ਤਾਮਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਦੇਵਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯਰ੍ਥੇ ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਃ। ਵਰਾਂਗੀਤਿ ਚ ਨਾਮਾਸ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਤਃ ਪਿਤਾਪਹਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਪਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਵਰਾਂਗੀ' ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਜ੍ਰਾਂਗੋਪਿ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਨਮ੍। ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਸ੍ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਚਰਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਵਜਰਾਂਗ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਕਾਲਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ। ਤਾਵਚ੍ਚਾਧੋਮੁਖਃ ਕਾਲਂ ਤਾਵਤ੍ਪਂਚਾਗ੍ਨਿਮਧ੍ਯਗਃ
ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਕਾਲਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਥੱਲੇ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਘੋਰਤਪਾਸ੍ਤਪੋਰਾਸ਼ਿਰਜਾਯਤ। ਤਤਃ ਸੋਂਤਰ੍ਜਲੇ ਚਕ੍ਰੇ ਵਾਸਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਪ ਦੀ ਢੇਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵਾਸਾ ਕੀਤਾ।
ਜਲਾਂਤਰਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾ। ਤਸ੍ਯੈਵ ਤੀਰੇ ਸਰਸਃ ਸ੍ਥਿਤਾऽਸੌ ਮੌਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਹੀ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹੀ।
ਨਿਰਾਹਾਰਂ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਪਸਿ ਵਰ੍ਤਂਤ੍ਯਾਮਿਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਭੀषਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲਾ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਭਾਰੀ ਤਪ ਵਿਚ ਜਾ ਪਈ। ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਰ੍ਕਟਾਕਾਰਸ੍ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਮਹਤ੍। ਬ੍ਰਸੀਂ ਚਕਰ੍ष ਬਲਵਾਨ੍ਗਂਧਾਦ੍ਯਰ੍ਚਾਕਰਂਡਕਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਾਂਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭੋਗ-ਪਾਤਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਟੋਕਰੀ ਖਿੱਚੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਿਂਹਰੂਪੇਣ ਭੀषਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀਮ੍। ਤਤੋ ਭੁਜਂਗਰੂਪੇਣਾਪ੍ਯਦਸ਼ਚ੍ਚਰਣਦ੍ਵਯਮ੍
ਫਿਰ, ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ। ਫਿਰ, ਸੱਪ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਡੱਸਿਆ।
ਤਪੋਬਲਵਸ਼ਾਤ੍ਸਾ ਤੁ ਨਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਜਗਾਮ ਹ। ਭੀषਿਕਾਭਿਰਨੇਕਾਭਿਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਯਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਡਿਗੀ ਨਹੀਂ। ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਡਰਾਂ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਵਿਰਰਾਮ ਯਦਾ ਨੈਵ ਵਜ੍ਰਾਂਗਮਹਿषੀ ਤਦਾ। ਸ਼ੈਲਸ੍ਯਦੁष੍ਟਤਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਂ ਦਾਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਜਦ ਵਜਰਾਂਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਪ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਂ ਸ਼ਾਪਾਭਿਮੁਖੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਃ ਪੁਰੁषਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਉਵਾਚ ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਵਰਾਂਗੀਂ ਭੀਤਲੋਚਨਃ
ਜਦ ਪਹਾੜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਸੁੰਦਰ, ਉੱਚੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਵਰਾਂਗੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ੈਲ ਉਵਾਚ। ਨਾਹਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤੇ ਦੁष੍ਟਃ ਸੇਵ੍ਯੋਹਂ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍। ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਤੇ ਕਰੋਤ੍ਯੇष ਰੁषਿਤਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਪਹਾੜ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਹਾਂ ਵਰਤ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਦੋਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਸੇਵਨਯ ਹਾਂ। ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਜਾਤਃ ਕਾਲੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਕਾਲੇ ਕਮਲਸਂਭਵਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਇਆ।
ਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਜ੍ਰਾਂਗਂ ਤਦਾਗਤ੍ਯ ਜਲਾਸ਼ਯਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਦਦਾਮਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਂ ਤ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਦਿਤਿਨਂਦਨ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਜਰਾਂਗ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੇ ਕਰਾਂਗਾ; ਉਠ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦੋਤ੍ਥਾਯ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤਪੋਨਿਧਿਃ। ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ, ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਉਵਾਚ। ਆਸੁਰੋ ਮਾਸ੍ਤੁ ਮੇ ਭਾਵਃ ਸਂਤੁ ਲੋਕਾ ਮਮਾਕ੍ਸ਼ਯਾਃ। ਤਪਸ੍ਯਭਿਰਤਿਰ੍ਮੇऽਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਵਜਰਾਂਗ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਸੁਰ-ਸਵਭਾਵ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਰਹਿਣ; ਮੈਨੂੰ ਤਪ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਤੇ ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੀ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਮਿਲੇ।'
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਦੇਵੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਕਮਾਲਯਮ੍। ਵਜ੍ਰਾਂਗੋਪਿ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਰਸਂਯਮਃ
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ,' ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਵਜਰਾਂਗ, ਆਪਣਾ ਤਪ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਪੱਕੀ ਸਯਮ ਵਿਚ ਰਿਹਾ—
ਸਂਗਂਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਸ੍ਵਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਵਕੇ। ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟਃ ਸ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਗਹਨਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਦਾਤੁਂ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਸ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍। ਰੁਦਨ੍ਤੀਂ ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦੀਨਾਂ ਤਰੁਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਿਤਾਨਨਾਮ੍
ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਲੈਣ ਲਈ ਜਦ ਉਹ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮੂੰਹ ਛੁਪਾਈ ਹੋਈ, ਉਦਾਸ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਰਿਸਾਂਤ੍ਵਯਨ੍। ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਉਵਾਚ। ਕੇਨ ਤੇऽਪਕृਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਯਮਲੋਕਂ ਯਿਯਾਸੁਨਾ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਿਆ: ਵਜਰਾਂਗ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਿਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ, ਸਜਣੀ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ?'
ਕਂ ਵਾ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾਨਿਨਿ। ਵਰਾਂਗ੍ਯੁਵਾਚ। ਤ੍ਰਾਸਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਪਵਿਦ੍ਧਾਸ੍ਮਿ ਤਾਡਿਤਾ ਪੀਡਿਤਾਸ੍ਮਿ ਚ
'ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਮਾਣਵਾਂ ਵਾਲੀ.' ਵਰਾਂਗੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪੀੜਤ ਹਾਂ।'
ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਨष੍ਟਨਾਥੇਵ ਭੂਰਿਸ਼ਃ। ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਂਤਮਪਸ਼੍ਯਂਤੀ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
'ਕ੍ਰੋਧੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ, ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਨਾ ਵੇਖੀ, ਹੁਣ ਜੀਵਨ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਤਾਰਕਂ ਦੇਹਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਮਹਾਰ੍ਣਵਾਤ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਃ ਕੋਪਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਃ
'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਕਾ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਸ਼ਕ੍ਤੋਪਿ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤੁਂ ਮਹਾਸੁਰਃ। ਤਪ ਏਵ ਪੁਨਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਤ ਮਹਾਬਲਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕ੍ਰੂਰਤਰਂ ਪੁਨਃ। ਆਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਦਿਤਿਨਂਦਨਃ
ਉਸਦਾ ਮਨਸਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਠੋਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਇਆ ਜਿੱਥੇ ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਪੁਤ੍ਰ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨਿਯਮਮੁਦ੍ਯਤਃ। ਤਦਹਂ ਤੇ ਪੁਨਰ੍ਦਦ੍ਮਿ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮੋਜਸਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਕਿਉਂ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਇਆ? ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਉਵਾਚ। ਉਤ੍ਥਿਤੇਨ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਸਮਾਧਾਨਾਤ੍ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ। ਤ੍ਰਾਸਿਤੇਂਦ੍ਰੇਣ ਮਾਮਾਹ ਸਾ ਵਰਾਂਗੀ ਸੁਤਾਰ੍ਥਿਨੀ
ਵਜਰਾਂਗ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਸਮਾਧੀ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਤੋਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।'
ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਤਾਰਕਂ ਦੇਹਿ ਤੁष੍ਟੋ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਾਮਹ। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ। ਅਲਂ ਤੇ ਤਪਸਾ ਵੀਰ ਮਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ੇ ਦੁਸ੍ਤਰੇ ਵਿਸ਼
'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਕਾ ਦੇ, ਦਾਦਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ।' ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੋ ਗਿਆ ਤੇਰਾ ਤਪ, ਵੀਰ, ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕਲੇਸ਼ ਵਿਚ ਨਾ ਵੜ।'
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਾਰਕੋ ਨਾਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਬਲਃ। ਦੇਵਸੀਮਂਤਿਨੀਨਾਂ ਤੁ ਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਕ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਕਃ
'ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਕਾ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ; ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯਨਾਥਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨਂਦਯਾਮਾਸ ਮਹਿषੀਂ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਂਤਰਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਾਣੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।