ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇऽਮਰਯੁਦ੍ਧਾਯ ਬਹੁਪਤ੍ਤਿਪਤਾਕਿਕਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵਾਯੁਰ੍ਦੇਵਦੂਤੋऽਸੁਰਾਲਯੇ
ਉਹ ਫੌਜ ਅਮਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਿਕਲੀ, ਜਿਸ 'ਚ ਕਈ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਤੇ ਝੰਡੇ ਸਨ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਾਯੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੂਤ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦ੍ਦਾਨਵਬਲਂ ਜਗਾਮੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਂਸਿਤੁਂ। ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਭਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਮਹੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁਚਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲਾ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਹੇੰਦਰ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਸਭਾ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤੁ ਨਿਮੀਲਿਤਵਿਲੋਚਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਈ ਹੋਈ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਾਲੇ ਮਹਾਭੁਜਃ। ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਮਰ੍ਦੋਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ
ਮਹਾਬਲ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ: ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਟਕਰਾਉ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਮਤ੍ਰ ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਨੀਤ੍ਯੁਪਾਯੋਪਬृਂਹਿਤਮ੍। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਮਹੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਿਰਾਂ ਪਤਿਃ
ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਨੀਤੀ ਤੇ ਉਪਾਅ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਦੱਸੋ; ਮਹੇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਦਾਰਧੀਃ। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ। ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਨੀਤਿਸ਼੍ਚਤੁਰਂਗਾ ਪਤਾਕਿਨੀ
ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਸਾਂਝ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ, ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ,
ਜਿਗੀषਤਾਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਥਿਤਿਰੇषਾ ਸਨਾਤਨੀ। ਸਾਮਭੇਦਸ੍ਤਥਾ ਦਾਨਂ ਦਂਡਸ਼੍ਚਾਂਗਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਵਿਜੈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਢੰਗ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ: ਸਾਂਝ, ਫੁਟ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਦੰਡ—ਇਹ ਚਾਰ ਉਪਾਅ ਹਨ।
ਨ ਸਾਂਤ੍ਵਗੋਚਰੇ ਲੁਬ੍ਧਾਨਭੇਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵੇਕਧਰ੍ਮਿਣਃ। ਨ ਦਾਨਮਤ੍ਤ੍ਰ ਸਂਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯੈਵਾਪਹਾਰਿਣਾਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਇਕ-ਮਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਂਝ ਜਾਂ ਫੁਟ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈਣ ਦੀ ਆਦਤ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ।
ਏਕੋਭ੍ਯੁਪਾਯੋ ਦਂਡੋऽਤ੍ਰ ਭਵਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਏਵਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਇਥੇ ਦੰਡ ਹੀ ਇਕੋ ਉਪਾਅ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ:
ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਤਾਂ ਚ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਮਰਸਂਸਦਿ। ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਅਵਧਾਨੇਨ ਮੇ ਵਾਚਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਨਾਕਵਾਸਿਨਃ
ਕਰਤਬਿਆ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ 'ਚ ਆਖਿਆ: ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਨਾਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੋ।
ਭਵਂਤੋ ਯਜ੍ਞਭੋਕ੍ਤਾਰੋ ਦਿਵ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨੋ ਹਿ ਸਾਨ੍ਵਯਾਃ। ਸ੍ਵੇ ਮਹਿਮ੍ਨਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਗਤਃ ਪਾਲਨੇ ਰਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਦੇ ਭੋਗੀ ਹੋ, ਦਿਵ੍ਯ ਆਤਮਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਸਮੇਤ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਹਿਮਾ 'ਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ 'ਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਮਰੋਦ੍ਯੋਗਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਂਯੋਜ੍ਯਤਾਂ ਮਮ। ਆਹ੍ਰਿਯਂਤਾਂ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪੂਜ੍ਯਂਤਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਦੇਵਤਾਃ
ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ; ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ; ਹਥਿਆਰ ਲਿਆਏ ਜਾਣ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।
ਵਾਹਨਾਨਿ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਯੋਜਯਦ੍ਧ੍ਵਂ ਮਮੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਯਮਂ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਓ ਮੈਰੇ ਪ੍ਰਭੂਓ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਗੱਡੀਆਂ ਤੇ ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਯਮ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਪਹਸਾਲਾਰ ਬਣਾਓ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠਾ ਹੋਣ ਦਿਓ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਸਮਨਹ੍ਯਂਤ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯੇ ਪ੍ਰਧਾਨਤਃ। ਵਾਜਿਨਾਮਯੁਤੇਨਾਜੌ ਹੇਮਘਂਟਾ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਗੁਣੋਪੇਤਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ। ਰਥਂ ਮਾਤਲਿਨਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍
ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਜੋ ਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ-ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਜਿੱਤ ਸੀ।
ਯਮੋ ਮਹਿषਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸੇਨਾਗ੍ਰੇ ਸਮਵਰ੍ਤ੍ਤਤ। ਚਂਡਕਿਂਕਰਵृਂਦੇਨ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਯਮ ਮਹਿਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਚੰਡੀਲੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਦੇ ਗੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਲ੍ਪਕਾਲੋਦ੍ਗਤਜ੍ਵਾਲਾ ਪੂਰਿਤੋਮ੍ਬਰਗੋਚਰਃ। ਹੁਤਾਸ਼ਨਸ੍ਤ੍ਵਜਾਰੂਢਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਹਸ੍ਤੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਅੱਗ, ਜੋ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਬਕਰੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।
ਪਵਨੋऽਙਕੁਸ਼ਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਿਸ੍ਤਾਰਿਤ ਮਹਾਜਵਃ। ਭੁਜਗੇਂਦ੍ਰਸਮਾਰੂਢੋ ਜਲੇਸ਼ੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਪਵਨ ਦੇਵ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਜਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਨਰਯੁਕ੍ਤੇ ਰਥੇ ਦੇਵੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼ੋ ਵਿਯਚ੍ਚਰਃ। ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਖਡ੍ਗਯੁਤੋ ਭੀਮਃ ਸਮਰੇ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।
ਮਹਾਸਿਂਹਰਥੇ ਦੇਵੋ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਗਦਾਯੁਧਃ। ਚਂਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾਵਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਚਤੁਰਂਗਬਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸ਼ੇਰ-ਖਿੱਚੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸੀ; ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ ਚੌਕਸ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਆਏ।
ਸੇਨਾਨ੍ਯੋ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਜਯਾ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ। ਕੋਟਯਸ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦੇਵਦੇਵਨਿਕਾਯਿਨਾਮ੍1.42.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਜਿੱਤ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਤੀ ਕ੍ਰੋੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਸੀ।
ਹਿਮਾਚਲਾਭੇ ਸਿਤਚਾਰੁਚਾਮਰੇ ਸੁਵਰ੍ਣਪਦ੍ਮਾਮਲਸੁਂਦਰਸ੍ਰਜਿ। ਕृਤਾਭਿਰਾਮੋ ਜ੍ਵਲਕੁਂਕੁਮਾਂਕੁਰੇ ਕਪੋਲਲੀਲਾਲਿਕਦਂਬਸਂਕੁਲੇ
ਹਿਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੰਖੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਚਮਕਦੇ ਕੇਸਰੀ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਤੇ ਗਲਾਂ 'ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦੈਰਾਵਣਨਾਮ ਕੁਂਜਰੇ ਮਹਾਮਨਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵਿਭੂषਣਾਂਬਰਃ। ਵਿਸ਼ਾਲਵਜ੍ਰਃ ਸੁਵਿਤਾਨਭੂषਿਤਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੇਯੂਰਭੁਜਂਗਮਂਡਲਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਐਰਾਵਤ ਨਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਚੌੜੀ ਦੇਹ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਕਈ ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਸਨ।
ਸਹਸ੍ਰਦृਗ੍ਵਂਦਿਤਪਾਦਪਲ੍ਲਵਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ ਸ਼ੋਭਤ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ। ਤੁਰਂਗ ਮਾਤਂਗ ਕੁਲੌਘਸਂਕੁਲਾ ਸਿਤਾਤਪਤ੍ਤ੍ਰਦ੍ਧ੍ਵਜਸ਼ਾਲਿਨੀ ਚ
ਇੰਦਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ; ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੇ ਤੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਉਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਬਭੂਵ ਸਾ ਦੁਰ੍ਜਯਪਤ੍ਤਿਸਂਤਤਾ ਵਿਭਾਤਿ ਨਾਨਾਯੁਧਯੋਧਦੁਸ੍ਤਰਾ। ਤਤੋਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਮਰੁਤਃ ਸਸਾਧ੍ਯਾਃ ਸਪੁਰਂਦਰਾਃ
ਉਹ ਫੌਜ, ਅਜਿੱਤ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਔਖੀ ਸੀ; ਫਿਰ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਮਰੁਤ, ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਵੀ ਆ ਮਿਲੇ।
ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਂਧਰ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯ ਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ। ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਭੂਯ ਤੁ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਸਜ੍ਜਂਤ ਗਾਤ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਾਚਲੋਪਮੇ। ਅਥੋ ਰਥਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਤਾਰਕੋ ਦਾਨਵਾਧਿਪਃ
ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚੋਭ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਫਿਰ ਤਾਰਕ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਆਇਆ।
ਜਘਾਨ ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਦੇਵਾਨ੍ਕਰਪਾਰ੍ष੍ਣਿਭਿਰੇਵ ਚ। ਹਤਸ਼ੇषਾਣਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਫੌਜਾਂ ਬਚੀਆਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਦਿਸ਼ੋ ਭੀਤਾਨਿ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰਣੋਪਕਰਣਾਨਿ ਚ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਾਰਕੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਡਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਵਿੱਖਰੇ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਾਰਕ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਮਾ ਵਧਿष੍ਠ ਸੁਰਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਜ੍ਰਾਂਗਾਯ ਚ ਮਂਦਿਰੇ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਨੀਯ ਦਰ੍ਸ਼੍ਯਂਤਾਂ ਬਦ੍ਧਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਵਯਂ ਸੁਰਾਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ; ਵਜਰਾਂਗ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕੇ।