜੋ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਬਕਰੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।
ਪਵਨੋऽਙਕੁਸ਼ਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਿਸ੍ਤਾਰਿਤ ਮਹਾਜਵਃ। ਭੁਜਗੇਂਦ੍ਰਸਮਾਰੂਢੋ ਜਲੇਸ਼ੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਪਵਨ ਦੇਵ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਜਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਨਰਯੁਕ੍ਤੇ ਰਥੇ ਦੇਵੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼ੋ ਵਿਯਚ੍ਚਰਃ। ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਖਡ੍ਗਯੁਤੋ ਭੀਮਃ ਸਮਰੇ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।
ਮਹਾਸਿਂਹਰਥੇ ਦੇਵੋ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਗਦਾਯੁਧਃ। ਚਂਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾਵਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਚਤੁਰਂਗਬਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸ਼ੇਰ-ਖਿੱਚੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸੀ; ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ ਚੌਕਸ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਆਏ।
ਸੇਨਾਨ੍ਯੋ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਜਯਾ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ। ਕੋਟਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦੇਵਦੇਵਨਿਕਾਯਿਨਾਮ੍1.42.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਜਿੱਤ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਤੀ ਕ੍ਰੋੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਸੀ।
ਹਿਮਾਚਲਾਭੇ ਸਿਤਚਾਰੁਚਾਮਰੇ ਸੁਵਰ੍ਣਪਦ੍ਮਾਮਲਸੁਂਦਰਸ੍ਰਜਿ। ਕृਤਾਭਿਰਾਮੋ ਜ੍ਵਲਕੁਂਕੁਮਾਂਕੁਰੇ ਕਪੋਲਲੀਲਾਲਿਕਦਂਬਸਂਕੁਲੇ
ਹਿਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੰਖੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਚਮਕਦੇ ਕੇਸਰੀ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਤੇ ਗਲਾਂ 'ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦੈਰਾਵਣਨਾਮ ਕੁਂਜਰੇ ਮਹਾਮਨਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵਿਭੂषਣਾਂਬਰਃ। ਵਿਸ਼ਾਲਵਜ੍ਰਃ ਸੁਵਿਤਾਨਭੂषਿਤਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੇਯੂਰਭੁਜਂਗਮਂਡਲਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਐਰਾਵਤ ਨਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਚੌੜੀ ਦੇਹ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਕਈ ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਸਨ।
ਸਹਸ੍ਰਦृਗ੍ਵਂਦਿਤਪਾਦਪਲ੍ਲਵਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ ਸ਼ੋਭਤ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ। ਤੁਰਂਗ ਮਾਤਂਗ ਕੁਲੌਘਸਂਕੁਲਾ ਸਿਤਾਤਪਤ੍ਤ੍ਰਦ੍ਧ੍ਵਜਸ਼ਾਲਿਨੀ ਚ
ਇੰਦਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ; ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੇ ਤੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਉਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਬਭੂਵ ਸਾ ਦੁਰ੍ਜਯਪਤ੍ਤਿਸਂਤਤਾ ਵਿਭਾਤਿ ਨਾਨਾਯੁਧਯੋਧਦੁਸ੍ਤਰਾ। ਤਤੋਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਮਰੁਤਃ ਸਸਾਧ੍ਯਾਃ ਸਪੁਰਂਦਰਾਃ
ਉਹ ਫੌਜ, ਅਜਿੱਤ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਔਖੀ ਸੀ; ਫਿਰ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਮਰੁਤ, ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਵੀ ਆ ਮਿਲੇ।
ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਂਧਰ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯ ਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ। ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਭੂਯ ਤੁ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸਜ੍ਜਂਤ ਗਾਤ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਾਚਲੋਪਮੇ। ਅਥੋ ਰਥਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਤਾਰਕੋ ਦਾਨਵਾਧਿਪਃ
ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚੋਭ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਫਿਰ ਤਾਰਕ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਆਇਆ।
ਜਘਾਨ ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਦੇਵਾਨ੍ਕਰਪਾਰ੍ष੍ਣਿਭਿਰੇਵ ਚ। ਹਤਸ਼ੇषਾਣਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਫੌਜਾਂ ਬਚੀਆਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਦਿਸ਼ੋ ਭੀਤਾਨਿ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰਣੋਪਕਰਣਾਨਿ ਚ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਾਰਕੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਡਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਵਿੱਖਰੇ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਾਰਕ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਮਾ ਵਧਿष੍ਠ ਸੁਰਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਜ੍ਰਾਂਗਾਯ ਚ ਮਂਦਿਰੇ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਨੀਯ ਦਰ੍ਸ਼੍ਯਂਤਾਂ ਬਦ੍ਧਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਵਯਂ ਸੁਰਾਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ; ਵਜਰਾਂਗ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕੇ।
ਲੋਕਪਾਲਾਂਸ੍ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚੇਂਦ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਰਣੇ। ਸਰੁਦ੍ਰਾਨ੍ਸੁਦृਢੈਃ ਪਾਸ਼ੈਃ ਪਸ਼ੁਪਾਲਃ ਪਸ਼ੂਨਿਵ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਾਂ-ਭੈਸਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਬਾਂਧਦਾ ਹੈ।
ਸ ਭੂਯੋ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਕਮਾਲਯਂ। ਸਿਦ੍ਧਗਂਧਰ੍ਵਸਂਘੁष੍ਟਂ ਵਿਪੁਲਾਚਲਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ-। ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਚੀਨਾਂਸ਼ੁਕਾਂਬਰਃ। ਸ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਮਹੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਿਹਿਤਾਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਾਣਿਨਾ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰਖਵਾਲਾ ਆਇਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚਾਨਾਵਿਲਂ ਵਾਕ੍ਯਮਲ੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਰਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍। ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਮਰ੍ਕਵृਂਦਾਭਂ ਬਿਭ੍ਰਤਂ ਭਾਸ੍ਵਰਂ ਵਪੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਫ ਤੇ ਠੀਕ ਬੋਲੀਆਂ, ਛੋਟੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਤਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਹੀਆਂ, ਜੋ ਸੂਰਜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਕਾਲਨੇਮਿਃ ਸੁਰਾਨ੍ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਦਾਯ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਸ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਸ੍ਥੇਯਂ ਕ੍ਵ ਵਂਦਿਨਿ ਚ ਯੈਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਕੈਦੀਆਂ ਕਿੱਥੇ ਖੜੇ ਹੋਣ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਕਿਹੜਿਆਂ ਨੇ?'
ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍। ਯਥੇष੍ਠਂ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮੇਭਿਰ੍ਗृਹਂ ਮੇ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਂ
ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁਣ, ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਹੈ।'
ਕੇਵਲਂ ਵਾਸਵਂ ਤ੍ਵੇਕਂ ਮੁਂਡਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍। ਸਿਤਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਸ਼ੁਨਃਪਾਦੇਨ ਚਿਹ੍ਨਿਤਮ੍
ਪਰ ਸਿਰਫ ਵਾਸਵ (ਇੰਦ੍ਰ) ਨੂੰ ਹੀ ਸਿਰ ਮੁੰਢ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲਾ ਕੇ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ।
ਏਵਂ ਕृਤੇ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਦੂਯਮਾਨੇਨ ਚੇਤਸਾ। ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਮ੍
ਇਹ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ।
ਵਿਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਾਸ੍ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਦ੍ਧਰਣੀਂ ਗਤਾਃ। ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸੁष੍ਠੁ ਵਰ੍ਣਾਢ੍ਯੈਰ੍ਵਚੋਭਿਃ ਕਮਲਾਸਨਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਮਲ-ਆਸਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹਾ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ-। ਨਮਸ੍ਤ੍ਵੋਂਕਾਰਾਂਕੁਰਾਦਿਪ੍ਰਸੂਤ੍ਯੈ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਨਾਨਂਤਭੇਦਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਮ੍। ਸਂਭੂਤਸ੍ਯਾਨਂਤਰਂ ਸਤ੍ਵਮੂਲੇ ਸਂਹਾਰੇਚ੍ਛੋਸ੍ਤੇ ਨਮਃ ਸਤ੍ਵਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਓੰਕਾਰ ਦੇ ਮੂਲ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਾਰਨ ਹੋ। ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤ ਰੂਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'